Diary: na een dynamisch januari nu hopelijk een rustig februari

Het jaar was nog maar net begonnen of ik was de rust van mijn Indonesië-reis alweer bijna vergeten. Ik kwam redelijk ziek terug begin januari. Niets ernstigs, maar moest weer zo ontzettend hoesten dat weken erna mijn borstpieren nog gevoelig waren. Ook heb ik mijn woning verkocht en een nieuwe woning gekocht; alle papieren zijn in januari getekend. Helaas was het ook een verdrietige maand; mijn oma was overleden. Ze was er echter zo erg aan toe op bijna 99 jarige leeftijd, dat iedereen blij was dat ze uiteindelijk rustig is ingeslapen. En alsof dat nog niet genoeg was, is Trump ook nog president geworden…

Weer terug in Indonesië
Ik heb het weer super gehad in Indonesië! Eerst paar dagen Jakarta, daarna door naar Yogjakarta om vervolgens in Lombok te eindigen. Wat was het weer fijn om mijn kleine zusje te zien in Yogjakarta. Ze is nu een hostel begonnen, See You Soon Hostel (vlakbij de Kraton). We zijn o.a. naar Kebun Buah Mangunan en het Mangunan Pine Forest geweest. Ook heb ik Erna weer gezien en met haar ben ik o.a. naar Jazz Mben Senen geweest. Heb ook kennis gemaakt met een Koreaanse dame die al wel heel erg lang aan het reizen was. Vaak zijn long-term travelers een paar maanden aan het reizen, maar zij was al 2,5 jaar aan het reizen. Ze is van plan om er nog een paar maanden aan vast te plakken en dan terug te gaan naar Korea. Na haar baan in Australië is ze begonnen aan haar lange reis. Ze had genoeg gespaard voor ongeveer een jaar, de laatste 2 jaar is via geleend geld van haar zus en ouders. Geld dat ze straks dus weer moet terugbetalen… Ze is nu 34 wat betekent dat ze voor de Koreaanse arbeidsmarkt eigenlijk al te oud is. Het enige dat ze kan doen is werken bij een van haar familieleden, iets wat ze eigenlijk niet wil. Maar ja, er moet toch geld worden verdiend. Het liefst gaat ze terug naar Australië om daar weer te gaan werken.
Lombok was mijn nieuwe plek in Indonesië en was erg relaxed. Vanaf het vliegveld lijkt het saai en helemaal niet zo mooi, maar hoe verder je van het vliegveld vandaan rijdt richting de stranden, hoe mooier, levendiger en groener het wordt. Een van de leukste dingen was toch wel weer een motorbike huren en rondrijden langs de kust richting Mount Rinjani. Ik heb ook Gili Air bezocht. Klein eiland wat je in een uurtje of 1,5/2 rond kunt lopen. Maar er zijn volop hostels en hotels, bars en duikmogelijkheden.

In Jakarta voelde ik mij weer helemaal thuis. Lekker alles met de motorbike gedaan en heb weer veel gezien van de stad. 1 nacht ben ik gaan couchsurfen, want wil nog steeds de stad (en de rest van het land) beter leren kennen. Er is niets leuker en interessanter om het (familie)leven van dichtbij te leren kennen. Ik verbleef bij Tiara.

Tiara kwam mij ophalen bij mijn hotel en we reden op haar motorbike weer terug naar Tangerang. Dat ligt net buiten Jakarta en is veel rustiger. We hebben samen gegeten en ze heeft mij nog het e.e.a. laten zien van de stad. Met de rest van haar familie zijn we ’s avonds nog wat lekkers gaan eten, want ze wilde mij Indonesische snacks laten proeven! Verder veel gekletst over het land, ons leven en wat ons zoal bezighoudt. Tiara kwam uit een redelijk welgesteld gezin. Beide ouders werkten bij de overheid en dan heb je het net als in Nederland eigenlijk altijd wel goed. Prima salaris en in tegenstelling tot de meeste mensen in Indonesië, ook nog eens een pensioen. Ik verbleef in een redelijk groot huis waar het er allemaal relaxed aan toe ging. Ze had vaker couchsurfers en iedereen was daar welkom.
Maar er was ook redelijk wat ‘mis’ gegaan deze reis. Veel te veel vluchten, ziek geworden, hotel overboekt, vlucht vol geboekt… Minder leuke dingen maar wel enigszins leerzaam voor de toekomst.

Een afscheid
Januari was de maand waarin mijn oma mij voorgoed heeft verlaten. Mijn oma heeft tot een paar jaar terug bijna altijd van het leven genoten. Ze heeft zelfs nog een paar grote reizen gemaakt, o.a. naar Canada en Australië om familie op te zoeken. Ze was altijd actief (vrijwilligerswerk, met de kinderen en kleinkinderen, creatief met breien en scootmobiel rijden door heel Eindhoven) totdat ze niet meer kon. Op een gegeven moment zag ze nog maar zo weinig, dat ze niet eens meer op haar scootmobiel kon rijden. TV kijken werd moeilijker en zelfs zelfstandig leven werk moeilijker. Het laatste jaar à 1.5 jaar heeft ze in een verpleeghuis doorgebracht en was de radio haar grote vriend. Tussendoor had ze met regelmaat erg veel pijn, want haar lichaam was gewoon op. Op het laatst heeft ze moeten smeken om dood te mogen gaan, zowel aan God als de artsen. Pas toen ze echt helemaal op was, heeft ze soort van slaapmiddelen gekregen waardoor ze op z’n minst rustig bleef slapen. Pas op het laatst kwam de morfine. En steeds meer en steeds meer. Helaas is het leven soms pas voltooid als anderen dat zeggen…

Wat ik wil onthouden is dat mijn oma een levensgenieter was en alles uit de 99 jaar heeft gehaald wat mogelijk was. Ik wil dat ook. Oma heeft een dynamisch maar ook prima leven gehad. Altijd heel hard gewerkt o.a. in haar eigen zaak, maar de laatste 30 jaar ook veel leuke dingen gedaan. Ik ben blij dat ze geen pijn meer heeft. Ik mis haar, maar het is goed zo. Oma en ik hebben altijd een speciale band gehad. In de week dat mijn ouders naar Indonesië gingen om mij te halen, was de crematie van mijn opa. In een week tijd was er dus verdriet en een afscheid en tegelijkertijd ook een nieuw leven. Daarna hebben we nog een tijdje bij oma in huis gewoond omdat ons nieuwe huis nog gebouwd moest worden. In die periode zijn mijn ouders ook naar Sri Lanka geweest om mijn zusje te halen. Mijn oma heeft mij mee opgevoed. Ik ben blij dat ze rust heeft, maar een definitief afscheid is altijd pijnlijk.

Een nieuwe woning
Ik heb nu dus ook een nieuwe woning gekocht. Mijn structurele financiële lasten zullen een stuk lager worden. En ik heb een leuk centje overgehouden aan de verkoop van mijn woning. Er moet nog wat worden gedaan aan mijn nieuwe woning (er is een reden waarom een woning soms goedkoop is…) maar dan nog houd ik genoeg geld over om te reizen en relaxter te leven, mocht ik dat willen. Ik geef mijn geld liever uit aan reizen en activiteiten met vrienden dan aan stenen. Een avondje uit met vrienden geeft mij langer voldoening dan een nieuwe tafel of trui. Ik denk dat ik mij een stuk gelukkiger voel in mijn nieuwe woning in mijn nieuwe wijk dan waar ik nu woon. De wijk waar ik naartoe ga is veel jonger, multicultureler en levendiger. Vooral onder jongeren is de wijk in opkomst, ook omdat de woningen relatief betaalbaar zijn. Op papier woon ik nu in een zogenaamde ‘nette wijk’, maar veel saaier, witter en ouder. Sociale controle is goed, maar er zijn grenzen… Het is overigens deze nette wijk waar ik recentelijk zo ongeveer voor de deur bijna van mijn tas was beroofd door iemand die langs mij af kwam rennen en probeerde mijn tas te pakken. Is niet gelukt, maar ik liep op hakken en struikelde en kon hem niet eens achterna rennen. Hij bleef rennen, ook al riep ik dat hij moest stoppen, dat hij een schijterd was en dat ik hem in elkaar ging slaan. Resultaat was gat in mijn broek en 2 kapotte knieën. Dit alles is mij op al mijn reizen nog nooit overkomen…

Februari
Deze maand wil ik het rustig houden. Hier en daar wat dingen regelen voor de verhuizing en wat meer gaan schrijven. Ben ook weer begonnen met schilderen, heb ik straks meteen een mooi schilderij dat in mijn nieuwe woning kan hangen. Mijn vriendin uit Berlijn komt weer langs en wie weet ga ik haar binnen nu en een paar maanden weer bezoeken. Weer naar mijn favoriete plek in Berlijn, Kreuzberg!
Af en toe ben ik al naar bestemmingen aan het kijken voor mijn volgende reis. Het enige wat ongeveer vast staat, is dat ik in Seoel begin en zeker een bezoek wil brengen aan Sesilia en Erna in Yogjakarta en Jules in Thailand. Voorpret is altijd leuk!
Er volgt ook nog een afspraak met mijn financieel adviseur en dan krijg ik meer zicht op hoe mijn financiële toekomst eruit komt te zien. Hoewel geld zeker niet het belangrijkste is om te kunnen reizen, het geeft mij wel meer vrijheid als ik weet dat het allemaal op orde is. Wat is er nu fijner om minder afhankelijk te zijn van een inkomen? Werk is er over het algemeen toch wel, maar niet altijd wat je wilt of aantal uren dat je wilt werken. Ik wil gewoon vrij genoeg kunnen zijn om in nood een baan aan te moeten nemen die minder betaald dan ik graag zou willen. Of als ik een tijdje parttime wil werken, dat dit moet kunnen. Of als ik een tijd wil reizen, dat ook dat moet kunnen. Dat als ik in het meeste erge geval een uitkering of bijstand heb, ik niet meteen mijn huis moet verkopen. Lagere vaste lasten en een spaarcentje op de bank, maken mijn leven een stuk relaxter. Ik moet zeggen dat ik van plan ben om na de zomer mijn carrière weer eens een boost te geven en daar in te investeren. Maar mocht ik dat na mijn reizen toch niet van plan zijn en willen blijven reizen, dan moet dat ook kunnen!

No comments yet.

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.

UA-66295536-1