Long term travel: waarom een paar maanden reizen als het ook je hele leven kan?

Langer dan een paar maanden reizen….een paar jaar bijvoorbeeld. Terwijl ik over het strand liep, in het warme zand lag, genoot van prachtige uitzichten over zee, palmbomen, rijstvelden en vulkanen en de tientallen conversaties met compleet vreemde mensen met compleet andere achtergronden, culturen en soms levensstijlen, dacht ik vaak aan de verhalen over long term travel. Mensen die van reizen hun levensstijl maken, werken op afstand of simpelweg gewoon digitale nomaden zijn. Mensen die elke paar maanden elders wonen en overal ter wereld hun werk kunnen doen. Of mensen die een tijd lang heel hard hebben gewerkt en gespaard om vervolgens heel lang te gaan reizen. Er is zoveel meer mogelijk dan die paar weken met vakantie gaan elk jaar. En ja, werken als het 32 graden is, is anders dan met 32 graden in de zon liggen…. Maar toch!

Helaas is het nog steeds zo dat een groot deel van de wereldbevolking niet of nooit hun dorp of stad ooit zal uitkomen. Buiten hongersnood en oorlog zijn er nog talloze redenen waarom mensen echt niet genoeg geld hebben om hun eigen land of een buurland te bezoeken. Met deze blogpost wil ik dan ook niet suggereren dat letterlijk iedereen ter wereld kan reizen. Wel geloof ik dat er voor veel mensen meer mogelijk is dan zij in eerste instantie denken. Hopelijk helpt het mensen wel om eventueel andere keuzes te maken.

Normale mensen….die lang reizen
Maanden voor mijn reis naar Azië heb ik heel veel gelezen over reizen en verschillende bestemmingen in Azië om mij zo goed mogelijk voor te bereiden. Al zoekend en lezend kwam ik uit bij reisblogs van mensen die echt lange reizen maken. Aan één stuk nog wel! 5 maanden, 7 maanden, 12 maanden, 1,5 jaar en soms jarenlang. En al lezend zag ik dat dit eigenlijk best normale mensen waren. Niemand was stinkend rijk, wel zijn sommige mensen tijdens hun reizen stinkend rijk geworden. Maar goed, dit zijn de grote succesverhalen. Wat ik interessant vind, is niet alleen dat ze de sprong waagde om al dan niet hun (soms succesvolle) baan op te zeggen en te gaan reizen, maar de manier waarop ze het voor elkaar hebben gekregen en hoe ze het vol houden. De blogs laten zien dat wereldreizen voor iedereen mogelijk is, zelfs met een krap budget. Tijdens mijn reis in Azië ben ik ze ook weleens tegenkomen. Mensen met toch wel (zeer) goede banen die een gapyear nemen, stoppen met werken om te gaan reizen, al dan niet combinerend met werk in een ander land.

Niet alleen twintigjarige jongens en meiden
En wie denkt dat alleen maar twintigjarige jongens en meiden lang op reis kunnen of een ‘reizend’ leven kunnen hebben, heeft het mis. Gelukkig maar, want bij het lezen van vele blogs begon ik mijzelf al oud te vinden… En over leeftijd gesproken, wat dacht je van al deze 40+ dames die solo de wereld verkennen. En zelfs 50+ mensen.  Of deze alleenstaande moeder met haar zoon? Er zijn ook veel stellen die reizen. Een ervan zijn de Nomadic Boys, twee homoseksuele mannen die o.a. het gay reizen belichten. Hoewel het in sommige landen misschien moeilijker is om als gay koppel te reizen, is het zeker niet onmogelijk. En vanzelfsprekend is er ook een vrouwelijke variant, namelijk de dames van Straight on Detour.
Als je denkt dat een reizend leven alleen voor mensen uit rijke Westerse landen is, ook dan heb je het mis. Deze mensen laten het tegendeel zien.
Denk je dat het over is als je een gezin hebt? Dat het lange reizen of het nomadenbestaan over is als je kinderen krijgt? Welnee! Ook met gezin is van alles mogelijk. Cliff en zijn gezin reizen al jaren de wereld rond, Caz en Craig doen hetzelfde en dit gezin maakt van de wereld een klaslokaal.

 Ik stop met werken!
Jazeker, er zijn mensen die het drastisch aanpakken en hun baan opzeggen om te gaan reizen. En 3 jaar later nog steeds reizen. Sommige mensen kiezen hiervoor, zelfs als ze een goede baan hebben, zoals dit koppel van Hecktic Travels. Na een serie nare gebeurtenissen zeiden zij hun goedbetaalde banen op en begonnen te reizen. Een van mijn favoriete bloggers is Kristin Addis van Be My Travel Muse. Ook zij had er genoeg van om amper 2 weken per jaar te kunnen reizen en zei haar goedbetaalde baan bij een bank op. En er zijn er ook die gewoon niet gaan werken naar hun studie, maar meteen gaan reizen. Zoals Brooke Saward van World of Wanderlust. Na haar studie heeft ze een enkeltje Londen gekocht en uiteindelijk van haar blog haar werk gemaakt.

In Nederland kun je werken en reizen best goed combineren. Je hebt minimaal 4 weken per jaar verlof. Als je bij een publieke organisatie of overheid gaat werken, begint het als snel met 6,5 week verlof. Ik heb collega’s die bijna 10 weken verlof hebben per jaar, zonder dat ze daar verlof bij kopen waar ze ook nog recht op hebben. Het enige wat ze doen is 40 uur werken in plaats van een volledige werkweek van 36 uur. In Nederland en veel Europese landen kun je werken en veel reizen prima combineren. In landen als Amerika en Japan is het anders en vind ik het niet raar dat mensen daar soms meteen een drastischere beslissing nemen.

Hoe doe je dat nu dat long term reizen?
Het idee hebben om te stoppen met werken of een sabbatical te nemen is niet moeilijk. Maar het idee uitvoeren is een stuk moeilijker. Gelukkig zijn er tienduizenden mensen op de wereld (zo niet meer) die dit of gedaan hebben of nog steeds doen. Hieronder een kleine selectie van bloggers en hun adviezen. Het zijn veelal niet-Nederlanders in de selectie. Waarschijnlijk omdat vooral Amerikanen soms nogal drastische keuzes (moeten) maken, omdat zij nu eenmaal niet minimaal 6.5 week per jaar vrij hebben. Het is in veel landen veel (en soms hard) werken, voor weinig vrije tijd en een minimaal sociaal stelsel.

  • Marek uit Nederland was van plan om 2 maanden te reizen en het werden er 2 jaar.
  • Camille van This American Girl is ook een van mijn favoriete bloggers en zij weet na 4 jaar reizen ook hoe je zonder geld lang kunt reizen.
  • Dat je niet rijk hoeft te zijn om te reizen en ook met een minimumloon kunt sparen, bewijst deze jongeman
  • Andrew Walton heeft een van de meest uitgebreide gidsen geschreven over alles wat met wereldreizen te maken heeft.
  • Ook Peter had geen zin meer in zijn baan en besloot om te gaan reizen. Hij laat in 4 stappen zien hoe je hetzelfde doet.
  • En hier vind je maar liefst 15 bloggers die van reizen hun leven hebben gemaakt.
  • Na zo’n 15 jaar te hebben gereisd kan Dave wel wat tips geven hoe je er het best van kunt maken.
  • Nomadic Matt reist al sinds 2005. Hij is de expert op het gebied van budget traveling, heeft een bestseller geschreven, een website waarmee hij de ‘six figures’ verdient en heeft al miljoenen mensen over de wereld geholpen om hetzelfde te doen.
  • Alyssa Ramos besloot op een gegeven moment ook om te stoppen met haar baan en is nu een succesvolle blogger en schrijfster en reist de hele wereld over.
  • Annemarie leeft al een tijd als nomaad en vertelt hoe dit leven nu echt is.
  • Zie hoe Flashpacker Family het voor elkaar krijgt om long term te reizen met de familie.
  • Ook Kiersten heeft een aantal offers moeten maken voordat ze een goed betaald leven als travelblogger heeft

Hier tegenover staan natuurlijk ook mensen die om wat voor reden dan ook hun lange reis vroegtijdig hebben moeten onderbreken. Het leven loopt soms anders dan gepland. Daar is niets mis mee, kan gebeuren. Er zijn vele verhalen van mensen die met weinig geld gaan reizen, maar een beetje sparen kan geen kwaad. Ook is het natuurlijk lang niet altijd nodig om je baan op te zeggen. Of dat zomaar te doen zonder erbij na te denken. Reizen en werken in het buitenland klinkt soms makkelijker dan gezegd.

Deze artikelen geven tips en de waarschuwing ‘weet waar je aan begint’.


And what about me?
Ik blijf nog even bij mijn idee om mijn leven zodanig in te richten dat ik zoveel mogelijk kan reizen. Als het niet meer bevalt, zoek ik wel weer een baan voor langere tijd of ga mij op andere zaken richten. Loopbaan ofzo. Het leuke is dat ik nog relatief jong en vrij genoeg ben (ondanks een hypotheek en een kat) om te experimenteren met mijn leven, in de breedste zin van het woord. Wat mij erg interessant lijkt en iets om uit te proberen, zijn de zogenaamde ‘mini retirements’. Goed haalbaar en goed te combineren met een ‘normaal’ leven, wat dat dan ook mag zijn. Ook zie ik om mij heen dat werkgevers meer en meer meewerken aan sabbaticals, dus mogelijkheden genoeg.
Zelf vind ik het alvast wel prettig om te sparen voor het reizen en daar wil ik best het een en ander voor laten. Reizen zonder geld is niet echt mijn ding. Misschien ook omdat ik hiervoor te veel verplichtingen heb, een hypotheek en een kat die toch ook afhankelijk van mij is. Ik zal dus altijd geld op mijn spaarrekening hebben wat niet voor reizen wordt gebruikt. Reizen heeft voor mij prioriteit, nieuwe kleding niet, dus mijn geld gaat zo veel mogelijk naar het reizen. Zo kan het ook.
De blogs die ik lees laten echter wel zien dat er meer mogelijk is dan alleen werken op 1 plek in 1 land. En omdat Nederland zo’n makkelijk land is om in te wonen en om te experimenteren met je leven, vraag ik mij weleens af waarom ik het niet meer doe. Daarnaast ben ik het meer dan eens met het de gedachte dat er meer is in het leven dan alleen werken. Daarmee bedoel ik werken als ‘doel’ en niet als ‘middel’. Ik bedoel, werken moet nu eenmaal, een uitkering is er voor nood.
Toen ik nog student was dacht ik dat iedereen voor werk en carrière ging en vooral ook moest gaan. Het idee dat mensen werkte enkel om het salaris? Ik weet nog dat ik iemand uit mijn directe omgeving op een gegeven moment zei dat haar baan gewoon haar baan was en ze er echt niet wakker van lag als die er morgen niet meer was. Haar gezin was veel belangrijker. Dat het thuis goed gaat was belangrijker dan op het werk. Ik vond dat best raar. Niet zozeer dat ze haar gezin belangrijker vond, maar de manier waarop ze er over sprak. Werk was gewoon een middel voor haar, bijna een ‘moetje’. Nu denk ik dat het maar goed was dat ze zo leefde en genoot van haar gezin en het leven. Ze is jong gestorven, volgens mij nog geen 50 jaar geworden. Kanker. Ik ken mensen die vrijwillig stopte met werken toen ze nog lang niet hun pensioengerechtigde leeftijd hadden, ze waren eind 50 en soms zelfs begin 50. Ook dit vond ik vroeger best raar. Zeker als ze een goede baan met dito salaris hadden. Vind je je baan dan niet leuk? Nee, ze wilde gewoon ook andere dingen doen. Kleinkinderen, mantelzorg, reizen of gewoon meer tijd voor zichzelf hebben. Het idee dat mensen stopte met werken als ze miljonair zouden zijn. Dat vond ik ook maar raar. Nu denk ik ‘ach, waarom niet?’.
Het zijn dit soort verhalen – en ervaring uit mijn eigen leven – die doen laten zien hoe kostbaar je gezondheid is en hoe kort het leven kan zijn. Dat het zonde is als je je leven niet zo inricht zoals jij dat wil, maar luistert naar wat andere denken dat goed voor jou is. Oftewel, hun leven leeft.
Het idee dat mensen parttime gaan werken als ze kinderen krijgen, hun leven aanpassen aan hun gezin. Vroeger vond ik het best raar. Maar de laatste jaren steeds begrijpelijker. Nog steeds worden vrouwen, veelal hoogopgeleide vrouwen, raar aangekeken als ze minder gaan werken en hun carrière op een lager pitje zetten om voor het gezin te zorgen of aan mantelzorg te doen of vrijwilligerswerk. Andersom ook, maar deze vrouwen ook. Het wordt als zonde van hun opleiding of hun talenten gezien. ‘Zorgen voor’ wordt nog altijd als iets ‘minder’ gezien, of het nu kinderen of oude mensen zijn. Vergelijk bijvoorbeeld salarissen van kantoorbanen bijvoorbeeld met ‘zorgbanen’. Terwijl je je soms kunt afvragen wie de meeste verantwoordelijkheid heeft. Verder is er ook nog het idee dat ze andere vrouwen tegenhouden met deze houding. Kan het gewoon niet zijn dat deze vrouwen meer willen dan alleen werken en is dat zo erg? Om nog maar te zwijgen over mannen die niet werken en waarvan de vrouw kostwinner is. Toegegeven, ook ik denk nog weleens een seconde ‘huh?’ als ik hoor dat een man huisman is en niet werkt. Rolpatronen zitten zo hardnekkig in de mens, evenals ideeën over hoe je een leven moet leiden. Terwijl ik aan het reizen was in Azië zag ik ook hoe hardnekkig rolpatronen en ideeën over feminisme in mijn hoofd zaten. Het idee dat het ik als vrouw moet zorgen en niet mag werken, mijn man (natuurlijk niet vrouw) moet voor mij en mijn gezin zorgen. Ik denk dan meteen ‘ik wil niet afhankelijk zijn, ik zorg voor mijzelf’.
Zolang ik in mijn eigen levensonderhoud kan voorzien en dus voor mijzelf kan zorgen, vind ik het allemaal prima. Ik wil niet afhankelijk zijn.
Je kunt je kennis en talenten op vele manieren inzetten. Zo heb ik mijzelf zo ongeveer de laatste 8 jaar altijd prima kunnen ontwikkelen in mijn nevenactiviteiten en al dan niet een bijdrage kunnen leveren aan de maatschappij. Zij het op het gebied van LHBT emancipatie, als buddy van een slachtoffer van mensenhandel, bij een politieke partij en bij een organisatie die mensen met elkaar verbindt. Als ik eindelijk een keer de staatsloterij win, kan ik dit fulltime doen! Of misschien 2 dagen werken ofzo. Werken geeft namelijk wel enigszins structuur. Verder voelen mensen zich nuttig als ze werken en geeft het sociale contacten.
Een dame uit Japan kwam ik tegen in Sri Lanka, zij was tandarts maar gaf dit op om een relaxter leven te gaan leiden en meer te gaan reizen. Ze is o.a. gaan werken in een hostel en een lodge, is 6 maanden door Azië gaan reizen en op het moment dat ik haar tegenkwam was ze weer aan het reizen. Zo ben ik meer mensen tegenkomen die of hun baan hadden opgezegd, of flink hadden gespaard en een paar maanden er tussenuit wilden. En natuurlijk jonge mensen die na hun middelbare school of studie nog even de tijd namen om de wereld te ontdekken.
Soms lees ik de commentaren op artikelen en ik denk dat veel kritiek komt van het feit dat mensen ergens gewoon jaloers zijn. Jaloers op een compleet andere levensstijl. Of op hun vrijheid. Niet willen geloven dat het ook anders kan dan huisje, boompje, beestje met een 9-5 baan en 5 weken vakantie per jaar. Het idee dat er maar 1 manier van leven is en dat is wat de meerderheid doet. Want vooral zekerheid voor later (wanneer dat ook mag zijn en wat dat ook mag zijn) is belangrijk, vrijheid – of het gevoel vrijheid – is secundair. Ik wil voorlopig even experimenteren en de wereld ontdekken.

You Tube video’s ter inspiratie:

How to travel the world with almost no money?
Deep travel: connecting on the road and in life
One man. Every country. No flights
Learn to travel. Travel to learn
The road less traveled (Lonely Planet creators)

 

En jij? Heb jij inspiratie opgedaan van deze bloggers? Long term travel iets voor jou?

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.

UA-66295536-1