Diary – April: Greetings from Chiang Mai! (en Hong Kong)

Zon, massages, schoonheidsbehandelingen, Thaise streetfood, verse fruitdrankjes, bergen en watervallen: ik ben weer in Chiang Mai!
Ik zit weer in het buitenland en heb weer een housesitter die op mijn woning en op Toby past. Ideaal!
Ik vond Chiang Mai zo heerlijk vorig jaar, dat ik weer terug ben. En volgende week met Dave naar Hong Kong.
Eventjes weg uit Nederland waar het de afgelopen tijd niet altijd even ‘leuk-dynamisch’ is geweest.
De ziekte met de grote K heeft weer toegeslagen in mijn gezin en dat zet mij natuurlijk weer even aan het denken.
Denken over het leven en dat soort dingen.

Life is short
Als ik weer eens met mijn neus op de feiten wordt gedrukt dat het leven ieder moment over kan zijn, dan ga ik nadenken. Wat doe ik nu met mijn leven? Is wat ik nu doe alles wat er is? Is er meer? Waarom race ik richting Thailand en Indonesië (afgelopen januari) als ik ook alle tijd van de wereld heb? Ik heb de randvoorwaarden gecreëerd voor een vrij(er) leven om o.a. met regelmaat reissabbaticals te houden. Wat als ik straks ziek word en lichamelijk beperkt? Ik kijk naar onderstaand schilderij van Wereldkaarten.nl dat ik aan de muur heb hangen en denk, “dat kan ik ook gaan doen”.

Om bij weg te dromen…Wil je ook zo’n kaart, ga naar Wereldkaarten!

Ben ik mijn tijd echt goed aan het besteden tussen 4 muren? En ben ik nu nuttig bezig in mijn leven? Dat soort dingen ga ik dan denken. Ik ben altijd heel optimistisch, maar de dag voordat we het nieuws kregen of de kanker wel of niet was uitgezaaid, was ik ineens heel verdrietig. Ineens kwam daar de harde werkelijkheid dat het ook gewoon het einde kon zijn en een leven heel snel voorbij kan zijn. Gelukkig is het allemaal niet uitgezaaid en is alles – ondanks dat het kwaadaardig is – operatief goed te verwijderen, maar dat wist ik toen nog niet.
Sinds een kleine twee maanden heb ik ook een nieuwe baan. Heel soms mis ik mijn oud-collega’s. Een van de eerste dingen die ik deed toen ik mijn nieuwe Rijkspas had, was zorgen dat ik toegang kreeg tot mijn vorige ministerie. We hebben recentelijk nog een afscheidsetentje gehad en toen dacht ik daarna nog dat ik dankbaar mag zijn om in zo’n leuk team te hebben gewerkt. Samen met de directiesecretaris zitten we nog steeds met z’n allen in de whatsapp-groep, ook al zit bijna iedereen ondertussen ergens anders. Door de reorganisatie heeft iedereen een andere plek gekregen in de nieuwe organisatie. En ook toen ik een keer een dipje had op het werk, ik liep naar de overkant. Mijn vorige manager zie ik ook nog weleens. Ook hij heeft een nieuwe assistent en gaat verder. Wij hadden het wel goed samen. Dankzij zijn veeleisende persoonlijkheid en hoge verwachtingen, zit ik nu waar ik zit en dat is als DG-secretaresse bij de Rijksoverheid. En dit alles is super, maar ziekte laat je weer even nadenken over je dagelijkse leven.

De ochtendtest
Doordat ik telkens denk (en zeg) dat het leven zo kort is, vergeet ik soms waar ik mee bezig ben in het hier en nu. En het hier en nu is buiten deze ziekte om, eigenlijk best goed. Ik heb best een lollig leven met leuke mensen om mij heen! Voel ik mij prettig bij wat ik zoal doe? Ja! Heb ik nog leuke vrienden om mij heen? Ja! En wat mij ook helpt, is de ochtendtest. Zo tussen 6.10-6.20 uur gaat de wekker en over het algemeen sta ik altijd wel met goede zin op. Op die eerste minuut na dan, mijn bed ligt heel fijn. Maar dat is al heel belangrijk, sta je met plezier op om aan de dag te beginnen? Voel ik mij nog ok als ik in de verte al het gebouw zie waar ik werk? Vind ik het leuk als ik mijn collega’s zie binnendruppelen? Een van de eerste mensen die ik zie, is mijn baas. En zolang ik niet structureel denk ‘oh nee, daar heb je hem weer’, dan is het eigenlijk wel goed.
Ik werk veel en hard, maar het geeft mij ook energie (zolang ik tussendoor maar kan bijtanken in Chiang Mai…) Zoals ik al eerder heb gezegd vind ik mijn functie een van de belangrijkste in de organisatie dus ik voel mij wel nuttig. Ik heb leuke collega’s en ben blij met mijn baas, hij is erg ok. Als dat niet goed gaat, heb je een probleem. In mijn functie werk je zo dicht op elkaar, die basis moet gewoon goed zijn. Hoe sterker de partnership assistent-baas is, hoe beter ieder z’n werk doet en hoe meer je uit jezelf en elkaar kunt halen. Ik heb gelukkig weer iemand gevonden die mijn werk snapt en ook gewoon een prettig persoon is en waar ik ook potentie in zie voor een succesvolle samenwerking. Ik vind het nog steeds prima als ik hem ’s ochtends binnen zie wandelen (maar zie hem soms ook graag weer gaan, naar een overleg of naar huis :)). En hij vindt het ook prima om mij elke dag te zien. Tenminste, daar ga ik vanuit aangezien hij bij binnenkomst altijd snel mijn richting in loopt. Of zou dat te maken hebben met het koffieapparaat dat achter mij staat…? Maar goed, laat ik eens proberen wat minder te denken dat ik volgende maand dood kan zijn en mij meer richten op het hier en nu, met de mensen en de bezigheden in mijn dagelijks leven. En wat vaker naar het strand gaan. Want dat is ook gewoon leuk!

Me-time
Thailand is me-time. Daar heb ik geleerd om beter voor mijn lichaam te zorgen, zeker ook van buiten. De eerste keer dat ik daar was, was ook de eerste keer in mijn leven dat ik mij liet masseren. Goed voor je spieren en je bloedsomloop. Massages, iets waar Thailand om bekend staat. Sindsdien ben ik het blijven doen, de ene periode wat meer dan de andere. En ik was mij wat meer op mijn lichaam en geest gaan richten. De tweede keer dat ik in Thailand was wilde ik het overdoen; relaxen, genieten en beter voor mijn lichaam zorgen, van binnen en van buiten. Veel massages, bewegen, schoonheidsbehandelingen en voor het eerst van mijn leven zelfs een manicure en pedicure! Met een korte break in Pai, was ik vorig jaar zo’n 9 dagen in Chiang Mai geweest. En het was daar dat ik weer een eeuwige souvenir heb laten zetten. Wat ik toen ook heel bijzonder vond, was mijn bezoek aan een olifanten sanctuary. Zo super om tussen die grote beesten te zijn.

Dus deze vakantie ga ik mijn lichaam super laten verwennen, net als in januari toen ik twee weken in Indonesië was. Ik heb het ook wel meer nodig. Mijn spieren zitten soms wat vast en soms ben ik zo druk dat ik amper eet. Ik sta er soms nog steeds van te kijken hoeveel werk er uit 1 persoon kan komen. Waarschijnlijk omdat hij best veel doet en nogal snel is. Hij loopt zelfs snel. Zo snel, dat als we bij een van de ministeries aan de overkant moeten zijn, ik gewoon daar in de hal op hem wacht in plaats van mijn eigen ministerie. Het is niet alsof ik hem bij kan houden als we er samen naartoe lopen… Dus weer even opladen en dan kom ik fris en fruitig weer terug, vol energie en zoals altijd uit Thailand, ik kom er zelfs knapper vandaan!

9 Responses to “Diary – April: Greetings from Chiang Mai! (en Hong Kong)”

  1. Sylvia Buchly schreef:

    Hoi Diaan, geniet maar lekker daar !
    groetjes Sylvia

  2. Ingrid Bres schreef:

    Hoi Liefie,
    Lekker voor je dat je er weer op uit bent getrokken. Het leven is er ook om van te genieten en dat doe je gelukkig.
    Heel veel plezier daar!
    Lieve groet,
    Ingrid

  3. Patricia schreef:

    Hee lieve Diana,
    Geniet van je vakantie en vier het leven.
    Dikke kus Patricia

  4. Bettie Groen schreef:

    Weet dat kanker tegenwoordig niet meer zo dodelijk is, maar dat veel mensen er oud mee worden. Laat je leven niet leiden door angst, maar geniet gewoon zoals je altijd doet. Dat lijkt je nu prima af te gaan. Veel plezier nog. Liefs

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.

UA-66295536-1