Afscheid nemen bestaat wel

Na mijn supertijd tijd in Laos en Thailand is het tijd voor Indonesië. Ik heb zoveel moois en indrukwekkends gezien, zoveel leuke mensen ontmoet. Indonesië was meteen al heftig en emotioneel, maar zoals altijd weer de moeite waard.

Tijd
In Nong Khai was ik ineens alleen, geen Ugo meer met wie ik zoveel tijd heb doorbracht. Ugo ontmoette ik in Luang Prabang en we waren voor een deel samen in Vang Vieng en in Vientiane waren we ook nog samen. Weliswaar in een hostel, maar samen verkende we de stad. Met het openbaar vervoer, de local chicken-bus, waar nog echt kippen in zaten ook.

Wie weet kom ik Ugo tijdens zijn reizen nog opzoeken. Hij heeft nog ruim 1,5 jaar te gaan. Vanuit Nong Khai heb ik de nachtbus genomen naar Chiang Mai. Ik heb het over het klimaat, maar zelf vlieg ik overal naartoe. Dus hoewel een vliegticket niet eens zo duur was, toch maar de dieselbus genomen ipv het vliegtuig. In Chiang Mai was de luchtkwaliteit verschrikkelijk en het was ook 38-39. De warmte van de zon wordt tegengehouden door de smog, dus het viel mee. Maar buiten liep ik bijna altijd met een masker voor. Als je kunt, ga niet in maart of april naar Chiang Mai! Verder met wat Couchsurfers afgesproken en natuurlijk met Mo en haar honden en olifanten!
In Chiang Mai en Nong Khai had ik weer tijd om te lezen en te schrijven en ben ook begonnen aan een cursus, Political Economy of Institutions and Development, een cursus van de Universiteit Leiden via Coursera. Hibo heeft mij geïnspireerd om weer wat meer op het gebied van de internationale betrekkingen te doen en ik wilde gewoon weer wat doen. En de Harvard Business Review heb ik ondertussen ook wel gezien. Als je lang reist, dan ga je niet elke dag tours doen of grote activiteiten ondernemen. Dat is vermoeiend. Net als thuis beklim je ook niet elke dag een berg. Je hebt de tijd om lang(er) in een bepaalde plek te blijven en gewoon te leven in een andere plek. Daarnaast krijg ik op een gegeven moment de behoefte om dingen te doen, dus ook mijn hersenen te laten werken. Dat kan door te lezen, een cursus te volgen, iets cultureels te bezoeken, iets nuttigs te doen of te schrijven. En dat alles wanneer ik wil op mijn tempo, in een warme omgeving.

Waar zouden de dieren zijn zonder Mo…
Ik heb ook Mo en haar honden en olifanten weer gezien. Wat is het toch fijn om tussen de dieren te zijn! En wat doet Mo toch goed werk. Wie denkt dat ze de hele dag alleen maar met de honden speelt, heeft het mis. Ja, het lijkt alleen maar geweldig in Thailand in de zon tussen de dieren. Maar werken en leven in een andere cultuur niet altijd makkelijk. En hoe relaxed Thailand mag zijn voor toeristen, er werken heeft ook een andere kant. En de dieren? Bijna elke dag ziet ze dierenleed, mishandelde honden, gaat ze over leven en dood. Er is verdriet als een hond ziek is, bijna dood gaat of echt doodgaat, woede als er dierenleed is en een resort runnen met meer dan 100 honden en personeel is niet niks. Dan is het toch fijn als ze in december in Nederland is en zich druk kan maken over de kalkoen die is mislukt ipv over leven en dood. Ik heb heel veel waardering hoe Mo met zoveel liefde en toewijding voor de dieren zorgt. Alleen zij krijgt het voor elkaar om dieren die afgeschreven zijn weer letterlijk en figuurlijk tot leven te brengen.

Goodbye!
Maar ook van Mo heb ik weer afscheid moeten nemen. Net als van Hibo, Ugo en al die andere de afgelopen weken. Dit zijn de nadelen van lang op reis zijn. De voordelen zijn in alle vrijheid doen wat je wilt, of juist die dingen doen waar je normaal geen tijd voor hebt of vrijmaakt. Een ander voordeel is dat je veel ziet, je leidt een nomadenbestaan. Dat is ook weer het nadeel. Hoe vaak ik wel niet afscheid neem van leuk gezelschap. Ja, met sommige blijf ik contact houden via Facebook of Whatsapp, maar dat is toch anders. Ik ontmoet veel mensen via Couchsurfing of in hostels of tijdens uitjes. De meesten zijn allemaal een paar maanden op reis of langer, werken digitaal of anderzijds. Soms beginnen we te kletsen en na een paar uur weten we onze verlangens, wensen, kwetsbaarheden en geheimen. Soms laten mensen een indruk achter op mij, maar soms ook andersom. Anna is geboren nomade, ze reist al sinds haar 14de. Heeft in een aantal landen gewoond en gestudeerd. In Azië is ze nu voor de eerste keer. Nu ze 41 is, zoekt ze een plek waar ze kan settelen. Ik vertelde om Laos en de bijzondere reis over de Mekong. Ze heeft hetzelfde gedaan, vertelde dat ze moest huilen na de eerste dag, niet snel naar andere luistert maar mijn persoonlijkheid en mijn verhalen indruk maakte. Hibo is een sterke vrouw maar vergeet soms dat ze trots op zichzelf mag zijn wat ze allemaal heeft gedaan en doet. Er is geen falen. Dat ik haar daaraan moest herinneren en de blijdschap die hieruit kwam, deed mij goed. Alle mensen die ik ontmoet, ondanks de leeftijden, de culturele achtergronden en verschillen in inkomens of opleiding, er is een connectie. We delen namelijk dezelfde waarden over wat we belangrijk vinden in het leven. Ik vind het altijd leuk om te horen hoe iemand leeft, hoe iemand omgaat met reizen en vrijheid en financiën. En dan gaan we met een knuffel uit elkaar, soms na een paar uur en soms na een week, ieder naar een andere bestemming, delen we telefoonnummers en social media en nodigen we elkaar uit in elkaars land van herkomst. We nemen afscheid. Ik voel mij ook altijd normaal als ik reis. Niemand vindt het raar als iemand al het geld in reizen stopt, een baan opzegt of een met een goede studie weinig verdient, omdat de baan in kwestie veel vrijheid biedt. Laat staan dat het iemand uitmaakt hoe we eruit zien of waar we vandaan komen. Omdat uiteindelijk iedereen wel wat geld nodig heeft om te reizen, maakt het voor de meeste nomaden het ook niet uit wat ze doen. Als je kiest voor vrijheid heb je je baan niet altijd voor het uitkiezen, ook niet als je hoogopgeleid bent. Er wordt voor praktisch gekozen. Je kunt namelijk niet alles hebben. Niemand interesseert het wat voor werk iemand doet. Behalve als ik zeg wat ik deed/ga doen vinden ze allemaal cool. Dat is ook eigenlijk wel zo. En mijn baas vinden ze eigenlijk nog cooler. Dat is ook eigenlijk wel zo.
Tegelijkertijd ga ik ook waarderen wat ik in Nederland heb, want ook al neem ik afscheid voor een paar maanden, de meeste vrienden heb ik al jaren. Het maakt hen niet uit als ik wegga, ze willen weer afspreken als ik terugkom. Er is weinig afscheid, ze zijn er gewoon. Dat is stabiliteit. Ook mijn ouders zijn er gewoon, stimuleren mij om te gaan, hoe erg ze mij ook missen. En Toby…daar voel ik mij toch altijd weer schuldig om als ik wegga. Maar als ik terugkom springen we toch weer huilend in elkaars armen van blijdschap.

Jakarta
En toen was ik ineens in Jakarta. Ik vind het altijd weer spannend om naar Jakarta te gaan. Maar als ik er eenmaal ben, in de taxi zit richting de stad, ben ik altijd weer blij. En als ik dan de volgende dag achterop de motorbike zit en door de stad rijdt, ben ik weer helemaal gelukkig. Dit is de 4de keer dat ik Jakarta bezoek en de 5de keer Indonesië. Heb ook deze keer weer het weeshuis Lestari Sayang Anak bezocht. En ik kwam niet met lege handen, een aantal collega’s heeft een flinke donatie gedaan waar ze heel erg blij mee waren. Met een paar kinderen ben ik gaan zwemmen, was heel leuk. Het weeshuis bestaat uit 10 kinderen, waarvan 2 zijn geadopteerd door Ingrid en haar man. Ingrid is een Nederlandse vrouw die nu zo’n 18 jaar in Indonesië woont en 10 jaar het weeshuis runt. Zelf heb im als baby ook in een weeshuis in Jakarta gewoond en dit is mijn manier om iets terug te doen. Alle kinderen komen uit de sloppenwijken van Jakarta. Iets dat ik nog nooit van dichtbij heb gezien, dus besloot deze keer een bezoek te brengen met Jakarta Hidden Tours, een organisatie die verschillende projecten hebben op het gebied van Education, Emergency en Empowerment, opgericht door het echtpaar Ronny en Anneke die al hun hele leven in Jakarta wonen. Zij helpen de poor, the really poor en de extremely poor. Deze bewoners zijn ook deel van Jakarta en maken deel uit van de informele economie waar Jakarta voor een heel groot deel uit bestaat. Hoewel de regering deze kant van Jakarta liever wegstopt, kun je deze niet ontkennen. Ik wil Jakarta en Indonesië zo veel mogelijk ontdekken, daar hoort dit ook bij. Mijn hart brak toen ik door de wijken liep, door de super smalle, donkere gangen waar de mensen in kleine kamertjes wonen en met minimaal 10 families een toilet en wasgelegenheid delen. Waar kinderen op en naast de vuilnisbelt leven en spelen. We hebben het weleens over slechte woonomstandigheden in Nederland. Kom een keer kijken in de sloppenwijken. Dan zijn er nog de mensen die op straat wonen en helemaal geen woning hebben. De overheid haalt soms hele wijken tegen de grond, verhuisd de mensen in appartementen naar de andere kant van de stad. Appartementen die ze niet kunnen betalen. Voor sommige een oplossing, maar de meeste zijn er niet blij mee. Waarom deze appartementen niet op de plek van de sloppenwijken bouwen? Omdat men de grond ergens anders voor wil gebruiken.

Ondanks de omstandigheden heb ik met mensen kunnen praten en zelfs lachen, ze zijn vriendelijk en willen je graag hun woning laten zien. Tussendoor medicijnen, vitamines en tekenspullen uitgedeeld. En ja, dan ga je weer en zie je de mensen waarschijnlijk nooit meer. Het enige wat ik heb gedaan is wat uitgedeeld. Je kan niet iedereen helpen, maar toch. Dit te hebben gezien wil ik meer doen dan alleen maar de stad ontdekken, ik wil mij gaan inzetten voor de organisatie van Ronny en Anneke. Als ik een paar maanden rondreis, kan ik best een paar weken iets nuttigs doen en zo leer ik Jakarta alleen maar beter kennen. Zat er sowieso al aan te denken om reizen met vrijwilligerswerk of workaway te combineren. Kwam een vrouw tegen in Thailand van ergens begin 50 die 2,5 jaar geleden haar baan had opgezegd, haar auto, haar huis onderverhuurt en Engeland heeft verlaten. Al die tijd combineert ze vrijwilligerswerk (in ruil voor onderdak en eten) met reizen, overal ter wereld. Ze zoekt nu een meer vaste plek waar ze bijvoorbeeld Engels kan geven en wat geld kan verdienen. Ronny, Anneke en ik kijken nog wat ik precies kan doen. Ik was zo verdrietig toen ik terug kwam in mijn hostel. Ik denk dat het mij zo raakt omdat dit het leven is wat ik zou kunnen leiden als ik niet was geadopteerd. Het weeshuis waar ik zat was niet zo goed als Lestari Sayang Anak, dus tja. En het breekt mijn hart als ik denk dat mijn biologische moeder dit leven daadwerkelijk heeft geleefd, anders sta je je kind niet af. Ik zeg niet voor niets dat adoptie het beste is wat mij is overkomen, ook al weet ik dat veel adoptiekinderen daar anders over denken.


Ronny en Anneke

Ik zal nooit meer klagen!
Ronny vertelde mij dat de meeste mensen zeggen dat als ze dit hebben gezien, dat ze nooit meer klagen als ze thuis zijn. Tja, ik zeg dat ook, maar ik weet dat het er langzaamaan weer gaat insluipen. We maken ons druk over kleine dingen, raken geïrriteerd over niets en zuchten en kreunen als iemand iets niet begrijpt. Hier hebben we ook allemaal de tijd voor omdat we ons niet druk hoeven te maken over een dak boven ons hoofd of eten. Mijn uitdaging thuis is elke weer om bij mijzelf te blijven, tevreden te blijven en de rust te bewaren. Om niet in een sleur terecht te komen. Tegen de tijd dat dit alles lijkt te vervagen is het weer tijd om te gaan. Maar goed, ik ga nog niet naar huis. Gelukkig niet, waarbij zie er steeds meer tegenop. Eerst nog tijd doorbrengen met mijn kleine zusje Sesilia, mij laten verwennen in Sulawesi waar ik een 8-daagse tour heb geboekt en genieten met Susan in Berlijn.

2 Responses to “Afscheid nemen bestaat wel”

  1. Ingrid bres schreef:

    Ha die Diana, Ha kijk nou eens, dacht ik meteen na het lezen van dit avontuur, dingen beginnen op hun plek te vallen 🙂 ……..Wat mooi om te lezen. Gelukkig ben je veel minder aarzelend en voel je je goed en heb je het minder nodig om je te verdedigen om je hart te volgen. You GO GIRL! ik wordt hier vanachter mijn toetsen bordje plaatsvervangend gelukkig van gewoon! :). heb je ooit een gelukkiger gezicht gezien dan van Diana onder een tropische waterval? en Diana tussen de dieren? en Diana tussen de kinderen ?Wat goed van jou dat je nu kennis maakt met het echte leven na eerst je roots als tourist te hebben onderzocht. Je bent je duidelijk meer thuis gaan voelen als nomade, hi,hi. Je bent een dappere Dodo. Dit is leven Diana, Het meest uit je ervaringen halen ! en gaan voelen waar het is dat je hart nou het meest naar uit gaat om te gaan doen. Ik zit hier met een dikke glimlach om mijn hart 🙂 nog een fijne tijd! lieve groet,
    Ingrid

    • Diana van Ringelenstein schreef:

      Ha Ingrid, wat ben je toch een lieverd! Dank voor je lieve woorden. Ik voel me idd steeds meer op mijn gemak als nomade. Ik mail je nog even apart.

      Liefs, Diana

Geef een reactie

Reis met mij mee!
Over de wereld en door het leven, naar bestemmingen ver weg en dichtbij.
We respect your privacy.

UA-66295536-1