Diary – December: All I want for Christmas…

Het duurde niet lang na mijn laatste reis of mijn dagen werden ineens redelijk voorspelbaar. Wonderbaarlijk genoeg vind ik dat best prima. Toegegeven, ik heb een baan die niet elke dag hetzelfde is, dus dat scheelt. En al helemaal niet sinds het aantreden van het nieuwe Kabinet. Maar wel zit ik elke dag tussen half 8 en 8 uur in de ochtend achter mijn bureau en ga ik tussen half 5 en half 6 naar huis. Ik weet waar ik morgen ben en waar ik volgende week op hetzelfde moment ben. Gelukkig heb ik het ook wel getroffen met mijn baan want ik heb echt super fijne collega’s! En ik werk in een nieuw, dynamisch en leuk kantoorpand. Ik werk ook nog zomaar met iemand samen die daadwerkelijk mijn vak redelijk begrijpt. In het begin moest ik soms nog even zeggen wat nu het doel is van mijn baan, maar over het algemeen snapt hij het gewoon. Je moest eens weten hoeveel mensen de management ondersteuning simpelweg niet snappen. Of gewoon niet willen snappen. En dat alles terwijl management ondersteuners een van de belangrijkste mensen zijn in het werk van managers en directeuren. Als mensen zoals ik hun werk niet goed doen, dan heb je leidinggevenden die ongeordend en chaotisch zijn, het overzicht kwijtraken, niet weten wat er speelt binnen de organisatie en niet optimaal kunnen presteren omdat ze veel te veel tijd kwijt zijn aan zaken waar ze zich helemaal niet mee bezig moeten houden en zich dus niet bezig houden met de doelstellingen van hun organisatie. Ze presteren dus letterlijk slechter en zijn ook nog eens slecht gehumeurd omdat ze alleen maar aan het rennen en aan het zoeken zijn naar al die zaken waar ze zich niet mee bezig moeten houden en bedolven worden onder werk wat ze niet moeten doen. Niet alleen de overige medewerkers zijn de dupe van een overspannen en humeurige leidinggevende, maar ook de bazen boven hen die uiteindelijk weer afgerekend worden op de prestaties die hun managers en directeuren moeten leveren. En uiteindelijk worden dus ook nog eens de organisatiedoelstellingen niet gehaald, wat in het meest erge geval simpelweg geld kost. En dat alles omdat ze slechte management ondersteuning hebben…Geen idee waarom juist de management ondersteuners (op elk niveau) niet zoveel meer zouden moeten verdienen aangezien hun baan zo ongelooflijk belangrijk is!


Tegenwoordig is dit mijn uitzicht. En dan alleen als ik naar de loopbrug loop…..

Mijn luxe-positie
Na die paar maanden thuis zijn, begint het ook wel weer te kriebelen, het reizen en de wereld te ontdekken. Ik hoef niet per se weer een paar maanden weg, al klinkt dat wel aantrekkelijk. Maar ik wil deze wintermaanden zeker wel naar de zon. Het weer is zo koud en somber. Ik ben niet gemaakt voor dit weer. Mijn lichaam heeft warmte nodig, gewoon de zon. En dan bedoel ik de echte zon, niet de zon van 20 graden, maar de “25+ zon”. Als het een beetje mee zit, dan zit ik ergens in januari op de Nederlandse Antillen te chillen, samen met mijn vader. Beetje snorkelen, wandelen, kreeft eten, lezen en het eiland verkennen. En daar is het echt warm!
Maar goed, terwijl mijn dagen gevuld zijn met werk, denk ik weleens na over wat ik allemaal nog meer kan doen met mijn TIJD… Ik kan werken en voor mijn loopbaan gaan, zoals ik op zich ook wel wil en wat ook het idee was na mijn laatste reis. Maar af en toe begint het reizen toch wel weer te kriebelen. Het gewoon weer ergens zijn, niet weten wat je gaat doen de komende dagen en alle tijd hebben om alles te zien wat je wilt zien. Wat dat betreft doet Dave het beter, hij is van plan om gewoon weer 5-6 weken richting Azië te gaan in het voorjaar. Ik begin meer energie en tijd kwijt te zijn aan mijn werk (zowel het letterlijke werken als het denken over mijn loopbaan), dan de wereld te ontdekken. Ik vind mijn werk wel echt heel leuk, zo leuk dat ik er eigenlijk veel te veel uren aan besteed en mijzelf moet voorhouden dat ik nog altijd werk om te leven. Zaken als gezondheid, relaties met mensen (in de breedste zin van het woord), persoonlijke groei, spirituele groei en de wereld ontdekken zijn eigenlijk veel belangrijker. Als ik zo kijk dan zit ik dus eigenlijk in een superluxe situatie: ik heb alles wat wil! Wat ik wil doen met mijn TIJD is echt een luxeprobleem geworden. Ik heb èn leuk werk èn de luxe om elk moment in mijn leven weer een paar maanden weg te gaan. Ik heb nu een tijdelijk contract en niets is makkelijker om het gewoon weer af te laten lopen en de rest van de wereld te ontdekken (wat erg aantrekkelijk klinkt!), zij het niet dat ik veel mogelijkheden zie als het gaat om mijn loopbaan. Als je telkens een paar maanden de wereld rondtrekt en tussendoor werkt, is het moeilijker om echt iets op te bouwen op het gebied van loopbaan èn ook om iets op te bouwen met degene voor wie je werkt. Maar als je werkt dan kun je niet meer zomaar vrij nemen wanneer het je uitkomt. Ik heb rekening te houden met mijn mede-collega’s en degene die ik ondersteun. Gelukkig is het de komende tijd nog spannend op het werk. Reorganisaties maak ik nooit van dichtbij mee; ik kom als ze al zijn geweest of ga weg als ze nog moeten beginnen. Nu zit ik er eindelijk zelf een keer middenin!
Om de wereld en de rest van mijn leven niet helemaal aan mij voorbij te laten gaan terwijl ik achter een bureau zit, ga ik mij de komende periode focussen op mijn volgende reis na mijn winterreis, namelijk Laos en Indonesië. Tenminste, ik denk Laos. Iran gaat niet door, dus dan ga ik weer naar Indonesië, mijn vrienden en tweede familie daar opzoeken. Aangezien Laos het enige land is in het rijtje Indochina/Zuid-Oost Azië dat ik nog niet heb bezocht en veel watervallen heeft, wordt het denk ik Laos. Andere ideeën zijn welkom! Indonesië heeft mij ondertussen ook al in Nederland opgezocht, Maliha uit Kalimantan is langs geweest en mijn kleine zusje Sesilia is van plan om volgend jaar au pair te worden in Nederland of Duitsland.


Met Maliha. Waar anders dan in Madurodam!

All I want for Christmas…
Wat ik dit jaar dus voor Kerst wil? Mijn wensen voor het nieuwe jaar? Geen idee en dat voelt goed. Op het gebied van werk, woning en financiën heb ik niet veel meer te wensen. Zelfs mijn nieuwe kozijnen met dubbel glas zijn gezet. Misschien dat ik dan dit jaar wel een paar ton win met mijn staatslot, het geld gaat vaak naar mensen die het eigenlijk toch niet (meer) nodig hebben. Ik bof met de mensen om mij heen in mijn dagelijkse leven. Een vaste vriendin zou misschien wel een keer leuk zijn, dat zou wel een leuk volgend doel zijn. Verder blijft er dus niet veel meer over dan wat ik elk jaar al rond 31 december wens, een betere gezondheid voor mijn moeder en een gelukkig leven voor mijn ouders. Gezondheid, het enige dat ik niet kan kopen en buiten mijn controle ligt. Zelfs de medische wetenschap, de specialisten die de wereld rijk zijn, privé klinieken, dit alles kan soms niet niet zorgen voor een gezond en pijnloos leven voor mijn moeder. Soms is het gewoon zoals het is en het enige dat mij helpt, is dankbaar zijn voor het feit dat ik wel gezond ben en dat als het gaat om gezondheidszorg, het altijd slechter kan. Misschien is dat dan wat ik wil, dat ik dankbaar kan blijven zijn voor wat ik wel heb en altijd het positieve blijf zien. En af en toe gewoon ‘fuck it’ zeg. Over deze twee woorden is ook een boek geschreven. Het zegt dat af en toe ‘fuck it’ zeggen, helpt om stress te verminderen en leren los te laten. Zo af en toe komt er nog weleens een vorm van kritiek op mijn baan, ik moet dan gewoon zeggen: ‘fuck it’. Dat zou de verstandige manier zijn. Ik heb besloten om gewoon je hoofd eraf te bijten. Dat zei ik laatst nog tegen een vriendin: “oh wee degene die nog een keer commentaar heeft op mijn baan, ik bijt je hoofd eraf!”. Soms houd ik een relaas tegen mijn collega, maar waarom niet gewoon tegen de commentator? Net zo makkelijk!
Maar goed, voorlopig is het nog genieten van mijn werk en toeleven naar de zon op de Nederlandse Antillen!

No comments yet.

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.

UA-66295536-1