De magie van reizen

Why do you go away? So that you can come back. So that you can see the place you came from with new eyes and extra colors. And the people there see you differently, too. Coming back to where you started is not the same as never leaving.
– Terry Pratchett, A Hat Full of Sky

Reizen doet iets met je, of je nu wilt of niet. Sterker nog, je merkt het misschien niet eens. Het gebeurt ongemerkt, totdat je merkt dat er iets is veranderd. Ik ben nog niemand tegen gekomen die long term heeft gereisd, zonder anders terug te komen. Zaken worden in perspectief gezet, je leert relativeren, voor jezelf opkomen en waar nodig, ook voor jezelf zorgen. Je leert te waarderen datgene wat voor jou belangrijk is. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet weet hoe het is om lang te reizen in een groep, wat dat met je doet, maar ik weet wel dat solo reizen intens kan zijn. Alles om je heen is anders, alles is nieuw, je bent weg uit je vertrouwde omgeving met je vertrouwde mensen om je heen.
Wat doet het met mij? Waarom heb ik het nodig om even weg te zijn?


It’s not that bad….

Reizen zet voor mij alles even in perspectief. Zij het door de gesprekken met andere mensen die ik tegenkom, zij het door meer te weten te komen over het land dat ik bezoek. En misschien wel simpelweg door de tijd die ik alleen doorbreng. Waar ik mij het afgelopen jaar druk over heb gemaakt over de stress rondom mijn woning of over de negativiteit die ik soms over mij heen kreeg van klanten op het werk, het is niets vergeleken waar mensen aan de andere kant van de wereld mee worstelen. Nooit heb ik geweten over de druk en de problemen waar mijn vriendin in Korea mee te leven heeft en de sociale- en prestatiedruk waar veel Koreanen mee te maken hebben. Of wat er schuil gaat achter het ongelooflijk vriendelijke
en dienstverlenende Japan, waar alles zo lekker georganiseerd en strak verloopt. De keerzijde van deze goedlopende economie. Twee landen waar niet zonder reden de zelfmoordcijfers de hoogste van de wereld zijn.
Ik kom medereizigers tegen die heel wat meer kritiek te verduren hebben over hun reizen (al dan niet omdat ze alleen reizen of long-term) en hun levenskeuzes, die grootgebracht zijn in zeer traditionele gezinnen.
Ik kom in landen waar mensenrechten heel wat slechter zijn dan in Nederland, waar corruptie aan de orde van de dag is, waar geen sociaal vangnet is en waar individuele vrijheid op z’n zachts gezegd stukken minder is. We weten het allemaal, maar toch. Van een afstand lijken mijn ‘problemen’ een stuk minder erg. Reizen leert mij om dankbaar te zijn voor wat ik heb. Natuurlijk helpt het om in een andere omgeving te zijn, maar eens even naar andere landen kijken kan geen kwaad.


Tijd en aandacht voor lichaam en geest

Op de een of andere manier moeten mensen vaak altijd druk zijn. Vorig jaar deed ik al een poging om dat eens niet te zijn, maar vrijwilligerswerk weet er altijd weer in te sluipen. Iedereen moet altijd druk en bezig zijn, dat staat toch synoniem voor succesvol zijn. Dacht ik. Maar wat is het heerlijk als dat alles gewoon niet hoeft. Ik wil helemaal niet 4 of 5 avonden in de week met andere bezig zijn. Ik wil met mijzelf bezig zijn: vrienden bezoeken, knutselen, serie kijken, een stad bouwen, schrijven, dat soort dingen. En ik kan mij voorstellen dat als je een partner of gezin hebt, dat je daar tijd aan wilt besteden.
Ik denk dat er een soort van balans moet zijn. Na jaren drukte, een periode van rust inlassen. Ik gok dat ik vast wel weer wat ga doen, maar wanneer ik daar klaar voor ben. Hoe kun je weten wat je wilt als je nooit eens de tijd neemt voor jezelf om zoiets als weinig of niets te doen? Waar besteed je je tijd aan als even niets hoeft? Wat vind je leuk? Het is misschien eng om soms geconfronteerd te worden met jezelf, maar ik denk dat het ook weleens goed is. En het gebeurd gewoon als je langere tijd alleen bent, weg uit je vertrouwde omgeving en jezelf de tijd gunt.

Als ik in Azie ben, doe ik altijd veel massages en spa en dat soort dingen, het is daar nu eenmaal veel goedkoper. Dingen die mij laten genieten en mij mooier maken. Hoeveel tijd heb ik nu het afgelopen jaar gehad voor mijn lichaam? Een douche, dat was het. Gezond eten ging er vaak bij in, want ik had het natuurlijk erg druk. En tja, omdat ik het zo druk had op werk en met verhuiszaken, is het heel normaal om maar weer een pizza of gevulde pasta te eten. Ik heb het toch verdiend? Net als de chocolade. En tja, sporten…daar heb ik echt geen tijd voor en daar ben ik veel te moe voor. Het is namelijk nogal druk op werk. En ik heb het natuurlijk erg zwaar gehad met al dat commentaar op mijn keuzes…
Een paar weken voor vertrek was ik begonnen met wat yoga oefeningen en enkele pogingen om te mediteren. Maar ja, het was zo druk met verhuiszaken… Duizend-en-een excuses om liever lui dan moe te zijn en geen aandacht te schenken aan datgene waar ik heel mijn leven mee moet doen; mijn lichaam en geest.
Toegegeven, het verlies van mijn oma heeft mij veel verdriet gedaan, meer dan ik dacht. Ondanks dat het overlijden gewenst was en ze erg oud was en pijn had, is het een verlies. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik iemand verloor die zoveel voor mij betekende, van wie ik zoveel hield. Een deel van mijn gezin, dat bestond altijd uit vijf, want oma heeft mij toch een beetje mee opgevoed in mijn kinderjaren. Ik kan mij nu enigszins voorstellen hoe iemand zich moet voelen als een geliefde overlijdt die veel te jong is… Mijn oma heeft een mooi leven gehad, dus het was ok. Maar ondanks dat is het verdrietig. Oma’s bidprentje heb ik mee op reis genomen, misschien dat ik tijdens deze reis afscheid kan nemen.
Maar feit blijft, er zijn vaak duizend-en-een excuses waarom we niet gezond leven, terwijl we heel goed weten hoe het moet. En wat is er mis mee om jezelf mooier te maken? Zij het door manicures, pedicures en facials. Ik vind het eigenlijk best wel heerlijk om mijn lichaam goed te verzorgen en lekker verzorgd te worden!

Wie ben ik?
Ver weg, uit je vertrouwde omgeving, word je geconfronteerd met je keuzes en met jezelf. Het gebeurt gewoon. Hoe sta ik in het leven? Ben ik gelukkig met wat ik doe? Heb ik de juiste keuzes gemaakt? Wat vind ik belangrijk? Ben ik blij met mijzelf? De afgelopen 2 a 3 jaar waren redelijk dynamisch voor mij. Het afgelopen half jaar heb ik een aantal van mijn laatste doelen afgerond. Ik wist al dat vrijheid voor mij belangrijk was. Hier hoort ook een beetje financiele vrijheid bij. Niet dat ik nu ineens rijk ben, maar ik heb minder financiele zorgen. En rijk hoef ik ook niet te zijn, hoewel het vast weleens makkelijk zal zijn.
Ik ben blij met de keuzes die ik heb gemaakt, de keuze om o.a. voor mijzelf te kiezen. Uiteindelijk zit ik hier weer lekker te genieten van alles wat deze mooie aarde te bieden heeft. En ik ben best blij met mezelf. Als mens kun je altijd groeien en beter worden, maar op zich ben ik best tevreden. En uiteindelijk is het toch ik die met mijzelf moet leven en blijkt het maar weer hoe belangrijk het is om dicht bij mijzelf te blijven. En het belangrijkste van alles: ik heb dit alles voor een groot deel zelf onder controle heb; ik bepaal mijn gedachten en ik maak uiteindelijk mijn (levens)keuzes. Een van de redenen waarom mediteren zo belangrijk is en ik meerdere pogingen doe om het onder de knie te krijgen; je leert je gedachten te kiezen en in het hier en nu te leven. Het geeft rust. En zoals Boeddha zegt: “All that we are is the result of what we have thought. The mind is everything. What we think we become.”

Ook zie ik meer de waarde in van het begrip ‘vrijheid’. In zoveel landen – o.a. de landen die ik bezoek – zijn individuele vrijheid, persvrijheid, democratie en mensenrechten meer papieren begrippen dan dat er naar geleefd wordt. Ik werd boos op mensen als ze mijn keuzes niet begrijpen en commentaar leveren, ipv blij en dankbaar te zijn voor het feit dat ondanks de kritiek ik gewoon mijn gang kan gaan! En in plaats van naar het commentaar te luisteren en mijzelf een minderwaardigheidsgevoel aan te praten, had ik er ook voor kunnen kiezen om er niet naar te luisteren en dankbaar te zijn voor het feit dat ik keuzes kan maken. In plaats van alleen maar de drukte op het werk te zien, vergat ik dat ik in een unieke omgeving werkte waar heel veel andere mensen alleen maar van kunnen dromen. Sommige zeggen weleens dat mensen commentaar hebben omdat ze om mij geven en dat ze het anders niet hadden gedaan. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit tot zekere hoogte geloof. Sommige mensen willen gewoon altijd gelijk hebben en dat mensen naar hen luisteren. Punt. Maar vooruit, ik ben blij dat er mensen zijn die om mij geven.

De uiteindelijke uitdaging van het reizen…
…is om het vol te houden als ik terugben. Ver weg, in een andere omgeving met andere mensen, is het allemaal niet zo moeilijk om positief te denken en tijd vrij te maken voor je lichaam en geest. Het is niet alsof ik werk tijdens mijn reizen. Het moeilijke begint als ik terugkom. Hoe houd ik het vol?
Hier ben ik met mensen die of langer reizen of nog uitdagendere levenskeuzes maken. Zij vinden mijn keuzes prima en ze snappen alles wat ik doe of zeg. Natuurlijk heb ik het hier makkelijk. Maar er komt een tijd als ik thuis ben, zij het over een maand of over een half jaar, dat iemand kritiek levert. Heel persoonlijke kritiek. Dat gaat gebeuren, zij het door een bekende of onbekende. Kan ik dan daadwerkelijk die kritiek bij de ander laten of ga ik mij weer verdedigen? Of kan ik echt zeggen ‘ik wil hier liever niet over praten’ of ‘leuk dat je dit vind, maar ik leef mijn eigen leven’. Of gewoon ja en amen knikken, net zo makkelijk. Wat doe ik?
Er komt ook een tijd dat ik dus weer ga werken. Hier wil ik echt mijn tijd en energie insteken (ik kan het ook bijna niet geloven…), maar dat betekent dus dat ik het dus enigszins druk krijg. Kan ik dan nog steeds de tijd en energie opbrengen om gezond te eten? Om voor mijn lichaam te zorgen? Om te bewegen? Om de fiets te pakken in plaats van de tram? Om mij lichaam te verzorgen, van binnen en van buiten?
Ik weet helaas uit ervaring dat als je terugkomt van het reizen, je heel snel weer in je oude ritme terecht komt, inclusief je gedachten. Toch blijft er altijd wel iets hangen, kunst voor mij is om wat meer te laten hangen. De rust te blijven houden, blijven te relativeren en bij jezelf te blijven. Mijn eigen doelen voor ogen te houden en genieten van de vrijheid die ik heb; de vrijheid om mijn leven zo in te richten hoe ik dat wil. Hier dankbaar voor te zijn. Dit alles voor ogen te blijven houden.

Maar voorlopig blijf ik nog een tijdje in mijn veilige bubbel, ik ga voorlopig nog niet naar huis. Er komen o.a. nog zo’n 4 weken Indonesie aan. Daarna misschien Singapore of de Fillipijnen. Ik eindig alvast in Duitsland, daar ga ik mijn vrienden weer opzoeken. Ik geniet nog van al het nieuws en moois dat ik tegenkom en van de medereizigers die ik ontmoet. Er wordt altijd een nadruk op locals gelegd (doe ik ook weleens), maar van mijn medereizigers heb ik toch ook erg veel geleerd.
Nu nog genieten, het harde werken komt na de zomer!

Related Post

No comments yet.

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.

UA-66295536-1