Diary – It is hard to say goodbye…

Wat ik de laatste weken heb gedaan? Ik heb gesurft en bleef nog staan ook, op golven waar ik normaliter niet snel in zou zwemmen (“you look afraid, don’t!”, aldus mijn instructeur…), heb in de mooiste watervallen ooit gezwommen in Pangandaran, heb van rotsen en watervallen gesprongen (vooruit, er was er maar 1 echt hoog….3 meter ofzo. Ok, misschien 2.8, maar van bovenaf was het echt heel hoog), met de motorbike door Pangandaran en omgeving gereden, veel nieuwe dingen gezien in Yogjakarta (o.a. weer een nieuwe waterval), mijn eerste (en hopelijk laatste) motorbike ongeluk gehad, veel nieuwe gerechten gegeten, 3 verschillende anti-diaree pillen gebruikt, samengewerkt met een hotel in Yogjakarta (pr), leuke mensen ontmoet en een tweede familie erbij gekregen. En ik weet nu een tradtionele Indonesische manier om van je verkoudheid af te komen. Dus mocht je verkouden zijn, dan kom ik graag langs met mijn speciale olie om het uit te proberen op je lichaam!
Na Jakarta heb ik een superweek in Sulawesi gehad, om vervolgens naar Yogjakarta te gaan waar mijn kleine zusje Sesilia op mij wachtte. In totaal ben ik daar 10 nachten gebleven met een paar dagen een break in Pangandaran. Eindelijk kon ik het nieuwe hostel van Sesilia zien, See You Soon Hostel & Travel Agency. Het draait ontzettend goed! Haar moeder en zus helpen mee en haar zus komt er vanaf volgende maand fulltime werken. Er werken nog 2 andere dames, Putri en Salma. Wat een leuke en lieve meiden! Ook met hen heb ik het e.e.a. ondernomen in Yogjakarta.
Eindelijk heb ik de familie van Sesilia leren kennen, moeder Agnes, vader Ronald Simon en zus Felicia. De eerste 2 bezoeken in Yogja was het er niet van gekomen. Allemaal verwelkomden ze mij met een knuffel, zo gaat dat. Ik heb ook regelmatig eten gekregen van Agnes, ze heeft een sjaal voor mij gekocht, heb er thuis gegeten en we hebben gelachen en gesproken, zonder echt veel te praten. Lang leve Google Voice Translate. Haar Engels is namelijk net zo goed als mijn Bahasa… Weggaan was moeilijk. Het hostel en iedereen was mijn tweede thuis. Gewoon daar zijn was thuis. Agnes en ik moesten de dag ervoor al huilen toen we elkaar bedankten voor alles. Ze had meer willen doen, terwijl ik vond dat ze al zoveel had gedaan…Maar schijnbaar heeft Sesilia vaak over mij gesproken. Agnes was blij dat ik haar steunde in haar doelen en haar hielp en vorige keer het broodrooster had gekocht. Tja, ik ben op zich wel voor het volgen van je dromen en er doelen van maken. Heb alle meiden ook hetzelfde advies gegeven als ik van mijn mentor Joan Burge van Office Dynamics heb gekregen: “If you don’t plan where you want to go, you will go wherever life and others will take you. And that may not be where you want to end up.” Going with the flow is leuk en soms ook nodig (vooral als je op reis bent), maar regie houden over eigen leven is belangrijk.
De avond voor vertrek was moeilijk, al helemaal toen Sesilia vertelde dat zij en haar ouders mij naar het vliegveld gingen brengen, om 5 uur in de ochtend! Mijn huilen eindigde in een groepshug en ze zeiden dat ik terug moest komen naar “huis”, want dit is nu ook thuis. Agnes had al hetzelfde gezegd, ik heb in Yogja ook familie. Putri zei dat ze zoals ik wil zijn en dat ik lucky was, dat ik een tweede familie heb gevonden tijdens mijn reizen. En daar had ze gelijk in. Hoeveel mensen vinden nu tijdens het reizen zoveel mensen die om je geven, een tweede familie, een tweede thuis? Ik kom niet voor niets al drie keer terug naar Yogjakarta. Het is bijzonder. Die avond afscheid genomen van de meiden, ze hadden het er ook moeilijk mee. Afscheid nemen blijft voor mij moeilijk, dus je kunt nagaan hoe het de volgende ochtend was op weg naar het vliegveld….Haar moeder had nog een cake voor mij gebakken, maar was die vergeten. Lief! Maar Sesilia en ik noemen het nooit afscheid, want we gaan elkaar weer zien. Maar toch…

Felicia, Salma, ik, Sesilia en Putri

Met Agnes en Ronald Simon

Dromen…
Tijdens mijn reizen kom ik vanzelfsprekend veel mensen tegen, zowel locals als medereizigers. Nou ja, behalve in Japan, daar is het minder vanzelfsprekend. Met sommige mensen is het gewoon gezellig, met anderen kun je in 1 avond elkaars levensverhaal horen en lief en leed delen. En ja, zonder alcohol. Ik vind het altijd wel iets aparts hebben hoe bonding gaat tijdens reizen. En vaak eindigd het in een knuffel, we doen niet echt aan een hand geven.
Het is interessant om te zien en horen hoe sommige hun droom leven, anderen over hun dromen en doelen vertellen. Maar ook waar ze mee te maken hebben wat hun weerhoudt van hun uiteindelijke doel. Ashton heb ik in Pangandaran ontmoet. Een van de weinige Amerikanen die altijd de volle 2 weken verlof per jaar neemt. “My dream is traveling the world”, zei ze, maar haar schuld van 5 ton maakt dat de eerste 10 jaar onmogelijk. Weliswaar met hulp van werkgever en overheid gaat ze in 10 jaar tijd alles terugbetalen. Overigens iets wat heel normaal is in Amerika, een paar ton studieschuld hebben. Vandaar ook dat zoveel mensen in Amerika torenhoge schulden hebben, maar dat is daar normaal. En ook in Amerika mag je bordjes in je hotel hebben hangen waarop staat dat homoseksuele mensen niet welkom zijn. Sommige staten verbieden het, maar landelijk mag het. Evenals iemand openlijk om die reden ontslaan. Dan hebben we het over een modern, Westers land…. Het land waar ze alleen maar werken en er tijdens vakantie 3 landen en 7 plaatsen in 13 dagen worden gestopt. Zoveel meer productiever zijn ze niet eens, al helemaal niet als je ziet dat ze gemiddeld meer uren per week werken. Hetzelfde geldt voor Japan en Korea. Kortom, niet heel veel werken, maar slimmer werken! En mensen zijn een stuk gelukkiger :).
Putri en Salma hebben ook een doel, in Europa studeren. Salma spreekt al goed Frans en wil in Frankrijk studeren. Volgend jaar januari begint de inschrijving voor haar universiteit. Putri heeft haar zinnen op Duitsland gezet. Ongelooflijk hoe goed ze zichzelf Nederlands en Duits aanleert. Een vorige medewerker wil het liefst in Nederland werken en wonen. Er is echter 1 grote maar, geld is een probleem. Studeren zelf is goedkoper in Frankrijk en Duitsland dan in Indonesië, maar de Roepia gaat helaas niet zover in Europa dan de euro in Indonesië en levensonderhoud is dus prijzig. Geld is een probleem. De dames verdienen (ruim genomen qua koers) 70 euro per maand. Ze wonen thuis. Gemiddelde salaris in hotels is 100-140 euro. Hoe meer scholing, hoe meer je kunt verdienen. Komt een beetje overeen met wat een gezin nodig heeft, 3-4 miljoen Roepia, 210-280 euro. Of je hier nu minimaal van kunt leven of modaal, weet ik niet. Vergeet ook niet de visumkosten, ongeveer 70 euro om Nederland binnen te komen. Laat staan een vliegticket kopen naar Europa, dat is minimaal zo’n 430 euro Amsterdam-Jakarta retour. Mochten ze alle testen halen, dan zien we wel verder, want familie helpt elkaar.
Sesilia leeft een deel van haar droom, maar wil meer. Haar moeder liet mij een armband zien. Sesilia had deze voor haar moeder gekocht toen ze 15 was, dus bijna 5 jaar geleden. Ze beloofde haar moeder dat deze koperen armband ooit een gouden armband wordt en dat ze ooit in een groter huis kunnen wonen. Superlief! Verder is ze dit jaar voor het eerst naar het buitenland geweest, Thailand. Nu wil ze alleen maar meer reizen. De volgende reis is volgend jaar februari.
Jessica uit Jakarta had ook een….doel, zullen we maar zeggen. Een bule (spreek uit: boelee) aan de haak slaan, oftewel een witte man. Het liefst uit Nederland, maar West-Europa was ook prima. Ze zit dus heel veel op Couchsurfing, wat meer is dan een online plek voor meetups. Expats e.d. zitten er ook op en er zijn verschillende groepen. Ze heeft al een man ontmoet uit Singapore die nu in Nederland expat is en hij wil alles voor haar betalen als ze een tijdje in Nederland is. Maar als ze daar is wil ze toch wel verder kijken naar een echte Nederlander. Ik heb haar wat tips gegeven en ook advies voor als het zover is, over je eigen leven blijven leiden, liefst iets van betaald werk zoeken, de taal leren en gesproken over de ongelijkheid als je alleen maar van hem afhankelijk bent. En dat sommige mannen maar 1 ding willen en compleet kunnen veranderen als je eenmaal in Nederland bent. Maar goed, als het goed is, is ze nu datingwebsites aan afgaan. Genoeg mannen die een Aziatische vrouw willen. In mijn referentie op Couchsurfing heeft ze mij nog bedankt voor mijn advies over mannen…

De Golden Triangle
Veel mensen dromen ook over langer of meer reizen. Is het niet tijd, dan is het wel geld dat een rol speelt. Voor mensen uit landen als Nederland is het zowel qua geld, vrije tijd als cultuur toch allemaal wat makkelijker. Waar mensen als ik rekening mee moeten houden is de zogenaamde ‘Golden Triangle’. De naam zojuist zelf verzonnen. Het gaat om Tijd, Geld en Gezondheid. De laatste noemde een medereiziger van mij en dat vond ik wel een mooie toevoeging. Het gaat erom dat je eigenlijk nooit alle drie kunt hebben. Beetje zwart-wit, maar toch.
Als je jong bent (bijvoorbeeld student) heb je Tijd en Gezondheid, maar geen Geld. Ga je werken, dan heb je Geld en hopelijk Gezondheid, maar beperkte Tijd. Mensen praten vaak over hun pensioen dat ze dan Tijd hebben om te reizen en alle andere dingen te doen waar ze nu geen tijd voor hebben. Drie keer raden wat je dan hebt, Tijd en Geld, maar Gezondheid minder of misschien zelfs niet. Als je de leeftijd al haalt. Welke 65 jarige is nog even fit als toen hij of zij 30 was? Het gaat erom dat je eigenlijk altijd op 1 van de 3 inlevert. Als ik mijzelf even neem. Ik heb nu Tijd en Gezondheid. Dan mag ik mijn woning leuk hebben verkocht waardoor ik weer een lange reis kan maken, ik lever in op Geld. Ik heb geen inkomen nu ik reis, het kost alleen maar geld. Dan kun je zeggen, je kunt werken en reizen. Geloof me, dan lever je in op Tijd. Bijna al de fulltime reizigers en digitale nomaden werken. Weliswaar digitaal en ze zijn flexibeler, maar de uren achter een computer komen toch dicht in de buurt van 7-8 uur per dag…
Wat ik probeer te doen, is om zo veel mogelijk alles te krijgen. Zo koop ik bijna elk jaar een staatslot voor de eindejaarsloterij. Aangezien daar al 15 jaar niets uitkomt, heb ik dit jaar maar besloten om mijn woning te verkopen en wat goedkopers terug te kopen en mijn lasten structureel te verminderen. Werken zal ik toch ook mijn hele leven moeten doen, dus dan maar een interessante baan vinden waar ik werk-privé zo goed mogelijk in balans kan houden. Leuk een kleine opdracht tijdens het reizen, maar ik weet nu wel dat ik zoveel mogelijk alleen maar wil reizen als ik reis en niet teveel wil combineren met werk. En Gezondheid heb ik helaas niet helemaal zelf in de hand. Wel gezond leven; goed voor mijn lichaam zorgen, gezond eten, bewegen en mentaal sterk zijn. Dat laatste o.a. door bij mijzelf te blijven, mijn weg te volgen en te mediteren. Tja, daar heb je dat woord weer…zelfs met de app Headspace heb ik nog moeite om het elke dag te doen!
Maar meer dan eens tijdens deze reis kwam ik erachter hoe belangrijk Gezondheid is. En dan heb ik het niet over urenlang vulkanen beklimmen ofzo, daar begin ik niet eens aan. Ik viel al bijna flauw bij de hike omhoog in Sapa… Maar over rotsen en stenen klimmen, meters omhoog of naar beneden klauteren, surfles (conditie!), een heel eind een rivier afzwemmen, of simpelweg weg een uur lang door een dorp of stad slenteren. Allemaal niet vanzelfsprekend! Ben dankbaar dat je dit soort dingen kunt doen.
Tijd hebben we allemaal even veel, het is maar net wat je ermee doet. Geld is in Nederland altijd wel op de een of andere manier te krijgen en in het meest erge geval….we leven in een verzorgingsstaat.

De laatste weken

Nu dan Singapore. Wat ik alvast heb gezien is dat het eigenlijk gewoon een grote stad is, zoals elke andere grote stad. Niets bijzonders…Ik heb mooiere steden gezien. Wel een groene stad, dus ik ga de parken en tuinen maar af. Het is ook ongelooflijk warm, de heetste periode van het jaar. Zo warm dat het eigenlijk niet leuk is. En dat zeg ik na al die tijd in Azië, kun je nagaan. Tijdens mijn aankomst was ik nogal treurig, ik heb heimwee naar mijn tweede familie. Gelukkig ben ik straks weer in Duitsland, bij mijn vrienden in Berlijn en Richard in Stuttgart en een beetje rondreizen. Richard die volgend jaar in Iran gaat trouwen en waarmee een van mijn volgende bestemmingen dus al vast ligt.
Maar goed, voor ik het weet zit ik weer in Nederland. Het is niet dat ik thuis mis, maar prima om straks weer in Nederland te zijn en aan mijn andere doelen te werken. Ik mis het denk ik ook niet omdat ik op reis vriendschappen maak, vrienden (al dan niet uit Nederland) heb opgezocht en een tweede familie heb gevonden. Ik mis Toby wel. En mijn harige vriendjes Deus en Doerak…..

Hieronder nog een aantal foto’s van Yogjakarta en Pangandaran. Helaas bijna geen van de mooiste natuurverschijnselen, de Green Valley en de Green Canyon in Pangandaran. De GoPro deed het niet en een telefoon meenemen kon echt niet, je bent alleen maar aan het zwemmen, klauteren en springen.

Pangandaran, de Green Valley en de Green Canyon

En onderweg nog een kokosnoot proberen te plukken 😉

Kembang Soka waterval en Tebing Gunung Gajah

Hoog in de bergen rondom Yogja in de mist

Yogjakarta

Markt in Kotagede

De Mata Trick Eye museum

Stukje Malioboro, main shoppingstreet in Yogja

Met de meiden voor het hostel

4 Responses to “Diary – It is hard to say goodbye…”

  1. Ingrid Bres schreef:

    Hoi Diana,
    Misschien ben je nu zelfs al weer thuis?
    Ik lees dit namelijk aan de late kant, na 3 weken vrijaf.
    Ik heb genoten van je verhalen en bespiegelingen en de mooie foto’s waar je stralend op staat.
    Wat bijzonder en fijn dat je zo’n tweede thuis met familie hebt gevonden daar.
    Ik kan me voorstellen dat je roots altijd in je blijven zingen want daar kwam je vandaan tenslotte.
    Daarom is het denk ik ook goed dat je daar naar toe bent gegaan en de connectie hebt gezocht en gevonden.
    Er is meer belangrijk dan alleen werken en een goede baan, je werkt om te leven en niet andersom.
    Ik vind dat je het goed doet hoor meissie!
    Lieve groet,
    Ingrid( G.M)

    • Diana van Ringelenstein schreef:

      Dank voor je lieve berichtje!
      Hoop dat jij ook een mooie, welverdiende vakantie hebt gehad.
      Ik ben nog niet thuis, maar het zit er inderdaad wel bijna weer op.
      Maar dat is prima, heb weer veel gezien, gedaan en meegemaakt. En er
      inderdaad een familie bijgekregen :).

  2. Richard schreef:

    “If you don’t plan where you want to go, you will go wherever life and others will take you. And that may not be where you want to end up.” – klinkt meer als een slogan van de NS 😉

    Mooie fotos in ieder geval, goed om te zien dat je het naar je zin hebt!

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.

UA-66295536-1