Ik wens je een fijne zomer!

Precies een jaar geleden zat ik in Indonesië, om precies te zijn, op Sulawesi. Tijdens mijn reis had ik maar liefst een maand doorgebracht in Indonesië. Er is veel gebeurd het afgelopen jaar en nog meer de laatste maanden. Ik ben twee keer naar Azië geweest, werk volgende week alweer 100 werkdagen als DG-secretaresse (voor de niet-overheid mensen onder ons, DG staat voor Directeur-generaal) en ben weer met mijn neus op de feiten gedrukt dat het leven ineens snel voorbij kan zijn. De laatste keer schreef ik dat de ziekte met de grote K weer had toegeslagen in mijn gezin maar dat alles goed was gekomen. Helaas was dat iets te vroeg gejuicht.

Hoe leef je als je nog maar een paar maanden te leven hebt?
Dat was een van de eerste gedachten bij mij en mijn ouders toen het nieuws kwam dat mijn moeder een zeer agressieve vorm van kanker had. Na extra gesprekken en aanvullend onderzoek, blijkt gelukkig dat het wat langer kan zijn dan een paar maanden en mijn afgelopen verjaardag niet de laatste hoeft te zijn. Maar in het begin was dit niet duidelijk. Van de een op de andere dag ben je bezig met begrafenis-zaken en de bucketlist van mijn moeder. Ikzelf ga natuurlijk weer veel te veel nadenken over het leven en wat ik allemaal nog kan en wil doen in plaats van het gewoon week bij week te leven. Tegelijkertijd relativeert het meteen bijna alle andere zaken in het leven waarover je nog weleens wilde klagen. Het voelde alsof ik zelf nog maar kort te leven had, terwijl dat in theorie helemaal niet het geval hoeft te zijn. Ik heb een superleuke baan en woning en vermaak me prima hier in Den Haag, maar tegelijkertijd weet ik dat er 10 andere dingen zijn die ik tijdens die uren op kantoor kan doen. Maar waarom daar over nadenken, als ik ook gewoon kan genieten van het moment? Nou ja, dat soort dingen.
Mijn ouders en ik een paar dagen naar Zeeland geweest, want dat wilde mijn moeder graag en zolang dit soort reisjes nog kunnen, dan doen we dat maar meteen. Was heel leuk. Veel koeien en schapen gezien en wat boerderijen op geweest. Voor de stadsmensen die soms het verschil tussen een haan en een kip niet kunnen zien, een hele belevenis! En in de zomer gaan we nog een paar dagen naar Duitsland. En tja, verder doe je maar zoveel mogelijk leuke dingen. Wat normaliter kan wachten of waar je over twijfelt, dat gewoon maar doen. Belangrijk is ook om dingen nu te doen nu mijn moeder nog relatief gezond is. Leuk dat je misschien nog 1,5 jaar leeft, maar als het laatste jaar meer liggend dan lopend is, dan is dat ook niet echt prettig…
Wat het denkproces rondom dit alles wel heeft opgeleverd, is het ‘maatschappelijk nut’. Ik heb zo lang vrijwilligerswerk gedaan en dat doet ik nu al ruim een jaar niet meer. Zo niet langer. Ik werk en dat was het. Natuurlijk heb ik vrienden en familie, maar dat is anders. Voor mijzelf vind ik dat ik ook best iets nuttigs kan doen voor de maatschappij, aangezien ik het zelf gewoon erg goed heb. In mijn werk ben ik vanzelfsprekend ook ongelooflijk nuttig als rechterhand van de DG, maar dat is toch anders, ik miste iets. Als je iets wilt betekenen voor een ander, zijn er gelukkig genoeg mogelijkheden. Zo heb ik een interessant buddy-project gevonden en een vriend van mij is bezig met een nieuw project waar ik misschien ook iets in kan betekenen, dus dit gat wordt wel opgevuld.

Mooi uitzicht vanuit de duinen in Zoutelande.

Tijd voor koffie op een van de boerderijen.

Hoe zit het nu met je reizen?
Mensen vragen mij regelmatig wanneer ik weer op reis ga en dan met name wanneer ik weer heel lang op reis ga. Op de een of andere manier tellen mijn korte reisjes van minder dan 2 weken niet mee. Ik mag niet klagen, ik denk dat er maar weinig mensen zijn die in 3 jaar tijd 2 reissabaticals hebben gehad en daar omheen ook nog eens een paar keer naar Azië zijn geweest. Maar geloof het of niet, een korte reis plannen is eigenlijk veel moeilijker. Ik heb zo’n 8 weken verlof per jaar en ik heb gewoon geen idee wat ik daarmee moet doen en hoe ik het moet plannen. Waarschijnlijk omdat ik het moet plannen. Automatisch denk ik nu in vakanties en reisjes van 1 of 2 weken, terwijl het ook in 3 of 4 weken kan. Daarnaast houd ik toch ook rekening met mijn moeder, als het slecht gaat, dan heb ik mijn verlof hard nodig. Misschien niet eens tijdens, als wel erna. Deze zomer staan dus 2 tripjes naar Duitsland gepland, ik slaap nog een keer op het strand en ik verwacht ergens in de herfst nog een keer naar de zon te gaan. Beetje na-zon als de zomer hier voorbij is. Mocht je zin hebben om mee te gaan, laat maar weten! En tegen de tijd dat het hier vriest en echt winter is, dan misschien weer naar de ‘echte zon’, zoals ik dat noem.
Verlang ik soms naar het avontuurlijke en vrije leven waarin alles wat ik nodig heb in mijn rugzak zit? Natuurlijk. Zeker als ik weer eens met Julia app, die ik tijdens haar 6 maanden durende rondreis door Azië in Pai ben tegengekomen afgelopen zomer. Zij zat de afgelopen maanden in de wildernis van Canada, bij elke avond bij een kampvuur, zonder wifi en soms geen warm water. Nu is ze een paar weken in München bij haar ouders. Daarna gaat ze voor een tijdje naar Oregon in Amerika, daar een paar maanden werken om weer wat geld te verdienen, daarna of verder trekken in Amerika, of Canada of toch centraal-Amerika. Maar misschien ook Zuid-Amerika. Ze heeft altijd al Spaans willen leren, dus tja, waarom niet? De enige zorg die zij over haar plannen heeft, is hoe het zit met een visum voor al deze landen. Heerlijk toch!? Julia laat mij zien wat er nog meer mogelijk is in het leven en is voor mij toch ook wel een soort van inspiratiebron. “Je leeft maar één keer”, is hoe zij leeft. En nee, het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Haar keuzes, haar levensstijl als vrouw van eind dertig. Daar krijg je commentaar op. Leuk dat je dit deed in je twintiger jaren, maar op een gegeven moment moet je toch een vaste baan hebben en een vaste woning. En als er tussendoor gewerkt moet worden, dan zijn dit niet altijd de leukste banen.

Mijn werk
Nu ik bijna 100 werkdagen DG-secretaresse ben, is het tijd om mijn functie onder de loep te nemen en te kijken wat ik nog meer wil, waar ik mij in kan verdiepen, waar mijn meerwaarde ligt en hoe ik mijn partnership met mijn DG verder vorm kan geven. Daar is de zomer mooi de tijd voor. Er is in het begin afgesproken om het sowieso een jaar met elkaar uit te proberen, ik vind dat ik er dan ook voor de volle 100% voor moet gaan. Alleen dan kun je een beeld vormen of je door wil gaan of niet. Ik heb het wel leuk met mijn DG, we vormen een goed team. Een team wat zeker nog potentie heeft om nog meer uit de partnership te halen. Maar nu eerst zomerreces. Na maanden hard werken zijn we daar wel aan toe. Ik wel alvast. Ik wens iedereen een fijne zomer toe!

Dit is dan een haan 🙂

 

3 Responses to “Ik wens je een fijne zomer!”

  1. Hannie Tokkie schreef:

    Prachtig verhaal ook al zit er een trieste kant aan!
    Lieve groet Hannie

  2. Marjolein schreef:

    Mooi verhaal Diana! Nog snel afspreken ?

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.

UA-66295536-1