Terug in Den Haag

Ondertussen ben ik alweer ruim een maand terug in Den Haag. Zelfs iets eerder dan gepland terug in Nederland. Aan het eind van mijn reis was ik ziek geworden en in deze tijd kun je het niet maken om door te gaan dus ben naar Nederland gereden. Een kleine 1,5 week later had ik mijn onderhuurster naar haar volgende woning in Amsterdam gebracht en was ik weer thuis in Den Haag. En precies op tijd voor de echte zomer en dus het strand. De zomer niet alleen afgesloten met een nieuwe baan, maar helaas ook met een van de meest verdrietige momenten uit mijn leven…

Weer in Nederland…iets eerder dan gepland
Ik voelde mij al 2 dagen niet lekker, moe en spierpijn. Ik dacht dat het door het vele rijden kwam, was gewoon moe. Zat ook een nacht te zweten maar ik dacht dat het aan de lakens lag van de accommodatie. Tot de volgende dag. Ik kreeg meer spierpijn in mijn benen en was gewoon lusteloos en niet lekker. En toen wist ik het! Die pijn in mijn benen heb ik eerder gehad en toen had ik koorts. Toen dacht ik, volgens mij loop ik al 3 dagen rond met koorts. De volgende ochtend meteen de GGD gebeld om een coronatest te doen. De volgende dag stond ik al in de drive-in voor de coronatest. Ik zou eigenlijk nog 2 vrienden bezoeken in Duitsland, maar ben in één keer teruggereden van Wurzburg naar Eindhoven en heb daar in een hotel zonder personeel geslapen, zo’n self-service hotel. Daar heb ik 12 uur lang geslapen en voelde me alweer een stuk beter. Gelukkig was de test negatief, maar in deze tijd kun je geen risico meer nemen.

Weer in Den Haag!
Als ik iets had gemist tijdens mijn reis, dan was het wel het strand. Tja, je weet pas wat je mist, als het er niet meer is. Ik zou natuurlijk heel wat strand hebben gezien in mijn originele planning, namelijk Spanje en wellicht zelfs Portugal en Italië. Maar dat heb ik nu overgeslagen. Toen ik eenmaal in Den Haag was met dat mooie weer ben ik elke ochtend naar het strand geweest. Wat een geluk heb ik toch dat ik niet alleen in een grote stad woon met alle gemakken van een grote stad, ik woon ook nog op zo’n 12 minuten fietsen van het strand af. Heerlijk! Dacht ook nog niet aan werk, eerst nog maar even genieten.

Toby…
Aan het eind van mijn reis is mijn huurster nog met Toby naar de dierenarts geweest omdat hij zo zwaar ademde. Ik was net terug in Nederland en ben toen zelf met hem naar de dierenarts gegaan omdat hij nog steeds zwaar ademde en wat bleek, hij had een groot gezwel in zijn keel. Helemaal vergroeid en er was niets meer aan te doen. Behalve nog prednison. Na een maand ging het toch weer slechter. Hij ademde ontzettend zwaar en at bijna niet meer.
Waar wij mensen het niet voor het zeggen hebben en soms moeten lijden terwijl we dat niet willen, kunnen we dat onze (huis)dieren gelukkig besparen. Ik heb altijd gezegd dat ik liever heb dat Toby iets te vroeg dan te laat inslaapt, hij mag nooit lijden. 2 a 3 dagen zat ik in de meest moeilijke beslissing die ik ooit heb moeten maken, een beslissing over leven en dood, alsof je God bent. De drang om hem bij je te willen houden of toch maar niet? De dierenarts bevestigde alles gelukkig, zij had niet verwacht dat hij het nog zo lang had volgehouden. En een verstikkingsdood was gewoon reëel, dus door hem nu in te laten slapen was een goede keuze. Maar een heel pijnlijke, mijn hart brak toen ik de keuze had gemaakt en de dierenarts belde voor een afspraak. Toby is 15.5 jaar geworden en wij zijn daar 13,5 jaar van samen geweest. Hij heeft zoveel liefde gegeven. Hij was heel slim, lief en een knuffel, maar ook zelfstandig. Ik was nooit alleen en de laatste jaren sliep hij bijna altijd bij mij aan het voeteneind en elke ochtend als ik wakker werd kwam hij goedemorgen zeggen, oftewel: ik wil eten. Ik heb zoveel verdriet gehad dat mijn lichaam gewoon pijn begon te doen, begon te zweten alsof ik koorts had en pijnstillers slikte voor het slapen gaan. Maar het is goed, Toby is beter af en ik kom er wel overheen. Het hoort bij het leven…

Een nieuw huisdier op afstand
Toen ik wegging van mijn vorige baan heb ik een donatie gevraagd voor de beestjes en de weesjes. Het weeshuis in Jakarta Lestari Sayang Anak had de donatie al eerder ontvangen en ondertussen is het overige geld verdeeld over 3 andere projecten. Een deel aan de kleinschalige stichting Harapan die hulp biedt in Indonesië, een deel naar Animal Care Espana waar ik zelf een paar jaar geleden ben geweest en een deel naar El Refugio del Burrito, een ezelopvang. Ik heb een ezel geadopteerd genaamd Apache. Hij is gered uit Alicante waar hij er heel slecht aan toe was en hij is nu gelukkig en “one of the most beautiful ones”. Ik heb al bericht van ze ontvangen en als het goed is krijg ik nog een welkomstpakket.



Een nieuwe baan

In de meeste verdrietige periode kreeg ik echter een aanbod waar ik geen ‘nee’ tegen kon zeggen. Precies eigenlijk wat ik wilde en wat ik ook bij uitzendbureaus had uitstaan, namelijk een tijdelijke baan van een paar weken tot een paar maanden in een prettige, veilige en collegiale omgeving, bvk in de managementondersteuning, maar iets anders mag ook en max 4 dagen per week. Dat is het dus precies geworden, bij een van de directies waar ik in mijn vorige baan veel mee samenwerkte. Ik ken de mensen en de omgeving, en ik weet dat het daar ok is.

Ik moet zeggen, ik heb nog nooit een sabbatical gehad waar ik zo nuttig bezig ben geweest, ik ben namelijk bezig geweest met ‘Geld’. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat al mijn geld alleen maar van sparen komt. Ik investeer, beleg en handel op de (crypto)beurs, sinds ongeveer een jaar weer actief. Ik geloof dat ik 19 of 20 was toen ik met aandelen begon te spelen. Toen ik mijn eerste woning kocht heb ik geloof ik alles wat ik nog had verkocht. Daarna heb ik er eigenlijk nog weinig mee gedaan.
De afgelopen maanden heb ik hier weer veel tijd in kunnen stoppen, evenals mijn cursus Financial Markets die bijna is afgerond. Bijna elke dag (op afgelopen week na) was ik bezig met grafieken aan het bestuderen en intekenen, prijsacties analyseren, mijzelf bijscholen via cursussen, YouTube, boeken, artikelen, podcasts. Nee, ik moet ernaast nog steeds werken en deze baan komt ook op een prima moment. Maar ik heb de afgelopen maanden zeer zeker wel leuke winsten kunnen innen.

Adieu website?
Als reiziger vind ik het verschrikkelijk wat er nu gebeurt met de toeristensector. Ik denk aan die kleinschalige accommodaties waar ik ben geweest, die nu leeg staan. Het hostel van Sesilia en Felicia in Yogyakarta staat al maanden leeg. Sesilia kan pas in november weer gaan werken als stewardess, dan is ze meer dan een half jaar thuis geweest.
Veel bloggers hebben hun inkomsten flink zien dalen. Veel mensen stimuleren nog steeds de buitenlandse reizen, ik snap als je als blogger daar je inkomsten uit haalt dit ook doet. Zelf vind ik het lastig om buitenlandse reizen naar oranje gebieden te stimuleren, travel-shaming nog daargelaten. Ik ben zelf naar Duitsland, Oostenrijk en Polen geweest, maar om het nu aan te prijzen nu het wordt afgeraden? Toentertijd resp. geel, geel en groen. Als je het doet, prima, eigen verantwoordelijkheid. Maar wil ik dit nu stimuleren? In Nederland is zoveel te zien en te doen. Ik ben een paar weken geleden nog naar Kinderdijk geweest en de Delftse Hout. Paar maanden geleden in verschillende natuurgebieden in Brabant. Dan heb ik de Veluwe en de Biesbosch nog niet gehad. Door in Nederland nog van alles te doen stimuleer ik de sector hier, dus ik doe toch nog iets.

Qua blog en social media (op Instagram na) doe ik pas op de plaats, nu even niets nieuws meer. En zelf reizen naar het buitenland even op een lager pitje nu het toch niet kan en mag. Ik heb 4 sabbaticals gehad met lange en veelal verre reizen, de meeste mensen kunnen niet eens een pauze van 6 weken in hun dagelijkse leven inlassen. Ik heb niets te klagen. Mijn sabbaticals hebben mij gestimuleerd om niet alleen vrij in geest te zijn, maar nog vrijer op financieel vlak te worden. Deze mini-retirements hebben mij altijd duizenden euro’s gekost, maar na elke sabbatical kreeg ik uiteindelijk (nee, niet meteen…) steeds meer geld op mijn rekening, zowel door de banen die ik kreeg maar nog meer door de keuzes die ik maakte. Deze curve doorzetten, hier flinke stappen in maken en mij dus verder ontwikkelen in het traden, beleggen en investeren, dat wordt mijn volgende uitdaging. Ik heb er zelfs een maatje in gevonden, waar anders dan uit Berlijn!

12 Responses to “Terug in Den Haag”

  1. Quintens Philip schreef:

    Wat erg van Toby, we weten uit ervaring hoeveel pijn dit doet. Veel sterkte Diana. Proficiat met je nieuwe baan.

  2. Magda Vernooij schreef:

    Naar van Toby,maar heel fijn van de baan. Veel succes verder Magda Vernooij

  3. Lieve Diana
    Ja zo zie je dat vreugde en verdriet dicht bij elkaar ligt.
    Een fijne vakantie heb je gehad en vele kilometers gereden.
    Veel vrienden bezocht en ook in verschillende landen geweest.
    Maar Toby heeft het altijd goed bij je gehad.
    En ook een mooie leeftijd gehaald.
    Geniet weer van je nieuwe baan en uitdaging in het beleggen.
    Liefs mama

    • Diana van Ringelenstein schreef:

      Inderdaad. Toby en ik hebben een mooie tijd samen gehad en hij heeft een mooi leven gehad. Het is goed zo.
      Deze week hopelijk beginnen met mijn nieuwe baan!

  4. Heiko schreef:

    Goed om te horen. Veel geluk in je nieuwe baan! En blijf gezond

  5. Ange de Beer schreef:

    wat een naar nieuws, wat heftig Diana dat je Toby hebt moeten laten inslapen. Je zal hem wel missen. Fijn dat je een ‘droom ‘ baan gevonden hebt, je was er ook niet zo bang voor, maar een baan die aan alle voorwaarden voldoet, wow. Wat fijn. tot ziens.

  6. Lisan schreef:

    Ach Diana, wat een naar nieuws van Toby. Maar gelukkig heeft hij een mooie leeftijd bereikt en hebben jullie lang van elkaar mogen genieten. Sterkte!!

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.
UA-66295536-1