Vanlife Europe…voorlopig nog even niet….

Zoals veel andere reizigers met mij, zijn ook mijn reisplannen uitgesteld. Het is zoals het is. Sowieso vind ik dat je als reiziger ook een verantwoordelijkheid hebt, maar zelfs als ik zou willen, ik kan nergens naartoe. Zelfs Duitsland zit dicht. Dus wat ga ik doen? Ik ga de komende twee maanden weer werken.

Corona
Ik dacht er nog aan om in Nederland te reizen, naar de Biesbosch of de Veluwe te gaan. Of de hele kuststrook af te reizen of de noordelijke provincies te bezichtigen. Maar ja, dat is het toch ook niet helemaal.
Als reiziger heb je een verantwoordelijkheid, zowel naar de natuur en de omgeving, maar ook de lokale bevolking. Is het niet voor mijn eigen gezondheid, dan wel voor de ander. Nu is het gewoon even pas op de plaats maken.
Voor mijn moeder moet ik ook voorzichtig zijn, hoewel zij in Noord-Brabant woont en het dus eigenlijk gevaarlijker voor mij is om daar naartoe te komen. Ben er wel geweest, maar dan met de auto op en neer en alleen maar bij mijn ouders thuis. Ook voor mijn ouders heeft het gevolgen; ze waren 50 jaar getrouwd maar het etentje met familie kon niet doorgaan, evenals visite op de verjaardag van mijn moeder. Beide best bijzonder, aangezien de arts bij de laatste controle had gezegd dat ze er volgens de statistieken eigenlijk niet meer had moeten zijn. De verwachting was dat de kanker eigenlijk terug had moeten zijn. We halen het gewoon allemaal in!
De verhuur van mijn woning is met een maand uitgesteld. Langer kon niet, maar daar vind ik wel een oplossing voor. Een maand dakloos red ik nog wel. Ik heb nog altijd mijn auto ?.

Afscheid…en daar ben ik weer!

Ik heb nog net een afscheidsborrel kunnen hebben van mijn werk op het Plein. Deze keer was het meest moeilijk en het meest verdrietig. De laatste paar weken waren ook zo leuk op het werk, dat ik bijna dacht om er nog een week later te stoppen! Ik heb heel wat traantjes gelaten voor, tijdens en na mijn afscheidsborrel. Het leukste van mijn functie was nu eenmaal het contact met mensen, heel veel verschillende mensen en met een groot aantal een heel goede band opgebouwd en sommige ben ik buiten werk gaan zien. Sommige waren er echt voor mij wanneer nodig en hebben mij laten zien wat collegialiteit en er voor elkaar zijn betekent. Zij waren mijn steun en toeverlaat die mij een veilig gevoel gaven en met wie ik kon lachen en kon huilen. En wat ik van hen heb geleerd neem ik mee.
Ondanks dat ik geen geldboom heb, werk ik toch ook gewoon voor de lol, met mensen samen, ergens naartoe werken, gewoon het leuk hebben.
En omdat het dus ook erg leuk was, was de drempel niet heel hoog om aan te geven dat als de organisatie mij nodig heeft, ik ze van dienst kan zijn. Reizen kan ik toch niet, laat ik dan iets nuttigs doen en geld verdienen. Dacht er nog even aan om iets vrijwilligs te gaan doen in een verpleeghuis of i.d., daar hebben ze schijnbaar mensen nodig. Maar gezien mijn ouders is het risico gewoon te groot.
De komende twee maanden ga ik dus weer werken, bij de directie van Vincent, een van mijn vorige leidinggevenden. Helaas zonder veel collega’s om mij heen, want iedereen moet thuiswerken, maar ik heb er wel zin in. Na die twee maanden hoop ik dat op z’n minst 1 land weer open is…
Hoe leuk het ook weer is om te gaan werken, op het moment dat het geregeld was viel er toch een vlaag van teleurstelling over mij heen. Rationeel is het allemaal prima te verklaren, maar ik heb toch ook maanden naar mijn reis toegeleefd. Toen ik eenmaal had besloten om te stoppen met werken, had ik besloten om te gaan reizen en daar heb ik naartoe gewerkt. Heb niet voor niets een auto gekocht…

Oefenen en klussen
De afgelopen weken dacht ik nog dat ik wegging, dus heb veel in de auto gereden en ben nog met mijn vader lekker naar de Ardennen geweest om berg-rijden te oefenen in de omgeving van La Roche en Gileppe. Daarna de auto bij Marlijn gezet waar ik gebruik mocht maken van de garage en daar kon klussen wanneer ik wilde. De auto is alvast klaar voor vertrek!

Extra dankbaar!
Behalve de natuur heeft Corona veel negatieve gevolgen. Ik kan mensen niet meer aanraken, laat staan knuffelen en je vrijheid wordt toch beperkter. Maar liever een paar weken in quarantaine en door de zure appel bijten, dan nog duizenden doden en maanden en maanden lang in quarantaine. Uiteindelijk is het voor mij maar uitstel van mijn reis, die komt wel weer. Andere mensen in Europa hebben dierbaren verloren, zitten al weken afgesloten van de buitenwereld, kleine ondernemers gaan falliet, in de zorg is het crisis en door het hamsteren hebben mensen met een kleine portemonnee nog minder….Dus laat ik proberen om naar de positieve kanten te kijken want het kan altijd erger. Ik kan weer gaan werken, nog steeds een beetje gaan wandelen buiten op het strand, op Netflix series en films kijken zoals Pandemic, Virus, Resident Evil en Contagion. En ik heb nog steeds toiletpapier. Families kunnen wat meer tijd met elkaar doorbrengen, werkende ouders kunnen ineens hun kinderen vaker zien en elke keer dat we contact hebben met anderen is bijzonder.

Laatst was ik bij een verjaardag en zei iemand dat het leek alsof mensen extra blij zijn als ze even een praatje kunnen maken. Ineens is menselijk contact niet meer vanzelfsprekend, het wordt iets bijzonders. Het zal mij niets verbazen als we straks allemaal wat liever voor elkaar zijn en wat meer knuffelen, omdat we elkaar namelijk echt hebben gemist. En dan niet lief voor elkaar zijn voor 2 weken, maar voor altijd.
Ik denk dat iedereen straks ook extra blij is als het mooi weer is en we weer op terrasjes kunnen zitten, in restaurants kunnen eten en er weer volop toiletpapier is. Dat je blij bent om naar kantoor te kunnen en je collega’s weer ziet.
Kortom, ik hoop dat juist dit het moment is dat we ook allemaal even stil staan bij onszelf en elkaar, dat wat altijd vanzelfsprekend was niet vanzelfsprekend is. Uiteindelijk hebben we elkaar nodig, zeker in deze tijd! We kunnen veel alleen maar heel veel ook niet. Dus zodra dit alles voorbij is, laten we dan allemaal weer lekker met elkaar knuffelen en lief zijn voor elkaar! En vroeg of laat zal ik gewoon op reis gaan en ook ik zal dan extra blij zijn!

4 Responses to “Vanlife Europe…voorlopig nog even niet….”

  1. Birgit Dewez schreef:

    Ha Diana, ja, bijzondere tijden leven we. wel beter om nu niet te reizen, straks kom je het land niet meer in. het lukte me niet meer om bij je afscheidsborrel te zijn en kijk, nu, was het een bijna-afscheids maar-ga-toch- niet- meer borrel. nog steeds jammer dat ik hem gemist heb. maar voor de gezondheid wrschnlk beter. als je nog een klus nodig hebt, is de flexschil van UBR Rijksconslutants nog een idee?

    • Diana van Ringelenstein schreef:

      Ha Birgit,
      Is het niet iets met Heintje Davids? 🙂
      De afscheidsborrel was alvast leuk!

      Ik mail je maandag nog even over die flexschil en wat ik nu ga doen, dat is mijn eerste werkdag.
      Ben blij dat ik de komende twee maanden nog nuttig kan doorbrengen!

      Groet, Diana

  2. Trudi de Heer schreef:

    Ha Diana, ja jammer dat je reis is uitgesteld maar een goeie beslissing lijkt me.
    Als je in de problemen komt met je huisvesting neem dan even contact met mij op. Misschien weet ik dan wel een oplossing.
    Veel groetjes, Trudi

    • Diana van Ringelenstein schreef:

      Hoi Trudi,
      Wat lief van je, ik zal contact met je opnemen als ik echt in de problemen kom!
      Ik heb gelukkig nog even :).

      Groetjes, Diana

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.
UA-66295536-1