Japan – het ‘perfecte’ land

Tokyo was erg interessant. Mede omdag ik zo’n 2,5 dag een persoonlijke gids had, namelijk Dave. Heel leuk dat hij op dezelfde tijd in Japan was als ik!
Het is echt wel een land van tegenstellingen. Het werkende personeel dat je waar dan ook tegenkomt (horeca, op straat, hotel, musea) is ongelooflijk aardig en dienstverlenend. Ontzettend beleefd naar de klant. Het maakt de drempel om iets te vragen erg laag, ook al is het een toneelstukje. Maar zo ongeveer alle mensen die je tegenkomt als zijnde niet-personeel, daar krijg je geen contact mee. Overigens is het hetzelfde onder Japanners. Mijn eerste accommodatie was een capsulehotel. Dat betekent dus veel gezamelijke ruimtes, zoals relax ruimtes en douche-en wasruimtes. Japanners kijken elkaar niet aan, dus mij ook niet. Ik ben gewend om te knikken, te lachen, ‘hello’ of ‘goodmorning’ te zeggen. In de lift bijvoorbeeld. Ik moest het echt heel erg hard zeggen, wil je iets terug krijgen. Ik had het al eerder gehoord, maar het is dus echt zo. Mensen lopen elkaar voorbij en kijken elkaar niet aan.
Japan is een modern land, met een prima economie. Het is er schoon en net als in Korea vind je er vrijwel geen prullenbakken. Mensen nemen hun rotzooi gewoon mee. Alles loopt lekker snel en efficient en dat begint al op het vliegveld. Het is er heerlijk om te reizen. Te reizen, wonen is een ander verhaal. Geboren Japanner zijn een nog ander verhaal. De mensen werken hard, zo hard dat sommige letterlijk doodgaan. Er is hier zelfs een woord voor, namelijk Karoshi, oftewel dood door overwerk. Het geldt met name voor de ‘white-collar jobs’, de kantoorbanen. Net als in Korea liggen de zelfmoordcijfers hier hoog, ondanks dat het dus een modern, rijk land is. Tijdens mijn vorige reis schreef ik over Mayo, ik leerde haar kennen in Sri Lanka. Ze woont in Japan en haar vader had zich letterlijk dood gewerkt. Zij koos een andere richting. Ze was tandarts maar had geen zin meer in de prestatiedruk. Ze is gaan reizen en in een hostel gaan werken. Veel relaxter.
De boog staat altijd gespannen. Is het niet het werk, dan wel de prestatiedruk. Klagen is er niet bij, je gaat gewoon door. Gewoon doorgaan. Denk niet dat er hier psychologen of maatschappelijk werkers zijn. Of bedrijfsmaatschappelijkwerk. Of dat je uberhaupt over je werkdruk met je baas kunt praten. Je gaat na werktijd mee drinken en eten, maar zodra je emotioneel wordt, word je in een taxi gezet onder het mom van ‘hij heeft teveel gedronken’.
Ondanks de vele uren die Japanners werken, is de productiviteit hoger in Nederland. Oplossingen en creativiteit voor een probleem komen vaak pas in momenten van rust. Mensen moeten bijvoorbeeld ook slapen. Structureel 3 uur per nacht slapen en 6 of 7 dagen per week werken, is niet goed. Prive en gezin komt hierdoor automatisch op de tweede plek. Het is ook niet gek dat sommige jongeren zich compleet terugtrekken uit de maatschappij. Zij komen hun huis niet eens meer uit en worden verzorgd door de ouders. Dit is zo’n groot probleem dat de overheid naar oplossingen zoekt. Net als overigen de Karoshi, maar een complete cultuur veranderen gaat niet zo snel.
Natuurlijk kan 75% zich hier prima in vinden. Of misschien zelfs wel 80% van de mensen. Maar degene die dat niet kunnen hebben een probleem. Emoties kunnen nauwlijks worden geuit, het bedrijf komt op de eerste plaats, presteren en nog eens presteren. En vergeet ook niet dat Japan een traditioneel land is. Homoseksualiteit is prima, maar ook weer niet. Het wijkt toch af van wat normaal is.
Voor wie denkt dat het handig is om alleen maar Koreanen en Japanners in dienst te nemen? Ergens moet de prijs worden betaald. Ook als maatschappij. En dat overwerken is vaak niet werken, maar doen alsof.
Lees hier een recent artikel over Karoshi en daarna klaag je nooit meer over je werk of je baas. Of tenminste niet meer over 1 van de 2. http://www.bbc.co.uk/news/business-39981997

Kortom, eigenlijk valt mijn gezeur daarbij in het niet. ‘Ik doe wat ik wil’ en ‘leef mijn eigen leven’ zijn zaken waar ik misschien commentaar op krijg, maar in Japan of Korea was het een heel ander verhaal. Ik denk dat ik daar niet zou kunnen leven. Je kunt je persoon, jezelf niet veranderen. Ik denk dat ik een van de zelfmoordcijfers zou zijn. En ook het glazen plafond is er een stuk dikker.
In plaats van tijd en energie te steken in de vraag hoe om te gaan met mensen die commentaar hebben op mijn leven en mijn keuzes, kan ik dat beter in andere zaken steken. Het is het simpelweg gewoon niet waard. Ik ben dankbaar en blij dat ik een vrij leven heb. Punt. Ik heb hier dus geen 3 maanden voor nodig gehad om tot dit inzicht te komen. Tijd met Jackie, Yujin en Dave was genoeg om in te zien dat het allemaal erger kan en ik mijn tijd beter kan besteden aan mensen die mij nemen zoals ik ben. Dank ook voor de (prive) berichten op mijn laatste nieuwsbrief. 1 persoon had mij zelfs als voorbeeld gebruikt bij haar visite over hoe ik mijn leven invulling geef. Toen moest ik bijna huilen. Kortom, 2,5 week afstand van mijn eigen omgeving geeft al genoeg inzicht dat ik mij allemaal niet zo druk moet maken!
Dat betekent overigens niet dat iedereen zo maar alles tegen mij kan zeggen als ik weer terug ben. Woorden als ‘moeten’ in zinnen gebruiken doet mij waarschijnlijk nog steeds tegen het plafond stuiteren. Dat mag alleen mijn baas zeggen. Of de Belastingdienst. Je moet nu deze klus doen, je moet belastingbetalen. Mijn woning is ook gevaarlijk terrein, wees voorzichtig met vertellen wat ik daarmee moet doen. Maar groter is de kans dat ik het gesprek meteen afkap en netjes vraag om je commentaar op mijn leven voor je te houden :).

En nu zit ik in Hanoi, enigszins in cultuurschok. Zo in schok dat ik zomaar de eerste avond 2 kippenfoetussen heb gegeten. Ik dacht dat ik een ei had besteld. Maar gelukkig verlaat ik de stad snel en ga ik richting het Karstgebergte, Halong Bay en nog meer natuur.

Het gaat jullie goed!

Groetjes, Diana

Fotoverslag Seoel, http://www.dianaistraveling2.com/seoel/

Follow me on Instagram: https://www.instagram.com/dianaistraveling2/

Related Post

2 Responses to “Japan – het ‘perfecte’ land”

  1. Bettie schreef:

    Wat boeiend allemaal. Ofschoon ik veel ouder ben, doe je me echt ontzettend aan mezelf denken toen ik nog jonger was dan jij en zelfs iets ouder . Je moet altijd jezelf blijven onder alle omstandigheden, luister alleen naar mensen van wie je zeker bent dat ze jou de vrijheid gunnen die je wilt hebben.
    Geniet nog maar lekker verder van je reis. Ik kijk uit naar de volgende verhalen.

    • Diana van Ringelenstein schreef:

      Bettie, wat lief dat je dit allemaal zegt!
      Dit soort inzichten over mijzelf, wat ik wel en niet wil, ik krijg ze vaak als ik even helemaal uit mijn eigen omgeving ben.
      Ik blijf nog even lekker genieten van wat nog komen gaat!

      Groetjes, Diana

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.

UA-66295536-1