Ik vertrek…weer…voor een tijdje

Na 2 lange(re) reizen door Azië dacht ik dat ik er wel klaar mee was. Op z’n minst voor een tijdje. Het was tijd om aan mijn loopbaan te werken. En terwijl ik dat al bijna 1,5 jaar aan het doen ben tussen vier muren zie ik het leven aan mij voorbij gaan. Het kriebelt, ik wil weer weg. De wereld ontdekken en van mijn vrijheid genieten. Dus ik vertrek weer voor een paar maanden, maar deze keer is het iets anders….

Een vaste baan
Als ik terugkom, heb ik namelijk nog mijn baan. Voor de eerste keer in mijn leven heb ik ‘ja’ gezegd tegen een vast contract, voor onbepaalde tijd. Eigenlijk wilde ik helemaal stoppen, mijn contract niet verlengen. Ik vertelde het EJ met tranen in mijn ogen. Niet omdat ik het werk niet leuk vindt, mijn collega’s niet leuk vindt of EJ niet leukt vindt. Ik wilde een vrijer leven en weer gaan reizen en daarna zou ik wel weer zien. Maar ik heb mij over laten halen. Niet zomaar, ik heb er weken over nagedacht, maar uiteindelijk blijf ik. Maar niet zonder er eerst drie maanden tussenuit te gaan, anders vlieg ik tegen het plafond omhoog. Nee, ik moet het anders zeggen. De strop rond mijn nek komt anders zo strak te zitten dat ik echt geen adem meer kan halen. De muren komen dan nog meer op mij af dan ze af en toe al doen. Als ik begin volgende jaar vertrek, zit er 1,5 jaar tussen mijn laatste lange reis.
Waarom een vast contract? Een vast contract biedt ergens de meeste vrijheid, je kunt stoppen wanneer je wilt. Verder was het de meest praktische oplossing in de onderhandeling waarin we beide iets opgeven. Voor mij is een vast contract namelijk iets wat ik heb moeten opgeven in de onderhandeling om te krijgen wat ik wil. Veel mensen denken misschien dat ik dit eruit heb gesleept en ik iets heb gewonnen. Nou….zo zie ik het niet. Als ik nu besluit te stoppen, over 6 maanden of 6 jaar, heb ik nergens recht op, geen ww bijvoorbeeld. Maar goed, that’s the risk I’m willing to take. Ik zie het ook als een life-experiment, wie weet voelt het wel heel prettig en vier ik over 24 jaar mijn 25-jarig jubileum! Maar goed, vooralsnog is het het allemaal waard, inclusief EJ die ondanks al mijn gedoe over vrijheid nog steeds liever met, dan zonder mij werkt. En zoals mijn moeder ook zei, “dat is ook wat waard”.


Wat is er zo mooi aan onzekerheid, het onbekende?

Ja, het is fijn dat je verzekerd bent van een inkomen als je terugkomt van een lange reis. En je weet weer waar je terecht komt als je terug bent. En het is juist het laatste, wat het onbekende zo mooi maakt: je weet niet wat er komt, de wereld ligt voor je open. Dat moment vlak voor vertrek, wetende dat je geen baan meer hebt, is het moment dat de wereld voor je open ligt. Als je terugkomt, zonder baan, is het moment dat je alles kunt doen wat je wilt, hoe eng het tegelijkertijd ook is.
De dingen die ik wil doen, kunnen in principe allemaal in 9-11 weken verlof per jaar. Andere taal leren, vrijwilligerswerk doen, Workaway uitproberen, landen bezoeken, al dan niet met langer of onbetaald verlof. Maar het is allemaal binnen de grenzen, een veilige omgeving waarin je weet wat er gebeurd, hoe je leven er over een paar maanden uitziet. Het is uitgestippeld. Maar even echt uit je leven stappen zonder te weten waar je over 4 of 6 maanden bent? Go with the flow, zien wat er allemaal op je pad komt…..

Gezegend
Ik ben gezegend om redelijk mijn leven in te richten zoals ik wil. Ik heb de kans om te werken, te reizen, te werken en te reizen. Waarom niet? Ik heb de financiële middelen en leef in een land waar het economisch goed gaat. In Spanje is het een ander verhaal, zoals ik meerdere malen tijdens mijn laatste stedentrip naar Sevilla hoorde. Hoge werkloosheid, lage salarissen, korte contracten…. Als je al een baan hebt durf je die echt niet op te zeggen.
Ik leef in een land waar het in principe normaal is om als vrouw alleen op reis te gaan, de wereld te ontdekken en te genieten van mijn vrijheid. In veel landen is dit niet het geval.
Ik heb een paspoort waarmee ik in bijna elk land kom, in tegenstelling tot bijvoorbeeld mensen uit Indonesië. Eén van de redenen waarom mijn taalmaatje Rima uit Syrië mij helemaal gelijk geeft om weer te reizen; met haar Syrische paspoort kwam ze moeilijk andere landen binnen of moest een duur visum aanvragen. Ze kan niet wachten tot ze ooit een Europees paspoort krijgt.
Ik ben nu gezond en in goede conditie, ik kan uren lang door de stad lopen en hier en daar een berg beklimmen. Dit alles is niet vanzelfsprekend, al lijkt het soms wel zo. Mijn moeder mag blij zijn als ze gewoon in en rondom het huis kan lopen en in de supermarkt. Alles wat verder is moet met de scootmobiel.
Het leven in Nederland is over het algemeen makkelijk en veilig. Natuurlijk hebben we te maken met verdriet, verlies, pijn en ruzies, maar buiten dit alles om is het veilig en makkelijk leven. We horen bij die paar procent in de wereld die zoveel vrijheid hebben, keuze vrijheid, geld, sociale zekerheid, lage werkloosheid, goede gezondheidszorg, eten, een dak boven ons hoofd. We zijn gezegend. Ik ben gezegend, dus laat ik proberen het beste uit het leven te halen, want……

Life isn’t meant to be spend between four walls…..or in one place

Related Post

8 Responses to “Ik vertrek…weer…voor een tijdje”

  1. Robert schreef:

    Succes met de voorbereiding

  2. Lynn schreef:

    Hey Diana, wat leuk dat je weer op reis gaat want ook ik vind het leuk jouw verhalen te lezen, vooral omdat het voor mij echt niet te doen is. Dus inderdaad geniet zolang je het kan!

    • Diana van Ringelenstein schreef:

      Gezondheid is een groot goed, dat weet jij als geen ander. Ik zie het zelf ook om mij heen, zo niet heel dichtbij.
      Zolang het kan, waarom niet?
      Dank voor je berichtje!

  3. Bettie S. Groen schreef:

    Wat stoer van je in alle opzichten! Lekker je leven leiden zoals jij dat wilt, maar toch een beetje zekerheid houden, is the best of both worlds!
    Je weet hoe ik denk over reizen. Doe het zolang je het kunt, je leert er alleen maar van.
    Ga lekker genieten en kom daarna gezond weer terug om ook in Nederland weer leuke dingen te doen.

    • Diana van Ringelenstein schreef:

      Ha Bettie,
      Idd, eigenlijk heb ik redelijk the best of both worlds. Zo kan ik het ook zien :).
      Ik ga straks lekker genieten, kan niet wachten om weer lekker in de zon te leven!

  4. Mandy schreef:

    Hi Diana,
    Ik benijd je. Ik verheug me altijd om je verhalen te lezen en je mooie foto’s .
    Ga er van genieten zoals je altijd al van je reizen hebt gedaan .want die “mooie herinneringen en ervaringen “neemt niemand je meer af.
    Groetjes ,Mandy

    • Diana van Ringelenstein schreef:

      Ha Mandy,
      Dank voor je bericht! Eindelijk zullen er dan weer wat meer verhalen komen, ik ga weer wat doen ;).
      Want idd, ervaringen neemt niemand je meer af!

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.

UA-66295536-1