Dag zon, zee en strand…en China

Niet alleen de eerste weken zon, zee en strand zitten erop, ook China. Eindelijk ook vrij van verplichte vluchten en itineraries. Tot en met China had ik vluchten geboekt, nu ben ik helemaal vrij om te gaan en staan waar ik wil. Zo ga ik ook niet meer vanuit China over land naar Laos, maar vlieg eerst naar Chiang Mai. Ja, ik ben sneller weg uit China dan gepland.

Koh Yao Yai
Het eiland Koh Yao Yai was een van de leukste en mooiste bestemmingen tot nu toe. Mooie stranden, rustig, lekker chillen en daardoor ook een fijn eiland om met de motorbike te verkennen. Een hele verademing na het erg drukke Ao Nang.
Het eiland is de grote broer van het buureiland Koh Yao Noi. Bij elkaar wonen er ongeveer 18.000 mensen, waarvan het grootste deel Moslim is. Dat betekent dat alcohol moeilijker te verkrijgen is en gevraagd wordt om in de dorpen niet in je bikini te lopen. Je kunt gewoon zwemmen, je jurkje of korte broek aan. Ook hoor je niet om 4.30 uur in de ochtend de roep van de moskee. Of misschien zat ik er te ver vanaf. Overigens vind je in Krabi en het zuiden van Thailand meer Moslims.
Bij aankomst op de pier op Koh Yao Yai kwam ik Nicole uit Duitsland tegen, zij moest dezelfde richting in als ik. De chauffeurs wilde ons apart wegbrengen, 2 auto’s voor bijna dezelfde rit. Onzin vonden wij en wij wilde bij elkaar blijven, dus uiteindelijk kreeg ik ze zover om ons gewoon in 1 auto te stoppen, voor nog minder geld ook nog. De volgende dag hebben we een motorbike gehuurd en zijn samen het eiland en de stranden gaan ontdekken.
De dag erna met Nicole en 3 andere mensen van haar accommodatie gaan eiland-hoppen. Erg leuke mensen allemaal en prachtige omgeving. Ik had ook een erg chille bungalow. Ik zei tegen de eigenaresse toen ze mij heel lief zelf naar de pier bracht op de terugweg, dat ik hier vast terugkom en dan samen met mijn vader.

Geen regels, lekker los
Wat mij altijd opvalt in veel Aziatische landen is dat alles er wat minder geregeld is. Neem nu bijvoorbeeld het verkeer. Ondanks dat ik wel wat had gezien, ik heb pas echt leren oversteken in Hanoi. Verschrikkelijk is het daar, maar soms moet je gewoon oversteken anders sta je eeuwig aan de kant. Belangrijk is dat je de mensen aankijkt, rustig doorloopt en nooit terug stapt. De scooters en auto’s willen je over het algemeen niet overrijden. Dat geldt voor alle landen, niemand wil iemand doden. Het is geven en nemen in het verkeer, net als op de werkvloer en in het leven. Je laat mensen af en toe ertussen, soms moet je beetje doorduwen, maar je gaat gewoon mee met de flow. Iedereen heeft namelijk hetzelfde doel, namelijk van A naar B komen. Je kunt niet alleen maar gas geven en aan niemand denken, want dan rijd je iedereen omver. Soms moet je een keer stoppen, iemand helpen en ertussen laten, dat soort dingen. En blijven communiceren. Ook in Sri Lanka zag ik het. Alles stond vast, smalle straatjes maar ze helpen elkaar om er doorheen te komen, geven elkaar richting enzo. Stoplichten zijn lang niet altijd nodig.
Hetzelfde als het gaat om veiligheid. Op een van de eilanden op Koh Yao Yai konden we naar een uitzichtpunt klimmen. Echt klimmen, met touwen die langs de zijkanten zijn gespannen. In Nederland had dit nooit gekund, Duitsland ook niet. Dan waren er looppaden gemaakt, stond er misschien nog wel iemand boven en waren er hekken geplaatst. Alle risico’s om te vallen zouden worden uitgesloten. Hier moet je gewoon zelf nadenken en opletten en ga je gewoon de natuur in, niets aangelegd. Stap je verkeerd is het je eigen schuld. En dit zie ik met meer tours waar klimwerk is vereist, je gaat gewoon.
En zo is het met meer zaken, geen 10 handtekeningen zetten, dingen gewoon doen. Het houd je scherp. Doordat veel in Nederland is dichtgeregeld en iedereen altijd risico’s wil vermijden, hoef je bijna niet meer na te denken. Buiten het feit om dat het soms gewoon irritant is al die regels. Natuurlijk zitten er ook nadelen aan niet-geregeld maar ik vind het ook wel prettig.

China
China was even wennen. Niet eens zozeer de omgeving, zeker niet Kunming waar ik startte. Het is een rustige, schone stad. Bijna allemaal elektrische scooters. Kunming heeft een aantal tempels en een mooi park rondom het Green Lake. Ook het universiteitsterrein was erg mooi, net een openlucht museum. Toen ik er liep kreeg ik gewoon zin om weer te studeren. Zo erg dat ik meteen ben gaan kijken bij de Nederlandse universiteiten.

Ik had expres een hostel geboekt zodat ik niet alleen zou zijn in dit grote, vreemde land. Maar ik was zo ongeveer de enige niet-Chinese reiziger. Voor het eerst deelgenomen aan een Chinese dagtrip naar het bekende Stone Forest. Het was soms zo erg, dat het eigenlijk ook weer grappig was. Met bus, inclusief gids met vlaggetje en alleen maar Chinese toeristen. De gids zei tegen mij ‘you stay with me’. Toen we aankwamen was ik haar naar 5 minuten al kwijt. Daarna weer. Een Chinees stel ontfermde zich over mij en nam mij overal mee naartoe, waarschijnlijk zodat ik niet kwijtraakte. Ze hielden heel erg van foto’s maken, dus ik heb 100 foto’s van mijzelf. En als iemand in mijn weg stond, zeiden ze gewoon dat die persoon weg moest gaan of duwde hem of haar opzij…. Ik heb meerdere dagtochten gedaan, maar nergens is het zo lopende band als hier. En ik heb welgeteld 1 blanke toerist gezien, verder alleen maar Chinezen. En ik. Bus in, bus uit, ander elektrisch rijdend busje in en weer uit, stukje lopen, weer lopen, busje in, en tussendoor natuurlijk in rijen staan en dringen geblazen. Er waren zeker rustige stukken in het Stone Forest, maar op de een of andere manier moest iedereen met duizend tegelijk op hetzelfde stukje staan. Het alles is een heel mooi natuurverschijnsel, maar de opzet is alles behalve natuurlijk. Alles om de stenen heen is aangelegd, alsof zelfs de stenen er zijn neergelegd. Wat zo fijn is aan het niet-geregelde in landen als Thailand en Indonesië, is dat hier niet het geval. Tegelijkertijd is het misschien ook wel nodig, je bent in een land met meer dan een miljard mensen. Hoe anders breng je structuur aan? Je ziet het ook in organisaties, hoe groter ze worden, hoe meer regels en structuren er komen. Is het gewoon niet genoeg als iedereen weet wat hij of zij moet doen?

Wat ik het meest moeilijk vond aan China was het feit dat er gewoon bijna niemand was om mee te praten. Als ik alleen ben en zin heb om met andere iets te doen – als ik ze al niet op de natuurlijke manier tegenkom – ga ik op mijn Couchsurfing app, maar zelfs daar was niemand. Voor ik naar China ging verbleef ik nog 2 nachten in Bangkok, in hetzelfde hostel als 1,5 jaar geleden, want dat was toen heel gezellig en er werkte ook 2 mensen die goed Engels praten. Nou, deze 2 werkte er niet meer, maar mensen die een paar woorden Engels spraken. De enige 2 of 3 andere reizigers zag ik amper en bleven in hun capsule. Heb wel het Museum of Contemporary Art gezien en zeker een aanrader als je dichtbij DMK vliegveld verblijft. En toen kwam dus China. Toen ik in Dali aankwam zag ik een blanke jongeman die uit Zwitserland kwam, Lukas. Daar ben ik meteen op afgestapt en samen zijn we gaan eten en we hebben die avond nog nooit zoveel gesproken als in de afgelopen dagen. Hij was er al een week of 4 en zat met hetzelfde, voor hem kwam ik op juiste moment. Contact leggen is bijna onmogelijk als je niet een beetje Chinees spreekt, want Chinezen spreken geen Engels en toeristen zijn er weinig. Het helpt als je blank bent, dan ben je nog een bezienswaardigheid, zeker voor kinderen. Via de kinderen maak je dan weer contact. Dan nog is er de taalbarrière. Die avond dat ik Lukas tegenkwam, was er ook een Chinees die wel Engels sprak en nu in Singapore woont. Hem heb ik alles kunnen vragen wat ik al zolang wil vragen, over China, hun economie, de huizenmarkt en zelfs over het sociaal registratiesysteem en hun censuur.
Groepen Chinese toeristen zijn zeker in Azië een bekend fenomeen. Ze zijn overal en niet alle hotel- en restauranteigenaren zijn er blij mee omdat ze zich soms onbeschoft gedragen. Ook in Europa zie je ze steeds vaker. Het lijkt wel of alle Chinezen ineens geld hebben en gaan reizen. Nou nee, degene die je in Europa en Amerika ziet is misschien een kleine 5% van de bevolking die dit kan betalen. In Azië misschien 15%. De meeste toeristen blijven in China. Er is een grote kloof tussen de armen en de gewone middenklasse. Een Chinese dame die ik in Thailand had ontmoet zei dat ook al, ze had veel kritiek op China. Weer iemand die hoogopgeleid is en in het buitenland heeft gewerkt, dus ziet dat het ook anders kan. Er is nog veel armoede die je niet ziet en waar je weinig over hoort. Overal in China wordt gebouwd, ook in de kleine dorpjes waar ik doorheen fietste om het Erhai meer in Dali. Er zijn complete steden waar mensen een woning hebben gekocht, maar waar niemand woont, waar alleen maar leegstand is, de ghost towns. De 20% die het kan betalen, al dan niet door gezamenlijk met familie een woning te kopen, houdt de bubbel in stand en kopen vastgoed. Huizenprijzen in steden als Shanghai en Beijing zijn torenhoog, miljoenen mensen uit de dorpen en kleine steden die naar deze steden komen wonen niet in die flats, maar letterlijk eronder. En ook daar betalen ze heel veel voor. Er is een informele huursector ontstaan die deze ant-people of rat-people zoals ze worden genoemd, van een vierkante meter of wat voorziet ergens in de krochten van de gebouwen, onder de grond. Ik ben benieuwd of deze vastgoedbubbel ooit barst of dat de overheid deze in stand weet te houden. Sociale huurwoningen zijn er nauwelijks en dan vaak nog slecht ook. Mensen trekken meer en meer naar de steden, hoe gaat China dat oplossen? Af en toe worden flats leeggehaald en worden de rat- and ant-people eruit gezet. Geen idee waar ze dan naartoe gaan. Een ander gebouw zoeken waar ze onder de grond kunnen leven?

Overal waar je loopt zijn camera’s en dat worden en er de komende jaren alleen nog maar meer met het sociaalregistratiesyseem op komst. Zelfs in de rijstvelden in de middle of nowhere schijnen ze te hangen. Het systeem is al in werking in sommige steden. Hier gaat het om je gedrag; voor goed gedrag krijg je extra punten voor slecht gedrag strafpunten. Slecht gedrag kan zijn door rood lopen of slecht rijgedrag en goed gedrag een oude mevrouw helpen oversteken. Het gaat om alledaags menselijk gedrag. Iedereen wordt dus in de gaten gehouden middels al die camera’s. Hoeveel punten erbij of eraf gaan is niet duidelijk en wat goed of slecht is wordt bepaald door de overheid. Gevolgen kunnen zijn; reisrestricties, geen leningen krijgen, kinderen kunnen niet naar de beste scholen, etc. Google het maar eens, je wordt er niet blij van, de voordelen wegen niet op tegen de nadelen. Maar het idee dat je nog meer in de gaten wordt gehouden? En dan de firewall. In China zijn heel veel internetpagina’s niet toegankelijk, zoals YouTube, alles van Google dus ook Google Maps, Facebook, je gmail en nog veel meer. Met een VPN kun je dit omzeilen, iets wat veel Chinezen overigens hebben. Ik ook. Speel er maar eens mee. Gebruik een zoekmachine en zoek iets over de Chinese overheid. Alleen dat wat zij willen dat je leest, verschijnt. Zet je je VPN aan, dan is alles zichtbaar. Ik word hier bijna anarchistisch van! Ik las de China Daily en dan denk ik meteen, zou het waar zijn wat hier staat? In mijn beleving is dit dictatuur en compleet gebrek aan vrijheid en een overheid die bepaalt hoe ik moet leven, maar veel vinden het allemaal prima. Ook het systeem, want tja, moet je je maar gedragen. Ze weten vaak ook niet beter, want nieuws over en uit andere landen is gecensureerd. Veel mensen zijn gewoon blij met de overheid. En hoe anders kun je een land regeren met meer dan een miljard mensen? Zou democratie zoals in Nederland mogelijk zijn? China opent haar deuren naar de buitenwereld, maar heel gecontroleerd. Maar hoe zit het met al die Chinese studenten die over de hele wereld studeren en werken? Als zij teruggaan, weten ze dat het anders kan. Zou China er over 50 jaar anders uitzien? Komt er ooit een soort van Arabische lente?

In Dali heb ik mij op een gegeven moment neergelegd bij het alleen voelen, want hoe vaak ben je nu echt alleen? In je dagelijkse leven zijn er altijd en overal mensen, iedereen wil wel iets van je en je bent altijd bezig. En ja, alleen zijn is eng, al die gedachten die ineens opkomen, je hebt alle tijd om na te denken. Ik heb het uiteindelijk maar omarmd, alleen zijn met mijzelf en genoeg hebben aan mijzelf, dankbaar zijn voor de tijd alleen. Ik doe mijn ding, ga erop uit, lees veel, kijk wat YouTube en go with the flow. Heel belangrijk, naar buiten blijven gaan, anders kom je je kamer niet uit omdat het allemaal eng, alleen en moeilijk is. Maar heb ook besloten om het land te verlaten, voor mij is China een land dat je samen met iemand of in een groep moet bezoeken. Op een gegeven moment heb ik gewoon genoeg van gebrek aan menselijk contact. Schijnbaar heb ik dat meer nodig dan ik dacht. Communicatie is ook altijd moeilijk, maar dan ook echt altijd. Zelfs als ik het in het Chinees heb staan, want de antwoorden begrijp ik weer niet. Maar China heeft zeker veel mooie plekken en in de populaire steden vast ook genoeg andere soloreizigers. Het is ook heel goedkoop qua transport en eten. En ja, er wordt wat gerocheld en gespuugd, dat is echt zo en daar moet je nu eenmaal mee omgaan. Soms dacht ik dat ik het wel gewend was, maar dan hoor of zie ik weer iemand heel hard rochelen of spugen…. Ik vertrek weer naar Chiang Mai, waar het warm is (het was zo koud in China…brrr!) en de mensen warmer en vriendelijker. Ik ga daar eerst mijzelf mooi laten maken en laten verwennen en Mo en haar hondenopvang bezoeken. Het is immers mijn reis, ik kan gaan en staan waar ik wil en doen en laten wat ik wil. Goodbye China!

Nicole en Martin
Aangezien ik meer voorbeelden wil aanhalen van mensen die een ander leven leiden en dan met name een reizend leven, even naar Nicole en Martin. Nicole en Martin heb ik beide op Koh Yao Yai leren kennen. Martin kwam daarna nog naar Krabi town, dus daar heb ik ook nog tijd met hem besteed.
Nicole is pas 47 geworden en reist nu ongeveer 4,5 maand rond. Ze werkte in de sales in de farmaceutische industrie en verdiende daar naar eigen zeggen erg goed. In die sector is schijnbaar goed geld te verdienen. Maar het werd gewoon saai en ze wil iets anders doen, mensen helpen. Dus ze heeft haar baan en woning opgezegd, spullen verkocht en ze geeft zichzelf een jaar de tijd om te kijken wat precies, waarschijnlijk iets in de coaching. In dat jaar, wat ook langer kan duren, ligt eraan wanneer het geld op is, reist ze gewoon de wereld rond, werkt aan haar redelijk goed beluisterde podcast en volgt een coachingstraject.
Martin is een iets ander verhaal. Hij raakte zijn baan als ingenieur kwijt, zijn afdeling werd opgeheven. Vlak na dat nieuws kreeg hij te horen dat hij zijn woning uit moest, de huurbaas had het nodig voor zijn dochter. Wat is dan een beter moment om te gaan reizen? Aantal spullen opgeslagen bij zij ouders en vrienden en verder de rest verkocht of weggegeven. Wat over is, daar reist hij mee. Hij wilde altijd al een rondje om de wereld maken, dus waarom niet nu? Hij begint in Thailand, gaat de bloesem in Japan meemaken, reist dan weer naar beneden, dan via Australië en Nieuw-Zeeland richting Fiji en Hawaï, naar Noord-Amerika en dan verder naar Midden -en Zuid-Amerika. Vervolgens naar Afrika en dan uiteindelijk weer naar Duitsland. Hoe lang? Misschien een jaar, misschien korter of langer, totdat zij geld op is. Ingenieurs zoeken ze altijd wel.
Voor beide geldt dat het gewoon heerlijk is dat ze kunnen gaan staan waar ze willen. En als ze geen zin meer hebben, dan ga je gewoon naar huis. Alle zekerheden hebben ze opgezegd om eens even te proeven van vrijheid en de tijd voor zichzelf te nemen en de wereld te ontdekken.

2 Responses to “Dag zon, zee en strand…en China”

  1. papa heeft ook namens mij je teruggemaild maar zie het hier niet staan.
    Denk toch dat er iets is fout gegaan.
    Super mooi verhaal Diana.
    Dat is nu volop genieten in het warme Thailand.
    Lieve groetjes
    papa en mama.xxxx

  2. Ange schreef:

    wat een geweldig boeiend reisverslag weer en wat maak je veel mee, ook je ontmoetingen. Blijf lekker in je flow en blijf genieten. J bent een reiziger pur sang. Goede reisnon en tot in NL! Ange

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.

UA-66295536-1