Over de helft…time flies when you are free and having fun!

Ik ben alweer over de helft van mijn reis. Tja, de tijd gaat snel when you are having fun. Het voelt weer zoals een reissabbatical moet voelen. Lekker vrij, ontdekken, leuke mensen ontmoeten, uitgedaagd worden en steeds minder zin krijgen om naar huis te gaan. Ik moet zeggen, het heeft wel even geduurd om in deze reismodus te komen. Niet dat ik het niet leuk heb gehad, maar gewoon helemaal in de flow te komen en niet het gevoel te hebben alsof je in een verlengde vakantie zit. Hoewel ik China niet leuk vond, was het denk ik wel nodig. China heeft mij uit mijn comfortzone gehaald en heb veel tijd alleen doorgebracht. Dat doet iets met je, er is een reden waarom mensen op stilteretraites gaan en waarom veel mensen niet alleen willen en kunnen zijn. Het was weliswaar niet stil in China, maar veel heb ik niet gesproken en je gedachten kunnen alle kanten opgaan. Verder is het best een raar gevoel dat ik weer een baan heb als ik terugkom, iets dat sommige reizigers vaak wel snappen. De meeste mensen die een paar maanden of langer reizen zeggen hun baan op. Het voelt anders nu ik weet dat ik in hetzelfde leven terugkom, geen open einde. Sinds 1 maart ben ik wel officieel werkloos. Als iemand vraagt wat ik doe dan zeg ik “for now, I am a traveler”. Of dat ik geen baan heb. Pas als ze vragen wat ik deed vertel ik dat “I worked as an executive assistant” of “I had an office job”. Ook bij de grensovergangen vragen ze je baan en dan schrijf ik altijd traveler op. Heerlijk ook om soms te zeggen dat je werkloos bent. Werkloos zijn betekent nieuwe kansen, dat de wereld voor je open ligt, zo kun je het ook zien. Maar aan de andere kant, lekker belangrijk, werk is what I do, not who I am. Maar bijna iedereen is het eens over 1 ding. Als ik al dan niet een beetje uitleg over mijn sabbatical zeggen ze allemaal “you have the perfect boss”. Het is altijd leuk dat het bevestigd wordt en weet waarvoor ik terugkom. En ik daarvoor ook dankbaar mag zijn. Hoewel meer bedrijven en organisaties sabbaticals en vrije tijd belangrijk vinden, zijn er maar weinig bazen die het aanmoedigen, het idee opperen of simpelweg goedkeuren. En ik denk dat bazen het al helemaal moeilijk vinden om hun rechterhand te laten gaan… Maar goed, ik hoor bij the lucky ones ?.

Joehoe Chiang Mai!
Chiang Mai was vanaf de aankomst goed. Lekker warm weer en bijna elke dag Couchsurfers ontmoet. De eerste avond naar een language-meeting geweest waar nog eens 40 Surfers uit de hele wereld waren; jong, oud, gepensioneerd, locals, long-term travelers, expats en digitale nomaden. Interessant om te zien hoe iedereen zijn of haar leven inricht.
Ook Hibo ontmoet en met haar heb ik o.a. de Monk’s Trail gedaan en een berg beklommen, lekker actief. Hibo komt uit Noorwegen en is nu een maand of 5-6 aan het reizen, nadat ze 6 weken vrijwilligerswerk heeft gedaan in het grootste vluchtelingenkamp op Lesbos. Haar achtergrond is internationale betrekkingen/ontwikkelingshulp. Ze heeft ook wel een kantoorbaan gehad, maar dat was het ook niet helemaal, dus nu werkt ze digitaal, iets met marketing en reist de wereld rond. Ze heeft mijn interesse weer gewekt voor de internationale betrekkingen. Vroeger vond ik dat heel interessant volgde extra colleges, soms gewoon als toehoorder, over de globalisering, internationale betrekkingen en politiek. Voor de lol las ik artikelen en boeken over internationale handel, de machtsverhoudingen tussen landen, de macht van de multinationals. Na mijn minor international management ging ik toch maar echt management studeren, dacht dat dat praktischer was… Na China vond ik het natuurlijk heerlijk om te praten en al helemaal hoe we de wereld kunnen veranderen. Hibo is namelijk ook van het doen en kijken hoe je een bijdrage kunt leveren, het tegen geluid laten horen. Ik was namelijk vooral aan het klagen over de aanloop naar de verkiezingen en de conservatieve en populistische partijen. Leuk in een land leven waar Forum een van de grootste is! Ik wil het liefst geen grenzen, je kunt nog steeds geld verdienen en handel voeren, maar migratie of jouw land/mijn land heb je niet meer. Met grenzen houd je niet alleen mensen tegen, je schermt jezelf ook af. Overigens zijn er bewegingen en academici die een wereld zonder grenzen, zoals Europa, serieus omarmen en onderzoeken. Ik vind tijdens het reizen de immigratie op het vliegveld altijd het meest verschrikkelijk. Ja, culturen zijn anders, we zien er allemaal anders uit, maar in essentie willen de meeste mensen ter wereld allemaal hetzelfde; gezond zijn, eten, een huis, gelukkig met gezin/partner leven en het beste voor je kinderen. Dit alles bij voorkeur zonder oorlog en dictatuur. Sowieso raar, zoals iemand ooit zei, we hebben allemaal hetzelfde lot, we gaan allemaal dood dus waarom gewoon niet vredelievend met elkaar omgaan de tijd die we nog hebben op aarde? Al dan niet in een world without borders… Hibo zegt dat je het niet bij praten moet laten, maar kijken wat je actief kunt doen. Als ik straks terug ben in Chiang Mai spreken we weer af.
Verder was het allerleukste eigenlijk Mo bezoeken. Eindelijk heb ik haar resort bezocht waar ze 140 honden houdt, gered uit de puppy-mill, vleesfabriek of anderzijds. Met haar naar het Elephant Nature Park geweest waar we vrij tussen de olifanten en nog tientallen honden en katten liepen. Heerlijk om tussen de dieren te zijn en wat een mooi en liefdevol werk doet Mo. Ook haar ga ik weer bezoeken als ik straks terug ben.

Wat ik niet meer ga bezoeken is het Elephant Jungle Sanctuary in Chiang Mai. Er zijn misschien 3 of 4 parken die echt goed zijn voor de olifanten, de rest zijn money-makers en het Elephant Jungle Sanctuary hoort bij de laatste groep…. https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=869338093239541&id=100004900755630

Welkom in Laos!
Na 3 dagen reizen kwam ik van Chiang Mai in Luang Prabang aan. Met 60-70 mensen zit je bijna 2 dagen lang op een boot over de Mekong, dat schept een band. Tussendoor 2 overnachtingen, de eerste met Jen uit Zwitserland een kamer gedeeld, de 2de nacht met Jared uit Amerika. Samen slapen schept ook een band. In Luang Prabang doe je ook weer van alles samen. Jen en ik verbleven in hetzelfde hostel en dezelfde kamer. Het groepje mensen waar ik meestal mee om ging bestond allemaal uit long-term travelers, van 3-7 maanden tot ‘wanneer het geld op is’. Jen is net als ik ook 3 maanden aan het reizen en keert ook terug naar een baan in de bankenwereld. Alhoewel, ze vindt het eigenlijk al een hele tijd niet leuk dus ze denkt eraan om iets anders te gaan doen. Waarom zo vaak met tegenzin naar je werk gaan? Ze wil iets voor de wereld doen, Unicef, NGO en het liefst iets voor de natuur of dieren.
Jared en ik hebben ook veel tijd doorgebracht in Luang Prabang. Hij heeft een tiny house gebouwd, verkocht en van dat geld reist hij nu rond en gaat hij zijn papieren voor yoga docent halen in Koh Panghan. Hij komt uit North Dakota maar woont en werkt de afgelopen 5 jaar in Hawaï. En tussendoor reist hij paar maanden hier, paar maanden daar. Hij wil zo veel mogelijk vaardigheden ontwikkelen. Van een huis bouwen, iets de human resources gedaan, 2 universitaire studies gedaan, af en toe op een farm gewerkt en volgens mij ook in een hostel. Zolang het maar niet achter een bureau is, dan is het goed.

De andere kant van Laos
Bij Laos dacht ik aan watervallen en mooie natuur en ik had gelezen dat het wel een chill land is. Dat was het. En ja, er was ooit eens iets met een oorlog. Domme toerist die ik ben… Samen met Jen en Matt ging ik naar het UXO information center. UXO betekent Unexploded Ordnance, oftewel explosieven die niet zijn geëxplodeerd. Tussen 1964 en 1973 zijn er door de VS meer dan 2 miljoen ton aan explosieven op Laos gegooid. Meer dan 270 miljoen bommen zijn gedropt waarvan er zo’n 80 miljoen niet zijn geëxplodeerd. Dit deden de Amerikanen om de bevoorradingsroutes te vernietigen van de Vietcong tijdens de Vietnam oorlog. Lukraak werd er op los gebombardeerd, met name in het noordoosten. Al die explosieven die niet afzijn gegaan, gaan tot op de dag van vandaag af, de helft van de tijd in de handen van kinderen die ermee gaan spelen. Middels voorlichting proberen organisaties en de overheid dit te voorkomen, maar elk jaar zijn er nog minimaal 100 gewonden. Er werd een film getoond in het centrum en kinderen kwamen aan het woord. Iedereen was er stil van, ik moest bijna huilen. Zo triest! Ze hadden niet eens iets met de oorlog te maken. Dit alles wordt ook wel de Secret War genoemd en het maakt Laos het meest gebombardeerde land ter wereld. Nog steeds is veel grond niet bewerkbaar voor landbouw of anderszins, aangezien er overal explosieven kunnen liggen. Het land is niet aantrekkelijk voor buitenlandse bedrijven om dezelfde reden. Dit alles is mede de oorzaak dat Laos nog steeds een van de armste landen ter wereld is. Ik krijg iets meer begrip dat ze hier toeristen voor alles laten betalen, zo niet je flink afzetten. Het is geen Thailand waar veel zaken goedkoper zijn, gratis zo niet bij prijs inbegrepen.

Klimaat….anyone?
Er is echter een ding wat maakt dat de periode waar in ik reis niet gunstig is. Het is burning season, oftewel de boeren in o.a. Thailand en Laos verbranden hun land en stukken bos om het klaar te maken voor de nieuwe oogst. Heel ongezond, Chiang Mai maakt het deze periode de meest vervuilde stad ter wereld. Van het klimaatprobleem/akkoord hebben ze hier niet gehoord. Overal plastic tasjes en rietjes, geen elektrische scooters of wat dan ook. Hier en daar vuilnis in de bossen en in het water. Er wordt niet over nagedacht. Ik vind het heerlijk dat losse, niet moeilijk doen, in het nu leven. Maar dit is de keerzijde. Langetermijnvisie is er weinig en ik denk dat het ook veel gemakzucht is. Waarom recyclen of iets verzamelen in een prullenbak als je het ook gewoon op de grond kunt gooien? Indonesië straks hetzelfde. Wie er ooit is geweest weet waar ik het over heb. Tegelijkertijd, als je je hele leven lang per week of maand leeft met je geld, waarom nadenken over 10 of 20 jaar? Armoede doet ook iets met je langetermijn-denken.


En nu?

Ik heb een bungalow geboekt in Vang Vieng. Eerste 2 nachten met Jen en daarna komt Ugo mij vergezellen. Ik nodigde hem uit om bij mij te komen slapen nog voor ik zijn naam wist. Bij Jared wist ik het geloof ik wel. Tja, zo snel kan het gaan op reis. Meestal vindt iedereen het fijn om de kosten te delen, daar hoef je geen Nederlander voor te zijn. En het is gezellig. Ugo is 52 en komt uit Londen. Hij heeft een website, Banker to Backpacker. Dat zegt het al. Uit de bankenwereld, weg duur huis, sportwagen, etc. In plaats daarvan werken als digital nomad en af en toe een klus doen en de wereld rondreizen. Pas toen hij 47 was en werkloos werd, kwam hij tot het inzicht dat al dat werken in de finance sector en (best veel) geld verdienen op een gegeven moment simpelweg saai wordt. Dus hij ging andere dingen doen. Ik ga het vast gezellig hebben met hem in de bungalow! Hoe lang? Zolang ik maar op tijd ben voor het vliegtuig vanuit Chiang Mai naar Jakarta ergens in april. Jakarta is altijd intens, dus daarna richting Noord Sulawesi waar ik heel relaxed o.a. een 8 daagse tour ga doen. Maar dat is pas later…Voor nu ben ik aan het genieten van mijn tijd en mijn nomadenbestaan en moet ik er niet aan denken om nu terug te komen. Ik mis Toby soms wel heel erg…

How do they do it? – deel 1
Zoals ik al in een vorige blogpost al zei, niet alleen via reisblogs, ook in het echte leven kom ik tijdens mijn reizen mensen tegen die mij op de een of andere manier inspireren. En met een aantal van hen heb ik nog steeds contact. In het kader van ‘how do they do it?’ hierbij deel 1 van ‘zij die mij inspireren’.

8 Responses to “Over de helft…time flies when you are free and having fun!”

  1. Hallo Diana
    Wat genieten wij van je verhalen ,filmpjes en foto’s.
    lieve groetjes van je ouders.

  2. Annemieke schreef:

    Heel veel plezier nog Diana. En heel leuk om van die dieren te horen.

    • Diana van Ringelenstein schreef:

      Oh ja, jij vindt dat ook heel leuk :).
      Volgende week ga ik weer terug en zie ik alle honden weer!
      En de olifanten:)

  3. Ingrid Bres schreef:

    Hoi Diana, geniet weer van je verhalen, wat leuk dat je nu? in Chiang Mai bent. ik heb daar ( of in de omgeving) en paar kennissen wonen. Fred en Alfa Hugelmann, zij bekommeren zich ook om dieren( zwerfhonden) zij doceert of doceerde daar aan een unversiteit binnenhuis architectuur en Fred gaf Engels en deed aan healing en muziektherapie. heb helaas geen adres maar wie weet kom je ze tegen of kan je ze vinden. Ik heb in een, nu ver, verleden hun lieve kattenkinderen geadopteerd( broer en zus) die zijn nog lang gelukkig geweest bij mij en ik met hen. 19, 5 en 17 jr geworden uiteindelijk. als je ze misschien spreekt/ doe ze de groeten van me, je weet nooit.

    heb het goed! en ik lees graag weer een vervolg, liefs! Ingrid

    • Diana van Ringelenstein schreef:

      Ha Ingrid, altijd leuk om can je te horen!
      Ik ken jouw kennissen niet, maar wie weet Mo wel. Ik zal het eens aan haar vragen.
      En inderdaad, je bent nooit te oud om te reizen. Gisteren een stel uit Australië ontmoet. Zij reizen sinds 2008 elk jaar een week of 4 in Azië. Voor Australië hebben ze geen geld, want ze hebben het niet echt breed. Man is bijna met pensioen, maar dus pas op latere leeftijd gaan reizen. Het is nooit te laat ;).
      Groetjes!

  4. MErlebosschaart schreef:

    Hi Meis! Geweldig weer om je berichten te lezen! Enjoy!?

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.

UA-66295536-1