Diary – September: het ‘normale’ leven is weer begonnen

Ja, het is (weer) echt zo: de reis lijkt een eeuwigheid geleden… Maar de herinneringen zijn voor altijd. En net zoals bij mijn vorige reissabbatical, lijkt het erop dat alles weer op z’n pootjes terecht is gekomen, wat ‘op z’n pootjes terecht gekomen’ dan ook mag beteken. Nou ja, ik weet het wel, het betekent dat alles is zoals het volgens de maatschappij moet zijn. Oftewel, ik heb weer een baan en zoiets als het ‘normale’ leven begint weer, wat ‘normaal’ dan ook mag zijn. Maar het is alvast een baan waar ik ook echt zin in heb ook! Ik ben weer begonnen met werken bij een van de ministeries van de Rijksoverheid als management assistent. Maar ik heb meer gekregen dan een leven dat ‘op z’n pootjes terecht is gekomen’. Veel meer.

Memories and experiences are forever

Ik zocht een nieuwe foto voor de Facebookpagina van mijn website en begon met zoeken tussen de foto’s van Seoel, de eerste stop van mijn reis eind mei. Heel even was het alsof ik alles weer opnieuw beleefde, samen met Jackie. Ondertussen heb ik haar ook alweer in Nederland gezien, ze is op bezoek bij haar vriendje in Eindhoven. Kijkend naar de foto’s met Jackie en wat ik daar allemaal heb gezien en gedaan en met Yujin en haar moeder. En daarna Tokyo. De eerste twee tweken van mijn reis die letterlijk alweer maanden geleden zijn. Maar ik was er, herinneringen en ervaringen die niemand mij meer afpakt. Ik was even zo dankbaar en zo gelukkig dat ik het allemaal heb mogen meemaken dat ik er gewoon emotioneel van werd. Tot twee keer toe heb ik gewoon even lekker uit mijn dagelijks leven kunnen stappen! Ik keek naar wat andere foto’s. Al die mensen die ik heb ontmoet. Maliha uit Kalimantan heb ik in Jakarta leren kennen en komt waarschijnlijk dit jaar nog langs in Den Haag. Met Julia uit Duitsland heb ik nog steeds contact, haar armband draag ik nog steeds, net zo lang tot het touwtje breekt. Misschien dat we nog een keer een paar dagen samen weggaan. En mijn kaarten en foto’s zijn na een maand eindelijk aangekomen in Yogjakarta, bij mijn tweede familie. Elke keer dat ik een blogpost schrijf besef ik weer hoe mooi of speciaal het was wat ik heb gezien en meegemaakt (ook de nare dingen), hoe leuk of speciaal sommige mensen waren en hoe mooi de mensen en de wereld ook kan zijn.

Met Jackie in Seoel.

A new home
Ik heb niet alleen een nieuwe woning, ik heb een nieuw thuis. Hoewel de eerste dagen niet zo leuk waren omdat ik nog depressed was van mijn thuiskomst, is het allemaal goed gekomen. Op een gegeven moment liep ik door de wijk over de Weimarstraat en zag ineens wat ik allemaal heb. Ik heb 2 Albert Heijns in de buurt en een Etos, maar ook de Eko Plaza, een Turkse supermarkt waar ik mijn rotivellen kan halen (ik hoef geen 30 minuten meer te lopen!) en een Poolse supermarkt. Ik heb mooi groen uitzicht en ben in no time in het centrum, met de fiets of de tram. Of de Fahrenheitstraat. Of bij Dave of Lisanne en zelfs bij Kim en Roxanne. En wat is het rustig wonen, ik hoor mijn boven- en onderburen amper. En mijn Toby is ook gelukkig. Voor de winter komen nog de nieuwe kozijnen en dubbelglas in het achtergedeelte. Ik heb een goede keuze gemaakt!

Toby is ook happy!


It’s just work

Ondanks dat werk eigenlijk maar een deel van je leven is, kom je er bijna niet onderuit dat het toch best belangrijk is. Of wordt gevonden. Ik heb maar heel kort geen werk gehad, maar toch voelde dat soms…raar. Ook al zijn er 10x ergere dingen in de wereld, toch ging ik mij soms zorgen maken. Niet zozeer dat ik nooit meer iets vind, maar wat als ik iets moet doen wat ik eigenlijk niet wil? Ik wilde weer de management ondersteuning in. Wat als het niet lukt? En inderdaad, wat zullen anderen daar dan van denken? Ondanks dat het mij steeds minder interesseert, komen dit soort gedachten soms toch nog op: “Had ze haar baan maar niet moeten opzeggen om te reizen”, ofzo. Het is gelukt en stiekem ben ik blij dat ik kan zeggen “zie je wel dat het weer goed komt, dat heb ik altijd gezegd!”.

Me, myself and I
De weken dat ik geen werk had, heb ik vanzelfsprekend ongelooflijk veel tijd aan mijzelf kunnen besteden. Alsof ik dat de maanden daarvoor nog niet had gedaan… Ik heb zo ongeveer bijna elke webinar van mijn Office Dynamics training gezien, boeken gelezen, alle Arrow seizoenen gezien en verschillende blogposts geschreven. Ik ben ook doorgegaan met waar ik tijdens mijn reis al mee was begonnen, namelijk beter voor mijn lichaam en geest zorgen, ik moet er mijn hele leven mee doen. Veel mensen vinden mij er goed uitzien en sommige vinden mij inderdaad slanker dan voor mijn vertrek. Ik vind mijzelf over het algemeen ook knapper en ietsjes slanker dan voor mijn vertrek. Zonde om dat niet vol te houden. Dus ik eet gezonder, verzorg mijn lichaam van buiten ook goed (o.a. met kokosolie, waar ik ook nog mee kan bakken, 2 vliegen in 1 klap) en probeer regelmatig een massage te doen. Beweging blijft een ding, maar je kunt niet alles tegelijk. En mediteren gaat goed, met regelmaat bijna elke dag. Ik heb ook geleerd om elke dag (als ik het niet vergeet) 4 dingen op te schrijven waar ik dankbaar voor was die dag. Dat kan zelfs het weer zijn. Ik woon in Nederland, dus zodra de zon schijnt ben ik al dankbaar voor het mooie weer. Maar ook een afspraak met vrienden. Ik moet toch wel zeggen dat ik gezegend ben met erg fijne vrienden. Ik heb zoveel leuke mensen om mij heen! Misschien ook omdat ik niet-leuke mensen niet echt meer toelaat. Het idee van deze lijst is dat als je jezelf concentreert op de positieve dingen in het leven, je niet bezig bent met de negatieve dingen in het leven. Het zorgt voor een positieve en dankbare houding. Want, je hebt uiteindelijk alleen vandaag.

De afgelopen weken vanzelfsprekend nog een paar keer van het strand genoten.

I am happy
Kortom, ik heb eigenlijk alles wat ik wil. De afgelopen maanden beginnen hun plek te krijgen en het is prettig om te merken dat je steeds beter weet wat je wel en vooral ook niet wilt in èn van het (korte) leven. Natuurlijk gebeuren er nog steeds mindere en nare dingen, maar ik kan ze een plaats geven. Ik ben veerkrachtig. Ik blijf mijzelf eraan herinneren dat er nog steeds heel veel moois is in mijn leven. En ja, dat ik een leuke baan heb gevonden bij een prima en interessante organisatie helpt ook. Het is stom, maar ik leef nu eenmaal in een maatschappij waar werk hebben echt iets belangrijks is en onbewust neem ik die waarden toch over. Of misschien vind ik het ook zo, ik weet het niet. Best oppervlakkig, alsof er niet meer is in het leven dan werk of waar je voldoening uit kunt halen. Het verschil is echter wel dat het werk voor mij prettig moet zijn, je doet het toch zo’n 8 uur per dag. Ik moet er dus zoiets als voldoening uithalen, niemand anders. En als ik voldoening zou halen uit de plantsoenendienst, dan zou ik dat moeten kunnen doen zonder commentaar van anderen. Toch merk ik dat ik beter met commentaar om kan gaan. Ik klaag gewoon een tijdje tegen mijn vrienden aan in plaats van dat ik het allemaal binnen houd en pissed off ben en erover nadenk. Vooruit, mediteren helpt ook. Het leven is gewoon veel te kort om je met negatieve zaken bezig te houden. En ik weet dat ik uiteindelijk aan het langste eind trek; ik leef mijn leven zoals ik dat wil en ben dankbaar dat ik in een maatschappij leef waar ik dat ook kan en dat alles maakt mij gelukkig! Net als een volgende reis. Waar naartoe weet ik nog niet, maar iets zonnigs in de wintermaanden.

Dankzij de Fotofabriek, 2 foto’s op canvas met mijn memories.


Wil je ook zo’n mooie foto op canvas, klik dan hier om ze te bestellen.

Nog 2 couchsurfers uit China in huis gehad. Al 3 jaar lang is de jongeman uit China de wereld aan het rondreizen, per fiets!

Related Post

8 Responses to “Diary – September: het ‘normale’ leven is weer begonnen”

  1. Trudi schreef:

    Ha Diana,

    Veel dank voor alle prachtige verslagen, foto’s en het delen van je ervaringen.
    Fijn dat je het weer naar je zin hebt in Den Haag en super dat je werk hebt gevonden wat naar je zin is!!!

    Geniet van de goede dingen en heel veel liefs,

    • Diana van Ringelenstein schreef:

      Dank je Trudi!
      Ben erg blij met mijn werk, bof met de plek waar ik terecht ben gekomen.
      Wie weet tot in het Gemeentemuseum!

      Liefs, Diana

  2. Mandy schreef:

    Hi Diana,
    Wat een mooi verhaal met zoveel passie, de ervaring en het ontmoeten van al die mensen die je hebt ontmoet op je reis .
    Dit neemt niemand je meer af en dat neem je je heel je leven mee.
    Veel gelukkig en plezier met je nieuwe baan .
    En in je nieuwe huis samen metToby .en inderdaad aan de foto van hem te zien zit dat wel goed .
    Groetjes Mandy

  3. Susan schreef:

    Hoi Diana, geweldig om te lezen dat je weer helemaal “geland” bent met een mooie nieuwe baan en een woning zonder geluidsoverlast!

  4. Ingrid Bres schreef:

    Hoi Diana,

    Een grote glimlach krijg ik als ik je verhaal lees.
    Volgens mij begrijp je heel goed waar het om gaat.

    En je huisje ziet er heel leuk en fris uit met die leuke canvas foto’s aan de muur ook.
    Veel plezier en succes met je nieuwe baan en haal er uit wat voor jou van belang is.

    Groetjes,
    Ingrid

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.

UA-66295536-1