Ik ben weer thuis…

“Traveling is a brutality. It forces you to trust strangers and to lose sight of all that familiar comfort of home and friends. You are constantly off balance. Nothing is yours except the essential things – air, sleep, dreams, the sea, the sky – all things tending towards the eternal or what we imagine of it.” – Cesare Pavese

De drie maanden reizen zijn voorbij, ik ben weer thuis. Na 14 vluchten (inclusief transfers), 7 landen, overnachtingen in 19 plaatsen verdeeld over 25 verschillende accommodaties en het bezoeken van zeker 25 steden/dorpen ben ik weer in Den Haag. Ik heb ongeveer 37.000 km gereisd in bussen, treinen en vooral vliegtuigen. Het is redelijk veel, maar als je goed leest zie je dat ik best langzaam heb gereisd, veel reizigers halen makkelijk het dubbele in aantal plaatsen. In bijna alle plaatsen heb ik minimaal 3 a 4 nachten doorgebracht en soms wel 6 of 7 nachten. En ik vond het heerlijk om rustig aan te reizen en tussendoor met vrienden te zijn. Lekker relaxed en gewoon ergens echt zijn.

Gardens by the Bay in Singapore

Gardens by the Bay in Singapore

And then it hit me…
Terwijl ik één dag voor vertrek naar Nederland het concept voor deze blogpost schreef in Stuttgart en bovenstaande cijfers onder elkaar zette, kwam er een vlaag van emoties over mij heen. Ik huilde deels van verdriet, deels van blijdschap, deels van…van alles! Ineens was het zover, de reis zat er nu echt op. Ondanks dat ik klaar was om naar huis te gaan en Toby weer te zien, was er ook iets verdrietigs. Al die keren dat ik afscheid had genomen van een plek (of ik het nu leuk vond of niet), van de medereizigers die ik tegen ben gekomen, van mijn tweede familie, van bijna elke dag ontdekken en genieten van het al het moois dat de wereld te bieden heeft…het was ineens echt voorbij, ik ga naar huis. Waarschijnlijk was het ook de gedachte dat ik terugga naar een ritme van bijna elke dag hetzelfde en tegelijkertijd thuiskom in een nieuwe situatie. Ik ga eigenlijk niet terug naar mijn oude leven. Ik kom terug met nieuwe (levens)ervaringen, ik heb een nieuwe woning waar ik amper in heb gewoond (de nieuwe badkamer en toilet had ik niet eens gezien), in een nieuwe buurt, ik ga een nieuwe baan zoeken, heb geen verplichtingen als het gaat om vrijwilligerswerk…de wereld ligt letterlijk open, alles is een blank sheet. Als ik wil, kan ik nog een ticket boeken naar een ander deel van de wereld, waar ik stiekem weleens aan heb gedacht. Het is spannend, maar onbewust misschien ook wel eng. Ik snapte ineens waarom mensen graag van het vertrouwde bekende houden en in hun comfort zone blijven…het onbekende kan soms best eng zijn. Waar vandaan ik vertrok (letterlijk en figuurlijk), is er niet meer. Soms dacht ik tijdens mijn reis nog aan het afgelopen half jaar/jaar voor vertrek. Totdat ik mij er van bewust werd dat het er echt niet meer is: ik heb afscheid genomen van mijn woning en alle negativiteit van het afgelopen (half) jaar is voorbij, het is het verleden. Ik heb ook rust gevonden in het feit dat mijn oma er niet meer is. En zoals altijd staat de wereld thuis niet stil omdat ik aan de andere kant van de wereld zit, ook de minder leuke dingen gaan gewoon door. Ook daar heb ik mij in berust. Ik heb mij voorgenomen om minder lief te zijn en minder ‘ja’ te knikken, meer voor mijzelf op te komen en gewoon mijn eigen leven te leiden. Goed te zijn voor mijn lichaam, van binnen en van buiten, want ik moet er toch mijn hele leven mee doen, om positief te blijven en niet mee te gaan in de negativiteit van alledag. De mensen die bij mij passen zullen in mijn leven blijven en dat is prima.
En zo zijn er meer goede voornemens en tegelijkertijd de angst dat al die mooie ideeën, straks te niet gaan in de alledaagse sleur. Als je zo lang aan het reizen bent is het leven soms best intens; bijna elke dag is anders, de omgeving, de geuren en kleuren, de mensen…Het dagelijkse leven thuis is dat vaak niet. Praat met mensen die langere tijd weg zijn geweest, minimaal 4 of 5 weken en het is ongelooflijk hoe snel je weer in een bepaald ritme zit. Dat hoeft allemaal niet erg te zijn, maar de tegenstelling is erg groot met reizen. Na een paar dagen lijkt de reis alweer weken geleden en ook de mindere gewoontes waar je goede voornemens voor had, sluipen er weer in. De tijd die volgt na een lange tijd weg te zijn geweest, is vaak een dip. Ik weet het nog van vorig jaar. En het mag niet, weinige snappen het, je hebt net een droom waargemaakt, je mag niet klagen van jezelf en waarschijnlijk ook niet van anderen. Eigenlijk is het na zo’n reis best eenzaam, hoeveel je ook met mensen afspreekt. Ik dacht dat het beter zou gaan met mij, omdat ik mij ervan bewust was en ook best klaar was om naar huis te gaan. Maar toen in Stuttgart kwam het als een donderslag ineens binnen.

Botanic Gardens in Singapore

Botanic Gardens in Singapore

De allerlaatste stop
Uiteindelijk kwam ik met de trein vanuit Stuttgart Nederland binnen. Ik moest overstappen en hoorde ineens alleen maar Nederlands om mij heen en werd alleen maar meer somber. De volgende dag ging ik vanuit mijn ouders richting Den Haag, de laatste stop. Ik moest nog even nadenken welke halte ik ook alweer moest uitstappen. Ik was al somber, maar toen ik Den Haag binnenkwam voelde ik vrij weinig. Na al het mooie dat ik had gezien, ook Berlijn en de heuvels in Stuttgart en de bergen in Duitsland, vond ik Den Haag zelfs best lelijk. Ik voelde mij niet blij om thuis te zijn, maar ook niet verdrietig. Ik miste de vrijheid en mijn nieuwe familie en alle mensen die ik had ontmoet. Toen ik Toby zag vlogen we elkaar wel huilend in de armen, dat dan wel weer. Mijn woning zag er ook super uit, mijn housesitter Iris heeft het perfect achtergelaten. Wat een verschil met vorig jaar! Ik heb gewoon 3 maanden rustig kunnen reizen, zonder zorgen en kwam thuis in een schoon en opgeruimde woning.

Dank aan mijn ‘Nederlandse’ vrienden!
Maar goed, tegelijkertijd heb ik het meeste zelf in de hand. Ik houd mij voorlopig vast aan de mooie herinneringen die niemand mij meer afpakt. Al de nieuwe ontmoetingen hebben mijn reis zoveel extra’s gegeven, maar zeker ook de mensen die ik al kende, al dan niet uit Nederland. Jackie en Yujin in Korea en Dave in Japan. Zij waren mijn gids en hebben mij mooie plekken laten zien en veel over het land verteld. Hoe modern het ook mag zijn, het zijn echt andere landen dan Nederland. Het was na deze twee weken dat ik had besloten om nooit meer te klagen over mijn werk of werkgever of sociale druk. Mijn bezoek aan Jules in Chiang Rai in Thailand, waar ik lekker heb kunnen relaxen en met wie ik een heel nieuw deel van Thailand heb gezien. En dan Sesilia in Indonesië, mijn kleine zusje die mij een tweede familie heeft gegeven. Het was mooi om te zien hoe succesvol ze is met haar hostel. En in Berlijn zag ik Susan en haar vrienden weer. De stad waar ik in zou kunnen wonen, vooral in Kreuzberg, lekker alternatief maar ook hip, je kunt erbij lopen zoals je wilt, het is allemaal niet zo statisch en ’12 in een dozijn’ zoals veel andere steden. Of Singapore. Geen idee waarom mensen het zo fantastisch vinden. Ja, het is schoon, modern, alles is er. Maar het doet me denken aan een vinexwijk. Wel heel mooie tuinen en parken. Maar goed, het is hier in Kreuzberg waar ik mijn rust vind en ik een inkijkje krijg in een wereld waar gender en seksualiteit fluide is en ik altijd weer helemaal zen vandaan kom. En dan als laatste mijn bezoek aan Richard in Stuttgart. Wat super om al de nieuwe ontwikkelingen in zijn leven te horen; voor de zomer heeft hij de liefde van zijn leven gevonden in Iran en gaat met haar trouwen. Het was een soort van liefdessprookje zoals het is gegaan. Volgend jaar is de bruiloft en dan plak ik er een reis aan vast. Maar het zijn allemaal mensen die een deel van hun tijd aan mij hebben gegeven en mijn reis mooier hebben gemaakt. En dan heb ik het dus niet eens over de nieuwe ontmoetingen van deze reis…

Mijn nieuwe familie

Met Susan

Uiteindelijk weer thuis met Toby



Het kan altijd slechter, laten we er het beste van maken!

De komende tijd ga ik mijn ritme weer proberen te vinden. Zoals ik al eerder heb geschreven, het thuiskomen is het moeilijkst, dan begint het pas echt. Ik mis de mensen van afgelopen maanden soms nog steeds, evenals mijn vrijheid en het dynamische. Het onbekende is eng, maar tegelijkertijd mag ik heel dankbaar zijn dat ik nu in deze situatie zit. Ik heb zoveel ervaringen opgedaan die veel mensen in jaren niet eens opdoen en nog een prachtige Instagramfeed ook. Hoeveel mensen kunnen zeggen dat de wereld voor hen open ligt en krijgen de kans om helemaal opnieuw te beginnen? En zoals Richard ook zei, ik heb gezien hoe het ook kan, tot twee keer toe. Voor veel mensen is het een vaag idee, om een lange break te nemen van je dagelijkse leven en er gewoon eens even uit te stappen. Ik weet hoe het is om pauze te nemen van mijn dagelijkse leven, de wereld te verkennen en mijzelf. En dit kan altijd. Bijna niemand (zeker in Nederland niet) wordt gedwongen om in een nare situatie te blijven, of dit nu werk is of iets anders. We hebben keuzes. Ik moet belasting betalen en ik moet werken, maar waar ik werk is een keuze. Ik kan op elk moment mijn contract laten aflopen of mijn baan opzeggen en een paar maanden in Kreuzberg gaan wonen en werken. Of de Santiago de Compostela gaan lopen. Ik kan tot op zekere hoogte zelfs de mensen kiezen met wie ik in mijn leven wil omgaan. Maar het is juist deze vrijheid die beangstigend kan zijn en ik denk ook de reden waarom mensen soms liever in een negatieve of nare situatie blijven zitten dan veranderingen in het leven te brengen. Onbekend = eng. Ik ben dol op onbekend, maar ook deze hoeveelheid onbekend vind ik best eng. Maar ook deze vrijheid is een keuze geweest.

Met Richard in Esslingen

Maar goed, laat ik er toch maar het beste van maken, dat is toch de meest positieve keuze die ik heb. En het kan altijd slechter. Van somber zijn word je ook niet gelukkiger. En niet mooier en dat is zonde. Ik bedoel, ik zie er beter en gezonder uit dan voor ik vertrok (en volgens mij ook slanker), laat ik dat volhouden. En ik weet nu hoe ik mijn lichaam van buiten alvast moet verzorgen, dus ik heb ook allerlei nieuwe schoonheidsproducten gekocht. Mijn 3402 foto’s heb ik ook al gesorteerd, een nieuwe koelkast gekocht, afspraken gemaakt voor nieuwe kozijnen en dubbel glas, mijn cv opgestuurd en de laatste afleveringen van The Americans gezien. Ik ga ook verder met mijn trainingen en webinars van Office Dynamics (je hersenen blijven voeden), verder mijn woning opruimen en wat afspraken met vrienden maken. Mijn eerste afspraak met Pauline heeft mij alvast goed gedaan en nieuwe energie gegeven. En ik ga natuurlijk aan mijn blogposts werken en nieuwe schilderijen maken, mijn rechter hersenhelft voeden. In Berlijn hebben Rita en Susan nieuwe ideeën gegeven voor schilderijen met teksten: kunst met een boodschap. Rita en Susan zijn zo goed in het verzinnen van teksten! Teksten als ‘You’re welcome, but your comments aren’t’, ‘If you have nothing nice to say, don’t say anything at all’ en ‘Over mijn huis, niets dan goed’. Ja, reizen geeft zelfvertrouwen, het geeft je even een adempauze om te kijken waar je bent in je leven en wat je wilt, maar ook wat je kunt en wat niet. Ik kan best veel en heb het goed voor elkaar. Ik heb niemand nodig die mij zegt wat ik MOET doen, zij het werk, leven of woning, het is een no-go area. Alleen mijn baas mag zeggen wat ik moet doen, dat is nu eenmaal werk. De tijd van de lieve vrede bewaren is voorbij. Negativiteit en kritiek kap ik gelijk af. Wie toch nog op bezoek durft te komen om bijvoorbeeld mijn nieuwe woning te bezichtigen, is welkom. Kortom, ik ga een poging doen om iets van dat blank sheet te maken. Voor wie een inkijkje wil in mijn reis de afgelopen maanden, zie het filmpje hieronder: 1 Second Every Day. Niet met je ogen knipperen, want dan mis je een dag.

Esslingen

Uitzicht over Stuttgart

Tocht langs het Landwehr Canal

7 Responses to “Ik ben weer thuis…”

  1. Eduard schreef:

    Welkom thuis. Wat een fantastische ervaring heb jij opgedaan!

  2. Ingrid Bres schreef:

    Welkom terug in je eigen leven op je plek in het Noorden dan maar?
    Vanuit je nieuwe woning in een voor jouw nieuw deel van de stad , misschien nog een beetje onwennig maar zie het gewoon ook als reizen joh! maar dan een beetje anders, want dat is het toch ook? je reist in je leven en luid een gezegde niet; het is niet het doel maar je reis ernaar toe waar het om gaat? kijk, dat heb jij dus al begrepen. Reizen is een versnelde manier om je kijk op de wereld en je inzichten te verruimen. Ik snap goed dat thuis zijn je dan even iets te statisch is na zo’n intensieve tijd.
    Fijn dat je zo hebt genoten Meis! en ik via jou ook, dank je wel voor het delen van je mooie berichten en prachtige foto’s! Lieve groet, Ingrid

    • Diana van Ringelenstein schreef:

      Ja, eigenlijk is het allemaal 1 grote reis :). Zo moet ik het ook gewoon zien.
      Het komt allemaal wel goed. Dank voor je al je lieve berichten de afgelopen maanden!

  3. Marijke en Reggy schreef:

    Your home is where your heart is….. Liefs van Marijke en Reggy

  4. Henk schreef:

    Welkom thuis in Den Haag! Salam manis dari Henk.

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.

UA-66295536-1