Nee, solo reizen is niet altijd leuk….

Dat solo reizen niet altijd leuk is, dat wist ik wel. Maar tijdens mijn laatste reis naar Indonesië kwamen de negatieve kanten net iets te vaak naar boven. Natuurlijk heb ik tijdens mijn laatste reis ook allemaal leuke activiteiten ondernomen, veel gezien, nieuwe mensen ontmoet met wie ik nog steeds contact heb en ook weer vrienden ontmoet die ik tijdens mijn laatste reis heb leren kennen. Ik heb nieuwe plekken ontdekt, lekker gegeten en ervaringen meegemaakt die mij altijd bij zullen blijven. De negatieve ervaringen zetten solo reizen in een ander daglicht, maar tegelijkertijd zijn het deze ervaringen waar je het meest van leert. Vooral van en voor jezelf…

Ik begin een hekel aan vliegvelden te krijgen…

Vooral toen ik weer op Jakarta Airport was. In de auto op weg naar het vliegveld keek mijn couchsurfing host nog even op haar telefoon om te checken wat de juiste terminal was. Jakarta Airport heeft namelijk 3 terminals die redelijk ver van elkaar af liggen, wel rijdt er een pendelbus tussen de terminals. Ik moest in terminal 2 zijn. Aangekomen bij Terminal 2 bleek bij de controle (toen ik daar eindelijk aankwam, er was een rij) dat ik naar Terminal 1b moest. Met de pendelbus weer naar Terminal 1b, waar mij werd gezegd dat ik naar 1a moest. Eindelijk aangekomen bij de check-in balie, bleek dat er iets niet klopte. Bij de Lion Air balie kreeg ik te horen dat mijn vlucht vol was. Ik uitleggen dat ik mijn ticket al heb betaald en nu met Kerstavond in Yogjakarta MOET zijn, maar dat alles maakte niet uit. De volgende dag kon ik pas vliegen. Je zou denken dat op een vliegveld iedereen Engels spreekt, maar bij Lion Air is dat niet zo. Iedereen die ik in Indonesië sprak, zei dat Lion Air de slechtste maatschappij is van Indonesië. Heel veel vertragingen en er is altijd wat. Maar ja, dat wist ik niet toen ik mijn ticket boekte. Uiteindelijk bij Air Asia een nieuw ticket gekocht. In die 2 uurtjes van aankomst en vertrek van het vliegveld heb ik verschillende mensen gesproken en eigenlijk kon 90% mij of niet helpen, of snapte mij niet. Of ik snapte hen niet. Toen ik eindelijk mijn nieuwe ticket had wilde ik zo snel mogelijk naar het transit hotel op het vliegveld. Helaas, vol! Snel naar Booking.com en gekeken welk hotel zo ongeveer het dichtst bij het vliegveld was. Met de taxi ben ik naar het Ibis Styles gegaan.
Ik keek zo uit om Sesilia te ontmoeten en toen alles tegen zat en het leek alsof niemand mij kon helpen, kon ik af en toe wel huilen. Maar…dat kan pas, als je alles hebt opgelost. Mijn idee was dan ook zodra ik in mijn hotel was om te gaan huilen, roomservice te bestellen en een film te gaan kijken. De taxichauffeur dacht dat het leuk was om een Nederlands-Indisch liedje te draaien, omdat ik uit Nederland kwam. Er kwamen wat zinnen in voor met ‘droog je tranen maar’ en ‘huil maar niet’. Ik dacht, ik ga dat zeker wel doen zodra ik op mijn kamer ben! Aangekomen in het Ibis Styles hotel heb ik toch besloten om geen roomservice te gaan bestellen, maar gewoon beneden te eten. Op de terugweg naar mijn kamer zag ik dat het hotel een zwembad had, dus ben lekker gaan zwemmen. Daar raakte ik aan de praat met een piloot met wie ik later nog in de bar thee heb gedronken. Hij heeft mij alles over vliegen en vliegtuigen vertelt. Het was een leuke avond!

Nu is dit de tweede keer dat ik iets dergelijks meemaak. Van Kuala Lumpur naar Sri Lanka had ik mijn vlucht gemist. Die had vertraging en zou pas over 2 uur vertrekken. Toen ik terugkwam bij de Gate bleek deze al lang te zijn vertrokken. Wat een nare nacht was dat! Meerdere mensen gedupeerd van vertragingen op het vliegveld, lange rijen, weinig tot geen informatie verkrijgbaar, van het kastje naar de muur worden gestuurd, Indiërs die niet in een rij kunnen staan en alleen maar voordringen en amper plekken om te zitten of te liggen nadat je het hele vliegveld meerdere keren hebt doorlopen…

Advies: Ga (of blijf) geen ruzie maken. Blijf niet sippen op je kamer of huilen in een hoekje, zoek oplossingen, blijf rustig en probeer uiteindelijk het beste te maken van de situatie. Je kunt deze vaak toch niet veranderen. Een vliegtuig vliegt niet omdat jij dat wilt. Het is zoals het is. Los het op en maak er het beste van. Je bent alleen, je moet wel, er is niemand anders die het voor je oplost.
Verder had ik in 17 dagen tijd 9 vluchten (alleen van Amsterdam naar Jakarta zijn er al 2…) wat echt best veel is. Ik weet ook niet waarom ik deze had geboekt. Waarschijnljk dacht ik dat ik twee maanden weg was in plaats van 2 weken… Nu weet ik, liever iets meer betalen voor een kortere of directe vlucht, dan zoveel tijd doorbrengen op vliegvelden.

“Sorry, we’re fully booked”
Tja, dat was ook weer zo grappig deze reis…not! Ik had een extra luxe kamer en hotel geboekt in Kuta. Daar wilde ik namelijk de laatste dagen lekker relaxen. Er was iets mis gegaan met Booking.com waardoor 3 mensen dezelfde kamer hadden geboekt. Het hotel bracht mij naar een ander hotel wat een zwembad had, ook aan het strand lag en goedkoper was. Vooruit dan maar, ik had geen keuze. Daar aangekomen begreep ik waarom het zoveel goedkoper was. Het zwembad was een minibadje en de kamer was meer dan simpel. Toen ik de kamer wat beter bekeek was het echt drie keer niets. Uit de kraan kwam heel zout en schuimend water. Alsof de pomp niet goed werkte en er zeewater uit kwam. Ik was al ziekjes en mijn ogen waren gevoelig aangezien daar de hele nacht snot uit was gekomen, dus wilde niet met zout water mijn ogen spoelen. De handdoeken waren vies, de lakens waren vies. Uiteindelijk besloot ik dat ik mijzelf luxe had gegund en daar ook voor moest gaan. Via Booking.com vond ik een bungalow-resort waar alles wel schoon was.
Het was een vervelende middag. De rit duurde al langer omdat de chauffeur zonodig voor 2 mensen een extra stop moest maken omdat ze nog souvenirs wilde en ik was al redelijk ziekjes. Mijn ogen waren gevoelig en ik begon langzaamaan steeds meer te hoesten. Maar uiteindelijk eindigde ik in een prima bungalow met schoon water, schone bedden, een warme douche en movie channels.

Advies: Je hebt altijd een keuze. Er zijn namelijk altijd andere slaapaccommodaties. De kamer die je wilde maar niet kreeg is niet het einde van de wereld. Zoek eerst naar oplossingen en als je op je nieuwe kamer bent kun je je frustraties uiten. Oplossingen hebben een helder hoofd nodig.

Ik ben ziekjes…..
Een beetje keelpijn of snotteren is vervelend maar allemaal niet zo erg. Dat heb ik tot nu toe bijna elke keer in Azië gehad, behalve de een-na-laatste keer. Toen werd ik ziek van ijs en heb ik de eerste avond moeten overgeven en de tweede avond zo ongeveer 8 tot 10 keer op de wc gezeten door de diarree. Gelukkig had ik toen mensen om mij heen die mij nog een beetje verzorgde.
De laatste dagen in Lombok werd ik zoiets als verkouden. Toen ik van de Gili eilanden afkwam begon ik steeds meer te snotteren. Alleen begon het snot als het ware langzaamaan uit mijn ogen te komen. Ik verbleef die laatste nacht in Senggigi in een homestay. Ben na het eten meteen naar bed gegaan. Zo af en toe werd ik wakker en dan zaten mijn ogen helemaal dicht van het snot of liep het snot uit mijn neus, maar de volgende dag ging het al ietsjes beter. De dag erop begon ik langzaamaan meer te hoesten. Mijn ogen waren nog wel gevoelig, maar dat herstelde zich snel. De volgende dag zelfs nog een wandeling gemaakt langs de stranden en ook nog in zee gezwommen, maar het hoesten werd erger. Op de dag van vertrek richting Nederland, werd het hoesten nog erger. En ik voelde mij steeds beroerder. Toen ik na 2 vluchten aangekomen was op Jakarta Airport ben ik zo snel mogelijk naar de gate gegaan en heb daar twee stoelen in beslag genomen en ben onder mijn sjaal half op mijn tas gaan liggen. Ik zag er zo beroerd uit dat niet alleen de medewerkers van Emirates naar mij toe kwamen, maar ook een lieve mevrouw uit Denemarken. Eén keer om mij een strepsil te geven en een tweede keer om mij haar hele zakje strepsils te geven, want ze vond dat ik het nodig had. We hielden elkaars arm vast en ik kon niet veel meer zeggen dan dank je wel en vragen waar ze vandaan kwam. Een wildvreemde die naar je toe komt en zich om je bekommert. Zij is een voorbeeld voor mij. Als de hele wereld toch zo was…. Emirates vertrouwde het ook allemaal niet en bracht mij naar de dokter van het vliegveld. Ik werd onderzocht en kreeg 4 soorten medicatie mee waarvan 2 antibiotica, iets tegen allergie en een hoestdrankje. Ze zijn niet flauw daar met pillen voorschrijven…. En Emirates was zo aardig dat ik een nieuwe zitplaats kreeg met drie stoelen, zodat ik kon slapen. En ik mocht samen met de kinderen en de mensen met een beperking als eerste het vliegtuig in.

Advies: Vertrouw de mensen die je willen helpen, laat jezelf ook helpen (heel belangrijk!) en ben dankbaar. Probeer er het beste van te maken en weet dat het in veel gevallen altijd erger kan. En zorg dat je genoeg antigrippinne en pijnstillers bij je hebt om tenminste een vlucht door te komen. Ik heb altijd een mini-EHBO tasje bij me op reis.

Mijn EHBO-tasje dat altijd meegaat op reis


Nee, ik heb een man/vriend….

Als je als vrouw alleen aan het reizen bent, dan wil je nog weleens mannelijke aandacht krijgen. Deels misschien ook omdat ik ‘toerist’ ben, maar ook omdat ik alleen reis. Ik wil wel denken dat het is omdat ik zo ongelooflijk aantrekkelijk ben en mannen betover met mijn uiterlijk, maar helaas weet ik o.a. van andere reizigers, dat dit niet het geval is. Je reist als vrouw alleen, dus denken veel mannen dat je ook beschikbaar bent. Ik zeg ook in de meeste gevallen dat mijn vriend of man in het hotel zit, of in Nederland is. Soms maak ik er een verhaal van, maar volgens mij snappen ze dat niet. Er is namelijk nog weleens een taalbarrière. Deze laatste reis had ik het gevoel dat ik wel heel veel aandacht kreeg. Het waren ook vooral veel motorbike chauffeurs die wilde appen, vriendjes worden op facebook of afspreken. Doordat ik Grab of Go-Jek gebruikte als taxi, hadden de chauffeurs ook meteen mijn telefoonnummer. Zo af en toe kreeg ik dus een appje of berichtje hoe het met mij ging en ‘can we be friends?’ of iets dergelijks. Toegegeven, sommige willen natuurlijk ook gewoon geld aan je verdienen. Er is niets mis mee om telefoonnummers uit wisselen als je je motorbike chauffeur vertrouwd en je vaker gebruik van zijn diensten wilt maken.
Nu heb ik het in Spanje ook wel gehad, maar meer in Azië. Reisleiders, hotelpersoneel, chauffeurs, etc. Ik denk dat het misschien ook te maken heeft met geld. Net zoals je vrouwen hebt die een rijke man zoeken, heb je ook mannen die een rijke vrouw zoeken. En kom je uit ‘het Westen’, dan heb je geld. Punt. Het eerste wat de man in Batticaloa zei toen hij een poging deed om mij te versieren en ik zei dat ik uit Nederland kwam, was ‘oh, you’re rich’. Een paar zinnen later wilde hij trouwen en een paar zinnen later zei ik dat hij op moest rotten, maar dan in iets andere bewoording. Tja, soms zijn ze vasthoudend die mannen.
Toegegeven, in het begin is het vleiend, maar op den duur soms irritant. Niet dat mensen handtastelijk of aggressief worden (dat serieus echt niet!), maar constant mannelijke aandacht omdat je alleen bent als vrouw of zelfs om je uiterlijk is best vervelend. In Sri Lanka was het vooral het kijken en het staren. Die korte broek had ik niet vaak aan… Ik voelde me soms echt een lustobject. Ook al is het niet onveilig, het voelt onveilig. Blanke vrouwen hebben hier overigens nog meer ‘last’ van, in veel delen van Azië ben je nog steeds een bezienswaardigheid. Dat kan ook leuk zijn, want iedereen wil met je op de foto.
Als je niet alleen reist, dan ben je altijd nog met z’n tweeën. Mannen proberen het dan minder. Als het al gebeurd, dan kun je het delen met de ander. Als je met een mannelijke reiziger bent, dan heb je vrijwel nergens last van.

Advies: Wees vriendelijk en als dat niet helpt, wees kort en krachtig of gewoon een bitch. Geen aandacht aan schenken. Probeer niet teveel uit te leggen over je man want er is nog altijd die taalbarrière. Weet dat er soms ook een financieel aspect aan zit, mensen willen geld aan je verdienen. Door een vrouw te vleien krijgen ze misschien meer fooi. En soms is het ook gewoon een oprecht compliment. Maar als je er genoeg van hebt, zet je bitch-face op. Andere tip is om simpelweg gewoon activiteiten met anderen te ondernemen. In een hostel zijn genoeg mensen en er zijn vaak genoeg mogelijkheden tot het volgen van groepsexcursies via reisorganisaties of je hotel of hostel.

I’m gay….

Dit is iets wat niet zozeer een issue was tijdens mijn laatste reis, maar meer in het algemeen. Als iemand vraagt of ik alleen reis, dan zeg ik vaak dat ik een vriend of man heb. Die heb ik dus niet, ik ben vrijgezel en lesbisch. Maar helaas is dat laatste iets wat je in veel landen niet kunt zeggen. Hoe je het ook went of keert, in veel landen is homoseksualiteit niet vanzelfsprekend. Ik weet dus gewoon niet hoe mensen zouden reageren als ik zou zeggen dat ik lesbisch ben. Misschien valt het 100% mee, misschien ook niet. Nu verwacht ik niet dat ik meteen in mijn gezicht wordt gespuugd, maar zin in discussies of rare gezichten heb ik ook niet. In Sri Lanka heb ik het een keer uitgeprobeerd en dat was niet grappig. Ze snapte het gewoon niet. Gewoon, letterlijk niet. Doodserieus, alsof je iets mankeert. Het bestaat er gewoon niet. Het was een serieuze discussie, dat was nog het meest erge. Ze snapte het gewoon niet. En als je alleen bent, is het al helemaal naar.
Tegelijkertijd is Colombo en dan met name Mount Lavinia heel anders. Daar is weleens een gay pride en Mount Lavia staat zelfs bekend om hun lgbt community. Indonesië wordt helaas ook steeds homo-onvriendelijker. De extreme Islam krijgt er meer en meer macht en zelfs vanuit de overheid komt er op z’n zachts gezegd kritiek op homoseksualeit en homoseksuele mensen. Ik hoop dat deze trend niet doorzet…

Advies: Veiligheid gaat boven alles. Ga niet provoceren omdat je vindt dat iedereen homoseksualiteit maar moet accepteren. Ik vind dat ook, maar ik weet dat het niet zo is. Ik kan mij voorstellen dat het voor veel mensen voelt alsof je jezelf moet verloochenen als je zegt dat je een man/vriend hebt, terwijl je niet eens op mannen valt. Voor mij voelt het niet zo. Het is zoals het is. Ik kies er zelf voor om naar landen te reizen waar homoseksualiteit niet altijd geaccepteert wordt. Vergeet niet, dit geldt ook voor genoeg landen in Europa. Wees daar van bewust. Zelfs al is je veiligheid niet in het geding, het is niet leuk om keer op keer discussies te hebben of mensen tegenover je te hebben die vieze gezichten trekken. Je bent vooral ook op reis om te genieten! Als je al iets wilt doen om dingen te veranderen, sluit je aan bij een mensenrechtenorganisatie zoals bijvoorbeeld Amnesty of het COC. Of bezoek – voor zover mogelijk en veilig – lokale lgbt organisaties in het desbetreffende land om meer te leren en waar mogelijk te helpen of contacten te leggen.

Stay positive!
Wat bovenstaande ervaringen en andere negatieve ervaringen uit eerdere reizen mij hebben geleerd, is dat ik aan negatieve ervaringen snel een positieve draai kan geven. Ik probeer positief te blijven denken en vooral ook te denken in oplossingen. Niet alleen omdat ik dat dus wil, maar omdat het dus ook gewoon moet. Ik kan niet tegen een medereiziger zeggen ‘oh, wil jij dit oplossen?’. Ik ben alleen aan het reizen. Ik probeer overal het beste van te maken en te relativeren. En sommige dingen horen nu eenmaal bij het alleen reizen. En als je dan weer iets overkomt en overwint, dan ben je ook weer trots op jezelf.
Ik kom leuke en interessante mensen tegen, zowel medereizigers als locals. Mensen die behulpzaam zijn en je gewoon willen helpen om het helpen, zonder iets aan je te verdienen. En ja, soms denk ik ‘zullen ze me ook nog leuk vinden als ze weten dat ik op vrouwen val?’. Misschien wel, misschien niet. Maar ik ben meer dan alleen ‘lesbisch’. En er is een kans dat het de meeste mensen simpelweg niet eens interesseert.
Uiteindelijk ben ik nog altijd dankbaar dat ik zoveel van de wereld kan en mag zien. Dat ik mijzelf in omgevingen en culturen kan bevinden die compleet anders zijn dan ik gewend ben. Waar alles vreemd is en ik mag ontdekken. Ik ben bevoorrecht!

behulpzame mensen in Jakarta

Aardige mensen die je allemaal helpen om een motorbike taxi te krijgen

No comments yet.

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.

UA-66295536-1