Weer thuis…een aantal weken later.

Ondertussen alweer een aantal weken aan het werk na 3 maanden weg te zijn geweest. Het was leuk om mijn Toby weer te zien, mijn familie, vrienden en (de meeste) collega’s weer te zien, maar het was toch ook wel moeilijker dan ik dacht.

Het leek zo goed te gaan
Geen vliegtuigen, bussen of boten meer, geen motorbikes of kano’s en geen nomadenbestaan. Ik zag er tegenop om weer te gaan werken, maar de eerste dagen gingen prima. Ook was het leuk om te merken dat mensen mij hadden gemist en het echt leuk vonden dat ik weer terug was. Na 3 dagen lijkt het alweer alsof je niet bent weggeweest en zit je weer helemaal in de workflow. Tenminste, dat dacht ik.

Na de eerste week werken was ik telkens zo moe. In de avond moe, was soms echt moe op het werk en aan het eind van de week wilde ik niet eens met een vriend afspreken die ik al zo lang niet had gezien. Ik werd er gewoon depri van; ik werd moe van hele dagen binnen zitten achter mijn computer en in het weekend als ik vrij ben wil ik niet afspreken maar slapen en rusten. Wat klopt er niet aan dit plaatje? Thuis was ik soms verdrietig en vroeg ik mij af waarom ik mijn beste jaren doorbreng tussen vier muren. Ik miste mijn nomadenbestaan en de travelers/backpackers scene.
Als ik thuis was, was ik nog aan het reizen, schreef ik veel blogposts, appte mijn travelfriends, was reisroutes aan het uitvogelen, vliegtickets aan het uitzoeken, keek veel travel docu’s (Expedition Happiness is een aanrader op Netflix!) en probeerde zo veel mogelijk te wandelen en zelfs wat te hardlopen.
Ik hield mij vast aan het feit dat ik gewoon nog in het ritme moest komen. Sommige mensen zeiden ook dat het een paar weken duurt voordat je in het nomaden-ritme komt, zo duurt het ook weer een paar weken voordat je in het werkritme komt. En elke dag ben je met zoveel mensen bezig, moet je met iedereen praten en doen, dat kost ook energie. Op reis kies je zelf de mensen uit en als je moe bent doe je tussen de middag een dutje of ga je ergens chillen. Je bepaalt zelf je schema (als je dat al hebt) en je wordt alleen maar geleefd als je je bus of vliegtuig moet halen.
Op het werk was het overigens ook gewoon leuk, ik lachte, werkte weer hard en had op zich geen moeite om mijn werk te doen en het was ook gezellig. Wel vond ik eigenlijk dat ik snel geïrriteerd was, zuchtte (al dan niet in mijzelf) heel wat af en werd dan weer boos op mijzelf dat ik mij druk maak om…vrij weinig. Na een reis hoor je juist heel zen terug te komen. Maar was gewoon moe. En al die maanden is het alles gewoon doorgegaan. Wat als ik niet was teruggekomen? Wat had ik dan gedaan? Geen idee, misschien was ik 2 weken langer op reis geweest en daarna gewoon weer via een uitzendbureau elders gaan werken. Of was ik toch langer in Berlijn gebleven om een taalcursus Duits te doen?
Maar goed, nu zit ik weer meer in het ritme (joepie…) en is het weer ok. Het weer wordt ook beter, afgelopen dagen lekker op het strand geweest, met vrienden drankje, eten en alleen nog een poging gedaan om in het koude water te zwemmen. En ik heb Toby weer om mij heen, dat is ook wat waard!

Waar heb je spijt van?
Die drang naar vrijheid en dingen zelf willen bepalen heb ik altijd al gehad, ook toen ik jong was. En van jongs af aan heb ik gezien wat ziekten met een lichaam kan doen, wat het betekent om geen goede gezondheid te hebben. Het idee dat ik nu gezond ben en alles kan doen wat ik wil is heel sterk. Misschien soms te sterk, want ik denk heel vaak ‘nu ben ik gezond en kan ik dingen doen’ en ‘wat als ik straks ziek wordt of een ongeluk krijg’. Maar goed, het werkt voor mij.
Aan het einde van het leven kijken mensen vaak terug en komt hier en daar nog weleens het gevoel van spijt naar boven. Zo nu ook bij mijn moeder. Buiten de gezondheid om heeft ze ook een goed leven gehad, 2 adoptiekinderen, we hebben het altijd goed gehad, niets tekort gekomen. Maar waar ze spijt van heeft is dat ze altijd alleen maar heeft gewerkt en werken altijd het belangrijkste leek te zijn. Ze ziet de generaties na haar (mijn ouders zijn 70+ babyboomers) meer genieten. Mijn ouders hebben altijd gewerkt. Mijn vader zelfs nog 18 jaar lang 6 dagen. Mijn moeder zelfs als ze ziek was of pijn had. Ze komt uit een ondernemersgezin waar ook altijd werd gewerkt. Mijn oma zei altijd ‘van hard werken ga je niet dood’, zij is er 98 mee geworden. We waren er zelfs enigszins trots op dat we zo dachten. Mijn moeder zei ook dat je op een gegeven moment meer gaat verdienen en daar ga je dan ook weer naar leven. En dat is zo; je gaat werken en geld verdienen, je kunt meer kopen of groter wonen dus dat doe je, je gaat nog meer geld verdienen en je koopt nog meer. Ondertussen kun je niet meer stoppen met werken of uit die goedbetaalde baan, want je vaste lasten zijn zo hoog. Zelfs als je echt wil, het kan financieel gewoon niet. Dus blijf je werken en werken.

Het moge duidelijk zijn dat ik meer ben van het genieten en minder van de carrière, ook al heb ik het eigenlijk niet eens zo slecht gedaan. Misschien juist omdat ik leef hoe ik wil en gewoon doe wat ik wil en als je je werk leuk vindt ben je er meestal ook wel goed in en maak je zo carrière.
Hoewel de terugblik op het leven voor mijn moeder misschien minder leuk is, ergens voelt het als een soort van goedkeuring van mijn moeder over hoe ik mijn leven leidt. Ze ziet dat ik gelukkig ben en stimuleert het ook om te genieten van het leven.
Mijn moeder heeft weleens anders gedacht over mijn levenskeuzes, maar ze heeft geleerd en stond open voor ‘anders’. Misschien was het ook allemaal niet eens bewust; mijn ouders zijn ook op een bepaalde manier opgegroeid en opgevoed, andere generatie. Ook net na de oorlog, waarin zekerheid voorop stond, evenals een goed pensioen en de spullen en je bezit laten zien hoe goed je het hebt. Ik ben trots op mijn ouders dat ze kunnen leren, dingen anders durven te gaan zien en niet stijf vasthouden aan hun eigen waarden en normen. Zij zijn trots op mijn reizen en mijn loopbaan en zien dat het samen gaat.
In de tijd dat mijn ouders en anderen iets anders dachten over mijn keuzes, ben ik mij alleen maar meer van ‘spullen’ en ‘bezit’ en ‘conventies’ af gaan afzetten. Hoe meer mensen zeiden hoe ik iets moest doen of hoe ik moest leven, hoe meer ik mijn eigen ding ging doen en mij ging afzetten. Tja, zo gaat dat dan. Ik denk wel dat mijn relatie met spullen daardoor anders is. Mensen vragen mij weleens over mijn woning die ik onderverhuur of als ik vreemden in mijn huis laat. Spullen zijn voor mij meestal maar spullen. Mijn huis is bezit en dat heb ik om puur financiële redenen. Mijn spullen zijn er om te delen, prima om af en toe mijn huis open te zetten voor anderen, couchsurfers ofzo, ben gewend om met vreemden te leven, doe je in hostels ook. Zoals het gezegde gaat: spullen zijn er om te gebruiken, mensen om van te houden en niet andersom.

Verkiezingen enzo
Afgelopen maand waren de Europese verkiezingen. Na zoveel milieuvervuiling te hebben gezien in Azië de afgelopen maanden (en tegelijkertijd ook mooie milieubesparende initiatieven), wilde ik toch dat Europa een soort van baken van hoop wordt voor de rest van de wereld en heb dus ook zo gestemd. Luchtvervuiling, plastic in zee, klimaatverandering, we hebben er allemaal mee te maken. We ademen lucht(vervuiling), eten vis (dus ook de pastic microdeeltjes) en eten het voedsel van het land (als de oogsten niet mislukken). Het gaat niet alleen ‘hen aan de andere kant van de wereld’ aan, ook ons. En inderdaad, klimaat-maatregelen kan niet iedereen betalen, de overheid moet hier keuzes maken.
Tegelijkertijd ben ik ongelooflijk hypocriet, want ik heb de afgelopen maanden meer gevlogen dan de meeste mensen in een paar jaar. Zou die vliegtax helpen bij mij of moet ik gewoon strenger zijn voor mijzelf?
En ik merk ook dat ik de laatste jaren – en al helemaal als ik net terug ben van een reis – steeds minder snap waarom je zo’n hekel kunt hebben aan mensen die ‘anders’ zijn, zo bang kunt zijn voor alles wat vreemd is. Laat de geschiedenis wereldwijd niet zien waartoe dit kan leiden, o.a. massamoorden? Ik kom in zoveel landen waar de cultuur zo anders is, waar ik niet zou kunnen leven, al dan niet door opvattingen of geloof. Maar zolang we elkaars opvattingen (enigszins) respecteren en begrijpen en accepteren zoals iemand is, kunnen we makkelijk naast elkaar leven, al dan niet met elkaar. Het is soms een beetje geven en nemen. Zo simpel is het. Ik kom zoveel mensen tegen die ‘anders’ zijn, er anders uitzien, ander geloof hebben, etc. En samen gaan we uit, eten we samen, met mensen uit verschillende landen ter wereld allemaal aan 1 tafel of in 1 groepstour. De meeste zijn gewoon….ok. Gewoon, zoals jij en ik, zoals mensen in Nederland om mij heen, ook als ik zeg dat ik op vrouwen val.

Ik merk ook dat reizigers aan de ene kant meer sociaal worden (geven/nemen/delen), aan de andere kant krijgen we een soort van blinde vlek voor de armoede in ons eigen land. Simpelweg omdat de meeste van ons uit (West)Europa komen, of (Zuid)Amerika. Of China. We worden steeds dankbaarder voor wat we hebben, tegelijkertijd vinden we dat iedereen dat moet zijn. Hoewel verschillende internationale onderzoeken anders laten zien, laten onze verkiezingen keer op keer zien dat mensen in Nederland niet tevreden zijn. Nu kan ik het weer afdoen door te zeggen dat we gewoon nooit genoeg hebben. Deels denk ik ook waar, maar bij sommige mensen ook niet. Of nationalistische partijen de mensen die elk dubbeltje moeten omdraaien en het zwaar hebben daadwerkelijk helpen, vraag ik mij af. Of het helpt om Nederland 50 jaar terug in de tijd te sturen, vraag ik mij ook af. Ik stemde vroeger wat rechtser, simpelweg omdat ik vond dat iedereen ‘gewoon’ moest werken en niet zeuren. Naarmate ik ouder werd, zie ik ook wel in dat niet iedereen ‘gewoon’ kan werken. En stem ik dus anders. Over het algemeen zou je denken dat mensen in uitkeringen en met weinig geld, juist (extreem) links zouden stemmen, SP ofzo. Maar toch stemmen ze tegenwoordig anders. Er worden zondebokken gezocht. Nu las ik laatst ook dat antisemitisme ontzettend opkomend is in Europa, gewoon open en bloot o.a. door regeringsleiders! De geschiedenis laat volgens mij toch echt wel zien dat zondebokken zoeken niet echt een oplossing is.

Nu is er vaak debat dat mensen gewoon meer begrip moeten hebben over het waarom mensen op nationalistische partijen stemmen. Soms zijn er meer redenen dan ‘ik haat Moslims/Joden/Christenen/zwarten/vrouwen/homo’s/etc., zoals onvrede over de huidige politiek en daar moeten mensen serieus naar kijken ipv extreem-rechts of nationalistische stemmers belachelijk maken. En dat vind ik weer makkelijker gezegd dan gedaan. Want ja, ik snap het, kan het begrijpen, maar ook weer niet. En ja, op reis met verschillende culturen omgaan en samen in een hostel slapen, eten, drinken is inderdaad anders dan als je in Nederland bent. Alhoewel, is dat echt zo anders?
En nee, ik kom niet uit een gezin waar je elk dubbeltje moest omdraaien. Maar net als bijna iedereen in Nederland kan ik gewoon rondlopen op straat zonder elke keer op te moeten letten dat ik niet overreden wordt, wordt doodgeschoten, er zijn stoepen, nog geen dermate ernstige luchtvervuiling dat je de zon niet meer ziet, we hebben wegen zonder gaten, het is over het algemeen schoon, we hebben uitkeringen, pensioenstelsel, verzekeringen, we zien geen 80-jarigen die krom over straat lopen en eten verkopen, en we hebben de (financiële) middelen om te denken aan de toekomst. Het is allemaal niet vanzelfsprekend. Nu is Nederland geen Laos of Indonesië en kun je niet alles vergelijken. Ik sta niet al 8 jaar op de wachtlijst voor een huurwoning, die vervolgens wordt weggegeven aan een Syrisch gezin alleen omdat ze uit een oorlog komen. En ik ben de laatste jaren alleen maar meer gaan verdienen ipv minder. Maar een beetje dankbaarheid voor wat we hier hebben kan geen kwaad. Ik vergelijk mijn situatie en mijn leven altijd met hoe het in een ander land zou zijn. Ik doe dat expres. Dat maakt mij extra dankbaar voor de kansen en mogelijkheden die ik heb. Overigens schijnt practicing Gratitude (google het maar) de mens ook echt gelukkiger te maken 😊.

No comments yet.

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.
UA-66295536-1