Van watervallen springen en surfen op Pangandaran

Tijdens mijn Azië reis besloot ik om een paar dagen richting Pangandaran te gaan. Hoorde positieve verhalen over dit vissersdorp; het zou een soort opkomend toeristenplaatsje zijn waar je kunt surfen en relaxen aan het strand. Aangekomen viel het nogal tegen en de reis ernaar toe was ook al niet prettig. Het leek namelijk redelijk uitgestorven en als ik zou willen verdrinken dan ging ik wel zee zwemmen. Maar wat ben ik blij dat ik ben gebleven! Ik heb ontzettend genoten van de prachtige natuur, de watervallen, de zee en de uitzichten. Ik dacht dat er nog maar weinig moois was waarvan ik echt onder de indruk zou zijn, maar de Green Valley en de Green Canyon hebben het waargemaakt. En ik heb erg leuke en aardige mensen leren kennen die mijn verblijf extra leuk maakte, zowel in mijn guesthouse als tijdens de activiteiten.

Hoe kom je er?
Vanuit Bandung en Yogjakarta rijden bussen. Met de trein is iets comfortabeler, maar dat is duurder en je moet overstappen op een bus. Ik kan het weten, want ik heb het gedaan. Vanaf Yogjakarta naar Pangandaran ben je in totaal zo 6.5 – 7.5 uur aan het reizen met de trein.
Je neemt vanaf Bandung of Yogjakarta de trein naar Banjar en vanaf Banjar treinstation moet je naar het busstation, dat zijn dus twee verschillende stations. Niet handig. Ik koos om met een motorbike te gaan, maar je kunt beter met een becak gaan. Ik wist niet hoe ver het was, maar de 50.000 Rp was het zeker niet. De becak op de terugweg was namelijk 20.000 Rp. Hij vroeg weliswaar 25, maar ik zei 20 en dat ik geen ‘bule’ was. Locals betalen namelijk maar een paar duizend roepia. Aangekomen op het busstation, koop je in de bus een kaartje naar Pangandaran en dat kost voor toeristen ongeveer 50.000 Rp. Ben je met z’n tweeën, dan zou het goedkoper kunnen, twee andere reizigers betaalde elk 35.000 Rp. Ik had alvast veel en veel te veel betaald, afdingen is een kunst. Op de terugweg wist ik dat het 50.000 Rp was, dus dat heb ik gewoon gegeven. Geloof me, locals betalen veel minder, maar 50.000 Rp is in principe de toeristenprijs.
Het meest makkelijke is dus om de bus te nemen; je hoeft niet over te stappen en je hostel, hotel of guesthouse kan alles voor je boeken. Dat geldt trouwens ook voor treintickets.
Let op, vanaf Banjar met de bus is een redelijk kronkelige weg, je kunt dus een beetje misselijk worden. Het is wel een erg mooie route.

Als je dan aankomt op het busstation van Pangandaran, dan kun je lopend naar Pangandaran centrum. Vanaf het busstation naar links en dan loop je een hele lange weg af, de Raya Pangandaran. Dit is de weg om het centrum binnen te komen. De meeste accommodaties liggen namelijk daar, rondom het strand. Mijn accommodatie lag dichtbij de Raya Pangandaran en het was zo’n 15 minuten lopen en dan heb ik heel rustig gelopen. Wel moet je tussen de 5000 Rp en 10.000 Rp betalen om het dorpje binnen te komen. De twee Franse dames met wie ik was werden heel boos toen ze ook nog eens deze tol moesten betalen; waarom moeten we betalen om een stad binnen te komen? Dit is een soort tol en het idee is dat het geld in het dorp wordt geïnvesteerd; denk aan schoonmaken, infrastructuur en dat soort zaken. Ze wilden het niet betalen, maar ja, alsof je dan nog een rustige vakantie hebt. Ik snap de dames, want toeristen betalen overal al veel en veel meer dan de locals; zij het niet omdat ze driedubbel worden afgezet, zij het omdat de entreeprijzen nu eenmaal hoger zijn voor toeristen dan voor locals. Aan de andere kant, het is wat het is; kun je onderhandelen dan is Indonesië het paradijs op aarde, kun je dat niet, dan betaal je gewoon meer.

Pangandaran: van klein vissersdorpje tot tweede Bali
Het idee is dat Pangandaran het een tweede Bali wordt. Tenminste, dat is het doel van het Ministerie van Toerisme sinds 2011. Je vindt er nu al veel hotels, guesthouses en strandtenten. In de weekenden komen er vooral binnenlandse toeristen uit Bandung en Yogjakarta en is het heel erg druk. Doordeweeks zijn het de buitenlandse toeristen, maar die aantallen zouden nog veel hoger kunnen. Toen ik er half juli was, was het erg rustig. Het is echt een toeristenplek in opkomst, dus voor degene die niet het overvolle van Bali willen, kunnen naar Pangandaran.
Waar ze nog wel aan kunnen werken is de stranden schoner houden. Hier en daar ligt nog steeds veel te veel vuil. Zonde! Dit is niet alleen een probleem in Pangandaran, maar in heel Indonesië. De stranden van wat ik heb gezien waren buiten het vuil om redelijk ok. Er zijn ergens prachtige, witte stranden, maar deze heb ik niet gezien. Dat is iets wat je met de motorbike kunt doen, de stranden afgaan die wat verder van het centrum liggen. Wel heb ik herten op het strand gezien, dat was ook leuk! Herten en aapjes zie je overigens in rondom het National Park loslopen.
Over het algemeen is het een erg chill plaatsje. Geen wonder dat sommige mensen hier weken kunnen blijven hangen om te relaxen en te surfen. Ikzelf vond 4 dagen wel genoeg.

Wat te doen in Pangandaran?

Zwemmen
In een dorp aan het strand zou je verwachten dat je wel kunt zwemmen. In Pangandaran kan dat, maar zeker niet op elk strand. Toen ik er was was het zo ongeveer elke dag raak; mensen die uit zee moesten worden gered omdat ze in een sterke stroming terecht kwamen. Meestal werden ze door surfers gered, zij kennen de zee. Toeristen weten vaak niet wat ze moeten doen als ze in een stroming terechtkomen en raken in paniek. Wat je zou moeten doen, is schuin naar het strand zwemmen. Maar beter is eigenlijk om niet de zee in te gaan, of tenminste niet te ver.
Er zijn wel stranden waar je kunt zwemmen en waar het zand wit is in plaats van zwart. Je accommodatie kan je vertellen waar het is en hoe je er komt.

Surfen
De hoge golven zijn alvast wel goed om te surfen, of op z’n minste te leren surfen zoals ik heb gedaan. Elk hostel, guesthouse of hotel weet waar je moet zijn om surfles te volgen. Een les duurt in principe 2 uur lang en kost tussen de 200.000 – 250.000 Rp. Aan het eind van de les kun je op de je bord staan. Of halverwege al, net als ik!
De zee was best ruig en de stroming sterk. Niet de stroming richting zee, maar richting strand. Het kostte veel moeite en energie om mijn surfboard de zee op te krijgen. In het begin was het ook best eng. Je gaat op de surfboard liggen en de instructeur begeleidt je verder de zee in. De hoge golven zie je dus recht op je afkomen. Normaliter zou ik niet eens alleen de zee in gaan met zulke hoge golven en sterke stroming. Maar ik heb mij vermaakt, op een gegeven moment ook gewoon alleen. Het duurt even, maar je leert de zee op een gegeven moment steeds beter kennen, hoe de golven vallen. Je krijgt respect, want je weet gewoon dat zij altijd veel sterker zal zijn dan jij. Draag ook geen groene kleding, want de Godin Nyai Roro Kidul neemt je mee en je komt niet meer terug het strand op.
Ik dacht dat 2 uur best kort was, maar geloof me, zelfs met pauze was het heel erg lang! Volgens mij heb ik ook niet de volle 2 uur volgehouden. Misschien dat mensen met een sportersconditie het beter doen…



Green Valley

De Green Valley is een prachtig natuurgebied waar je kunt zwemmen, bodyraften en van watervallen kan springen. Met Din-Din Tours heb ik samen met 4 andere mensen een motorbike tour gedaan. Dit was echt een van de meest coole tours ooit! We hebben door de jungle richting de eerste watervallen gelopen. Daar hebben we lekker kunnen zwemmen en van rotsen af kunnen springen. Jazeker, ik heb ook van een hoge rots gesprongen, hier ga ik!

De hele rit van zeker een uurtje of 2 bestaat uit zwemmen, van rotsen springen, een donkere grot in zwemmen, wandelen in de natuur en de rivier afzwemmen tussen de hoge bomen. Als je goed kijkt, kun je misschien nog wel een aap zien. Toen ik er was, was het ook lekker rustig. Natuurlijk waren er wel andere mensen, maar meestal was het alleen mijn groepje. Het blauw groene water is schoon en wordt ook heel schoon gehouden. Het is ook helemaal niet koud, het is heerlijk.


Green Canyon

Van de Green Canyon werd gezegd dat deze nog mooier is dan de Green Valley. Met de motorbike reden we richting de Green Canyon. In een motorboot werden we naar de waterval gebracht waar we weer konden zwemmen tussen de hoge rotsen en waar je al dan niet van (hoge) rotsen af kunt springen. De tocht richting de Green Canyon was al ontzettend mooi. Tussen de bomen, in de natuur vaar je weg van de bewoonde wereld richting de Canyon.
Aangekomen bij de canyon kun je gaan zwemmen. Je kunt een zwemvest aantrekken als je wilt, ik raad je aan om er een aan te trekken. Je zwemt een redelijk groot deel tegen de stroom in en dat is gewoon best zwaar. Met een zwemvest is het allemaal wat relaxter. Ik deed het niet en ik moet zeggen dat het zwemmen echt wel wat van mijn conditie vroeg die redelijk matig is.

Huur een motorbike
Als je wat langer in Pangandaran wilt blijven, zou ik een motorbike huren om het dorp en de omgeving te verkennen. Het is een erg mooie en groene omgeving met hier en daar leuke dorpen. Ook Pangandaran zelf is redelijk groot. Het is allemaal te lopen, maar met een motorbike kom je net wat verder. En natuurlijk kun je de mooie stranden opzoeken.

Pangandaran National Park
Een groot park waar je met of zonder gids naar toe kunt gaan. Ik ben er zelf niet geweest, maar de verhalen verschillen. Sommige vinden het te duur (rond de 20 euro) voor wat je ziet, andere vinden het erg mooi en weer andere hebben het in een uurtje wel weer gezien. Je schijnbaar hier en daar nog te kunnen zwemmen en er zijn grotten.

Eten en uitgaan

Zoals in heel Indonesië is er overal eten. Zowel in de grote strandtenten als in kleinere warungs en markten. Ik heb gegeten op de vismarkt, een plein met allemaal visrestaurants, ze staan in de Lonely Planet. Mijn groepje en ik vonden het een beetje tegenvallen en zoals ik hoorde, de locals ook. Maar bij toeristen is het schijnbaar redelijk in trek.
Langs de grote weg aan het strand zijn heel veel strandtenten, zoals op Bali en bijna elke andere badplaats. Ik moet zeggen dat het half juli redelijk rustig was en dat vond ik prima!

Tours
Je kunt verschillende tours boeken bij verschillende agencies. Ik heb via mijn guesthouse een motorbike tour geboekt bij Din-Din Tours. De geweldige reviews liegen er echt niet om! Niet alleen de Green Canyon en de Green Valley waren super, de gehele rit op de motorbike was meer dan geweldig; je rijdt langs dorpen, langs rijstvelden, door de bossen op plekken waar je alleen simpelweg niet zou komen. Op de heenweg maakte we nog een stop bij een van de laatste maker van wayang poppen. En ik kon nog een kokosnoot uit de boom halen. Din-Din Tours is echt een aanrader!

Accommodatie
Vanzelfsprekend geen probleem in dit toeristenstadje, er is voor elk wat wils. Zelf zat ik in een kamer in Guesthouse Panorama a La Plage, vlakbij het strand, de hoofdweg en de Raya Pangandaran. Ik had een kamer met airco, maar dat was echt niet nodig. Het was soms zelfs best frisjes en dat was in juli! Waarschijnlijk door de schaduw en de ligging aan zee. Ze hebben een gezamenlijke ruimte waar je heel snel andere reizigers leert kennen, vooral in de avond. Het ontbijt is ook goed, er is genoeg keuze en je krijgt meer dan genoeg. Enige nadeel is dat er geen warm water was in mijn kamer, dat had ik niet gezien bij het boeken van de kamer. Dat is met hoge temperaturen niet erg, maar omdat het op de een of andere manier in de avond nogal frisjes is, is een warme douche toch wel fijn.

One Response to “Van watervallen springen en surfen op Pangandaran”

  1. Ingrid Bres schreef:

    Hi Diana,
    Wat een prachtige beelden weer van de Green Valley en Canyon.
    En de houtsnijder aan het werk aan de Wajangpoppen!
    Weer een feestje om te lezen en te zien waar je allemaal bent geweest.
    Hoop dat je hier de winter in ieder geval op voort kunt.

    Lieve groet,
    Ingrid

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.
UA-66295536-1