Hoe is het om te reizen als lesbische vrouw?

Nou, eigenlijk hetzelfde als voor heteroseksuele mensen. Zolang ik in sommige landen maar niet zeg dat ik op vrouwen val. Is dat een probleem? Nee, niet altijd. Maar soms voelt het toch ongemakkelijk. Waarom? Wel hierom.

Mensenrechten…niet voor iedereen
In 73 landen is homoseksualiteit strafbaar. In sommige landen geldt zelfs de doodstraf. Het is met name strafbaar in landen in Afrika, Midden-Oosten en enkele landen in Azië.
Zo zijn er ook nog landen waar het voor vrouwen wel legaal is (zoals bijvoorbeeld Namibië, Maleisië en Singapore), maar voor mannen niet. In Sri Lanka, Namibie en Singapore is het strafbaar, maar deze wet wordt niet gehandhaafd. Hij wordt echter ook niet afgeschaft. De hoofdstad Colombo houdt zelfs weleens een gay pride. Maar…buiten Colombo om is het meer dan moeilijk om als homoseksueel te leven. Mensen worden verstoten of er wordt geweld tegen hen gebruikt. Het is dus zodanig moeilijk om openlijk homoseksueel te leven, dat veel mensen er voor kiezen om als hetero door het leven te gaan.
In China is homoseksualiteit sinds 1997 niet meer illegaal en sinds 2001 wordt het ook niet meer als een psychische stoornis gezien. Maar op sociaal gebied is het nog steeds moeilijk. De overheid keurt het af, ouders verwachten toch een kind en op het werk uit de kast komen is ook geen pretje. Kortom, veel mensen gaan of een schijnhuwelijk of gaan door het leven als heteroseksueel.
In Tsjetsjenië worden mannen ‘vanwege hun niet-traditionele seksuele geaardheid, of verdenking daarvan’, opgesloten in kampen en in de meeste gevallen ook gemarteld. De meest verschrikkelijke verhalen komen nu naar buiten.
Waar het dus voor vrouwen in sommige landen relatief makkelijker is, hebben mannen het veel moeilijker. Ik kan mij voorstellen homoseksuele mannen (en vooral stellen), bepaalde landen liever vermijden. Maar zo zijn er helaas nog veel en veel te veel landen waar het strafbaar is of sociaal absoluut niet geaccepteerd.

Waar wil ik naar toe?

Tussen deze landen zitten landen die mij ontzettend interessant lijken en welke ik graag wil bezoeken. In Indonesië bijvoorbeeld is homoseksualiteit niet strafbaar, behalve op sommige plekken in Sumatra. Maar op de meeste plekken in Indonesië is homoseksualiteit toch allemaal niet zo makkelijk en vanzelfsprekend als in Nederland. Het is het land waar ik ben geboren en dolgraag verder wil ontdekken. Ik houd mijn hart dan ook vast voor de toekomst van het land als het gaat om mensenrechten. Ik heb van veel mensen vernomen (mensen die het land beter kennen en volgen wat er zoal gebeurt in Indonesië) dat de extreme Islam steeds meer macht krijgt. Voor homoseksuele mensen betekent dit dat het steeds moeilijker wordt om door het leven te gaan als homoseksueel. Zelf in het liberale Jogjakarta. Maar het weerhoudt mij er niet van om dit land verder te ontdekken.
Ik ben ook erg benieuwd naar landen in Afrika en het Midden-Oosten waar gevangenisstraffen of de doodstraf gelden voor homoseksuele mensen. Bijvoorbeeld Kenia, Tanzania, Jordanië en Iran. Maar ik ben ook erg benieuwd naar Sint Petersburg. Het schijnt een van de mooiste steden van de wereld te zijn. Maar ja, het is wel Rusland. Daar gelden wetten die zogenaamde promotie en propaganda van homoseksualiteit verbieden. Dat betekent in de praktijk dat er niet over homoseksualiteit gesproken mag worden bij jongeren, maar ook het (uit)dragen van kenmerken van de LHBT gemeenschap (lesbisch, homoseksueel, biseksueel, transgender) zoals bijvoorbeeld de regenboogvlag, zijn strafbaar. Ook al wordt je niet in de gevangenis gezet omdat je homoseksueel bent, we weten ondertussen allemaal wat er gebeurd.

Ga ik wel of niet?
Ik ga nog steeds heel graag naar Indonesië. Ondanks dat ik ook daar in veel gevallen mijn seksualiteit niet kenbaar maak. Ik heb een vriend, of ben gewoon single. Dan heb ik het geluk dat ik ook daadwerkelijk geen vrouw of vriendin heb, dus het komt niet echt ter sprake.
Onder reizigers wordt altijd gezegd dat een boycot niet helpt en dat de bevolking het in veel gevallen niet eens is met besluiten van de regering en in veel gevallen sprake is van een dictatuur. Dat dit niets zegt over de mensen zelf. Ik ben het daar in veel gevallen mee eens. Maar dat betekent niet dat er niet ook zoiets is als je ‘gevoel’. Het is nu eenmaal een feit dat je in sommige landen niet moet zeggen dat je homoseksueel bent of je bijvoorbeeld bedekt moet kleden. Prima. Maar het idee dat mensen je gewoon compleet anders kunnen zien als je zou zeggen dat je homoseksueel bent. Dat je ergens bent, waar je strafbaar bent simpelweg om wie je bent. Dat je ineens minder mens bent. Die gedachte is niet leuk.
Ik heb moeite met Rusland. Niet alleen om hun beleid richting LHBT mensen, maar vooral ook als het gaat om mensenrechten in het algemeen. Misschien dat ik Sint Petersburg ooit wel zal bezoeken, al staat het niet op mijn lijstje voor de komende jaren, zeker nu niet gezien hun beleid t.a.v. mensenrechten en buitenlandbeleid, maar ben erg benieuwd naar Sint Petersburg. Kenia en Jordanië lijken me ontzettend interessant en mooi. Iran trouwens ook. Hun beleid houdt mij niet tegen om te gaan. Maar ik zal mij er zeker van bewust zijn. Ik houd mijn mond over mijn seksualiteit en als ik met mijn toekomstige vriendin of vrouw ga, dan vinden we er wel iets op. Maar uiteindelijk zal ik weer vertrekken naar een land waar ik mijzelf kan zijn. Wetende dat ik zoveel mensen achterlaat die een verborgen leven moeten leiden, is eigenlijk veel verdrietiger…

Hoe ga ik ermee om?
In veel gevallen komt het bij mij niet ter sprake. In Maleisië heb ik het geloof ik nooit genoemd. In Indonesië ook niet echt. In Sri Lanka heb ik het één keer ‘uitgeprobeerd’ of het nu echt zo erg is. Ik kan je zeggen, dat is het. Ik liet vallen dat ik geen vriendin had. De 2 mannen snapte het echt niet. Ze werden niet eens boos of aggressief. Nee, ze snapte het niet. Of ik iets mankeerde, of ‘abused’ was. Of ik echt geen man wilde, dat soort dingen. Ze keken echt alsof ik een alien was. Heel erg naar, want dat is dus eigenlijk nog het meest erg: ze dachten echt dat het niet normaal was. Eén groot vraagteken op hun gezicht… Overigens heb ik er later nog prima met een Sri Lankaanse man over kunnen praten. Hij was zelf biseksueel.
Verder is het voor mijzelf niet zo’n issue. Ik ga nu naar Zuid-Korea vrienden opzoeken, zij weten dat ik op vrouwen val. En in Japan is het ook allemaal geen probleem. Als het bij mijn medereizigers ter sprake komt (mensen uit mijn homestay, hostel of dagtrip), dan komt het ter sprake. Ik ga er gewoon maar vanuit dat het voor hen ook geen probleem is en anders hebben ze pech. Ik kies ook geen LHBT vriendelijke accommodatie uit, of reis via LHBT reisorganisaties. (Misschien wel een keer iets om uit te proberen…). Er zijn soms wel momenten dat ik mij afvraag of locals net zo aardig zijn als ze wisten dat ik lesbisch ben, zeker als ik weet dat het in het land zelf niet algemeen geaccepteerd is.
Ik vind het vaak verdrietig. En ja, het maakt mij soms ook boos. Hoe kun je nu denken dat homoseksuele mensen ziek zijn? Of simpelweg helemaal anders zijn dan hetero’s? Je bent zo geboren. Je kunt toch ook niets aan je huidskleur doen? Helaas weet ik wel het antwoord. In veel gevallen is het hun geloof (welk geloof dan ook!) dat het verbiedt. Op de een of andere manier weten mensen een heilig schrift altijd zo te verdraaien dat homoseksualiteit een doodzonde is. In hun leven kennen ze misschien 1 of 2 mensen van wie ze weten dat deze homoseksueel is. Deze persoon werd als ziek bestempeld, daar was iets mee. Of verdween simpelweg. Iedereen om hen heen is hetero, getrouwd met kinderen. Ze weten niet beter. Homoseksualiteit is niet zichtbaar. Mensen blijven in de kast, want niemand wil een gevangenisstraf. Of zelfs verbannen worden uit het dorp of uit de familie. Homoseksualiteit is er gewoon niet. En als het er is, dan is het er toch niet want er wordt niet over gesproken. Of het is iets Westers en wat Westers is, is slecht. En dat is hoe het helaas is. In die zin weten sommige mensen echt niet beter. Kun je nagaan waarom ‘zichtbaarheid’ dus zo belangrijk is. LHBT mensen zijn uiteindelijk allemaal mensen zoals jij en ik. Het maakt mij soms boos en vooral verdrietig om al die mensen die niet zichzelf kunnen zijn. En tegelijkertijd is het deze kennis dat ik het kan accepteren waarom ze zo denken en toch kan genieten van het land en de mensen: ze weten soms echt niet beter.

Dankbaar
Als het gaat om mensenrechten, ben ik toch dankbaar dat ik in Nederland woon. Als er al iets gebeurd, dan heb ik de wet achter mij. Voor vrouwen is het soms wel anders. Ik heb meer dan eens hand in hand gelopen met een vrouw, al dan niet om te kijken hoe andere mensen hierop reageren, of het ze eigenlijk opvalt. Geen probleem. Ook niet als ik vriendinnen hand in hand zie lopen. Ik kan ook op straat zoenen. Meer dan een ‘rare’ blik heb ik nooit meegemaakt. Verder heb ik altijd bij publieke- en overheidsorganisaties gewerkt. Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit iets naars heb meegemaakt op het werk. En tja, die collega die het maar niets vindt, die houdt zijn of haar mond toch wel. Ik heb het idee dat de meeste mensen in mijn werkomgeving het simpelweg niets uitmaakt. En zo hoort het ook!
Helaas ben ik mij er heel erg van bewust dat het op veel plekken in Nederland nog niet ok is. Je hoeft niet 1000 km te reizen voor anti-homoseksuele sentimenten. Ook hier wonen mensen die denken dat ik ziek ben en genezen kan worden. Al dan niet met de hulp van God. Of ze vinden het gewoon vies, want 2 mannen of 2 vrouwen…dat is bah! En ja, er zijn ook plekken waar je op je werk maar niet moet zeggen dat je homoseksueel bent, want je collega’s kunnen je zomaar anders gaan behandelen. En dat is nog het minst erg. En dan heb ik het niet eens over het aantal incidenten anti-homogeweld. Maar hier in Nederland heb ik dus altijd de wet achter mij en leef ik in een land waar het legaal is.
Ik denk zelf altijd, alsof iemand er last van heeft dan ik op vrouwen val! Het is gewoon geen ding. Ook al weet ik dat het in sommige gevallen wel een ding is. Maar juist omdat ik weet dat het soms een ding is, probeer ik altijd te doen en te leven alsof het geen ding is. Dat is mijn zichtbaarheid.

Eén van de boten waar ik op stond tijdens de Canal Parade een aantal jaren geleden. In Nederland kan het!


LHBT Reisblogs

Hieronder zijn enkele reisblogs van homoseksuele mensen, zowel mannen als vrouwen, singles en koppels. Zij hebben ook specifiek aandacht voor LHBT onderwerpen en vertellen al dan niet hoe zij reizen in landen waar homoseksualiteit als niet normaal wordt beschouwd.

Globetrotter Girls
That Gay Backpacker
Nomadic Boys
Straight on Detour
Wandering Wives
Travels of Adam

One Response to “Hoe is het om te reizen als lesbische vrouw?”

  1. Adam schreef:

    Thanks for the shoutout! Send me a PM if you’re interested in joining our Facebook group of LGBTQ Travel Writers & Bloggers!

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.

UA-66295536-1