Ruim over de helft

Hoewel ik pas op 7 juni richting Duitsland vertrok, mijn sabbatical begon al op 27 mei want dat was de eerste dag dat ik vrij was van werk en dagtripjes ging doen. De eerste helft met avonturen zit er alweer op! Of nou ja, is het de helft? Mijn sabbatical duurt voor mij eigenlijk zo lang als dat ik niet hoef te werken. Maar rond eind juli ben ik weer thuis in Den Haag en zie ik Toby eindelijk weer. De planning is om augustus ook nog vrij te zijn, hier en daar uitjes en beetje rond te wieberen en kijk er naar uit om lekker vaak naar het strand te gaan 😊. Maar rond eind juli ben ik weer thuis in Den Haag en zie ik Toby eindelijk weer dus het echte reizende bestaan is dan voorbij.

Oostenrijk
Oostenrijk was toch wel een verassing. Wat bijzonder en prachtig zo tussen die hoge bergen te zijn. Je voelt je dan heel klein zo in de natuur. En wat heb ik het leuk gehad bij Julia en haar familie, wat een gastvrije en lieve mensen allemaal. Haar ouders waren 40 jaar getrouwd en haar broer en zijn gezin en haar ouders kwamen met z’n allen vanuit Duitsland naar Hinterstoder naar het Alprima Aparthotel waar Julia manager is. Het was absoluut geen probleem dat ik er was, ik werd meteen opgenomen in de familie. We ontbijten, lunchen en dineerden samen. Het is dat ik zoveel wandel, maar anders waren de corona-kilo’s er weer aan. Die Duitsers weten wel wat lekker en veel eten is.

En weer terug naar Duitsland
Ik was maar een kleine week in Oostenrijk. Had op een gegeven moment besloten dat ik toch echt wel met mijn verjaardag in Berlijn wilde zijn. Het hele stuk wil ik ook niet in 1 keer rijden, dus heb overnacht in Regensburg, Neurenberg en Leipzig. Een deel veel net samen met iets dat niet helemaal goed was gevallen, maar ja, dat heb je weleens. Dus in korte tijd veel kilometers gemaakt.
Eenmaal in Berlijn was het weer super bij Susan en Ulli. Als ik bij Susan ben slaap ik altijd bij haar in de WG (Woongemeenschap), heel gezellig. Soms bij haar op de kamer, soms op een andere kamer van iemand die er toch niet is. Volgens mij heb ik elke kamer al een keer gehad. Het gaat allemaal heel gastvrij en makkelijk met delen.
Ulli woont ergens anders. Met haar reis ik samen een paar dagen naar Polen. Zij gaat op een gegeven moment weer terug richting Berlijn en ik kan dan nog even verder en zie haar later weer in Berlijn. Susan is mijn vriendin uit Nederland die naar Berlijn is verhuist en Ulli ken ik ondertussen ook al een jaar of 5-6. Ze komt uit Italië, maar woont al heel lang in Berlijn. Ulli komt samen met mij in de auto slapen, we maken gewoon plaats. Net als ik heeft ze niet veel nodig en is ze makkelijk met reizen.

Uitdaging bijna voltooid
Af en toe uit mijn comfortzone stappen houdt mij scherp. Wat een beetje eng is om dat toch te doen. Voordat ik wegging zag ik het rijden – met name buiten Nederland – en alles wat erbij kwam als een grote uitdaging. Inclusief het in de auto slapen. Nu ik alweer een tijdje onderweg ben heb ik ondertussen alles wat ik eng vond, zo goed als overwonnen. Bergen rijden, autobahn rijden, inparkeren, in een vreemde drukke stad rijden al dan niet met tram, helling parkeren, je ‘ding’ doen in de auto omdat de toiletten niet open zijn, ik heb het toch allemaal maar overwonnen. Hoe vaak ik wel niet advies vroeg aan collega’s hoe zij dat dan deden en of dit of dat niet eng is. Als je het eenmaal zelf doet, valt het toch wel mee. En heel simpel, je moet ook gewoon. De snelwegen worden beetje je thuis. Gewoon het onderweg zijn, de vrijheid die je hebt. De wegen in Duitsland en Oostenrijk zijn prima, veel toiletten en parkeerplaatsen langs de snelweg en buiten de steden om is het echt wel rustig op de wegen. Niets vergeleken met de snelwegen in Nederland. Rijden in Berlijn is niet iets wat je voor de lol doet, maar ja, het moet en het gaat. En tja, inparkeren. Er is maar 1 moment waarop je dat in 1 x goed moet doen en dat is tijdens je rij-examen. En mijn auto is mijn thuis geworden, het slapen gaat prima. Natuurlijk is niet alles perfect, het is en blijft een auto, maar het is wel mijn auto/woning/slaapkamer waarvan de tuin/omgeving telkens veranderd. Daarnaast zie ik de helft van de tijd een normaal bed in hostel, hotel of bij vrienden, dus het wisselt nog af ook.
Ik heb nog een even door Polen te gaan, dus dat is de nieuwe uitdaging. Ook al doe ik deze voor een deel niet alleen.

Corona tijdens het reizen
Wat tegen viel is eigenlijk ook wat juist positief is, namelijk het gebrek aan toeristen. En dan met name buitenlandse toeristen. Dat is wat Corona voor mij het meest zichtbaar maakt. Het is leuk om gewoon een dorm-room te boeken in een hostel, wetende dat je deze helemaal voor jezelf hebt. Maar het is toch ook wel heel leuk om andere mensen uit de rest van de wereld te ontmoeten. Ook de Couchsurfing-app is veel minder in gebruik. Die gebruikte ik in Azië om met andere mensen af te spreken om te wandelen of te eten ofzo. De makers hebben op een gegeven moment de ongeveer 14 miljoen gebruikers wereldwijd gevraagd om een soort van contributie, anders kon je de app niet meer gebruiken. Ook zij liepen namelijk heel erg veel inkomsten mis en als last resort vroegen ze een maandelijks of jaarlijks bedrag om het te gebruiken. Hoewel het om nog geen 15 euro per jaar gaat, zijn er natuurlijk mensen voor wie 15 euro best veel is. Daarnaast gaan mensen minder op reis dus waarom zou je de app nog gebruiken?
Ook Nederlanders haast niet gezien in Oostenrijk en Duitsland. Misschien 10 gele nummerborden in totaal, inclusief de vrachtwagens. Misschien omdat het ook nog geen hoogseizoen is, dat kan ook. Dan nog staat het internationale toerisme op een heel laag pitje. In Hallstatt kwamen een miljoen toeristen per jaar, met name uit Azië. Zo veel, dat ze net voor Corona maatregelen hadden genomen. Op mijzelf na heb ik er nog geen handjevol gezien.
Gelukkig heb ik hier en daar wat mensen. Straks zie ik hopelijk Susan nog ergens in de omgeving Göttingen waar ze op vakantie is met haar vriendin en in Paderborn en Hamburg heb ik nog mensen wonen. Maar die internationale contacten en nieuwe mensen ontmoeten vind ik persoonlijk toch een gemis. En financieel een gemis voor de gehele toeristenindustrie.

Verder moet je in Duitsland in het ov en in de winkels een mondkapje op, in Oostenrijk alleen in het ov. Hier en daar lijnen in de winkels, maar – al dan niet door het mondkapje – het lijkt gewoon alsof er geen Corona meer is. Het leven gaat door, de besmettingen lopen fors terug (op hier en daar een bestemmingshaard na), besmettingsgevaar wordt kleiner, mensen leven weer gewoon. Op de snelwegen schijnt het wel rustiger te zijn door de thuiswerkers, maar ik weet natuurlijk niet hoe het anders is. Terrassen zitten weer vol (ook binnen), soms zijn openingstijden van accommodaties wat verandert, maar dat was het ook. Je hoopt gewoon dat mensen menselijk genoeg zijn dat als ze klachten hebben, gewoon binnen blijven.

One Response to “Ruim over de helft”

  1. Hannie Tokkie schreef:

    Wat een mooie verhalen weer en prachtige foto’s van jou reis! Ben benieuwd wanneer je terug bent van deze reis naar jouw verhalen . Groetjes Hannie 👍😘

Geef een antwoord

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.
UA-66295536-1